نمونه سوال عربی هفتم با جواب

حرف آغازین «صُندوق»، «ص» و حرف آغازین «ضَعف»، «ض» است. در گزینهٔ دوم همین دو حرف با ترتیب معکوس آمده‌اند و دو گزینهٔ دیگر نیز حروف آغازین متفاوتی دارند. (صفحه‌های ۹ تا ۱۴) پاسخ: گزینهٔ ۱

در واژه‌نامه، «أَنَا» ضمیرِ مربوط به گوینده و به معنای «من» است. «أُحِبُّ» نیز معنای «دوست دارم» می‌دهد؛ بنابراین باید این دو معنا با همین ترتیب انتخاب شوند. (صفحه‌های ۹ تا ۱۴) پاسخ: گزینهٔ ۲

پرسش نخست دربارهٔ هویت یک انسان است؛ پس واژهٔ پرسشی مناسب آن «مَنْ» به معنای «چه کسی؟» است. پرسش دوم به حالت انجام کار مربوط می‌شود و به «کَیفَ» به معنای «چطور؟» نیاز دارد. «هَلْ» پرسشِ آیا می‌سازد و «ما» معنای «چه؟ چیست؟» دارد. این تفاوت در واژه‌نامه و کاربرد پرسش‌ها در تمرین‌ها دیده می‌شود. (صفحه‌های ۱۵ تا ۲۰) پاسخ: گزینهٔ ۴

در واژه‌نامه، پسوند «ـی» در «اِسْمی» معنای «من» و پسوند «ـکَ» در «اِسْمُکَ» معنای «تو» دارد. بنابراین، دو ترکیب نخست به‌ترتیب «نام من» و «نام تو» هستند. عبارت «أَهْلاً بِکُم» نیز معنای خوشامدگویی دارد، نه سلام‌کردن. پس ترتیب درست، «نام من / نام تو / خوش‌آمدید» است. (صفحه‌های ۱۵ تا ۱۷) پاسخ: گزینهٔ ۲

در عبارت «لِلتَّکَلُّمِ مَعَ أَعِزّائی»، «لِـ» به معنای «برای»، «تَکَلُّم» به معنای «سخن گفتن»، «مَعَ» به معنای «با و همراهِ» و «أَعِزّائی» به معنای «عزیزانم» است. با کنار هم گذاشتن این معناها، ترجمهٔ درست «برای سخن گفتن با عزیزانم» به دست می‌آید. (صفحه‌های ۲۳ تا ۲۵) پاسخ: گزینهٔ ۲

در واژه‌نامه، «أَدْعِیَة» صورت جمعِ «دُعاء» معرفی شده است. همچنین جمعِ «کُرْسِیّ»، «کَراسِیّ» است. بنابراین فقط زوج نخست با ترتیب مفرد و سپس جمع سازگار است. (صفحه‌های ۲۳ تا ۲۵) پاسخ: گزینهٔ ۱

«مَکْتَبَة» به دلیل داشتن نشانهٔ «ة» مؤنث است. برای اشاره به مؤنثِ دور از «تِلْکَ» استفاده می‌کنیم. ضمیر مناسب برای اشاره به اسم مؤنث نیز «هِیَ» است. پس باید هم فاصله و هم جنس را در انتخاب دو واژه رعایت کرد. (صفحهٔ ۲۹–۳۳) پاسخ: گزینهٔ ۳

«قالَ» به معنای «گفت» است. «وَلَدی» از «وَلَد» و «ی» ساخته شده و معنای «پسرم» دارد. در ادامه، «إِنَّکَ» بر مخاطب تأکید می‌کند، «تُحِبُّ» یعنی «دوست داری» و «أَیْضاً» مفهوم «نیز» را می‌رساند. پس ترجمه باید گفتن را به پسرِ گوینده و دوست‌داشتن را به مخاطب نسبت دهد. (صفحهٔ ۲۹–۳۱ و صفحهٔ ۳۴) پاسخ: گزینهٔ ۲

در واژه‌نامه، «أَخْشاب» جمع «خَشَب»، «نَوافِذ» جمع «نافِذَة» و «أَیّام» جمع «یَوْم» معرفی شده‌اند؛ بنابراین معناهای آن‌ها به‌ترتیب چوب‌ها، پنجره‌ها و روزهاست. (صفحه‌های ۳۸ و ۳۹) پاسخ: گزینهٔ ۲

در واژه‌نامه، «لَکَ» افزون بر «برایت»، معنای «به سود تو» و «عَلَیْکَ» افزون بر «بر تو»، معنای «به زیان تو» دارد. در سخن مربوط به روزگار، منظور از دو روز، دو حالت مساعد و نامساعد زندگی است؛ نه محدودبودن عمر به دو روز یا تقسیم زمان به گذشته و آینده. (صفحه‌های ۳۸ و ۳۹) پاسخ: گزینهٔ ۴

در سخن مربوط به دوستی و دشمنی، رابطه با فرد خردمند و رابطه با فرد نادان یکسان ارزیابی نشده است. بنابراین، نمی‌توان تنها بر اساس عنوان «دوستی» یا «دشمنی» داوری کرد؛ خردمندی یا نادانیِ شخص نیز در ارزش رابطه نقش دارد. گزینه‌های دیگر یا دوستی و دشمنی را مطلقاً برتر می‌دانند یا ویژگی افراد را بی‌اثر معرفی می‌کنند. (صفحهٔ ۴۴–۴۵) پاسخ: گزینهٔ 2

«مُعَلِّمینَ» و «فائِزونَ» جمع مذکّر سالم‌اند و «سَنَوات» جمع مؤنّث سالم است؛ بنابراین سه جمع سالم داریم. «حَدائِق» جمعِ «حَدیقَة»، «رِجال» جمعِ «رَجُل» و «عِبَر» جمعِ «عِبرَة» است و هر سه جمع مکسّرند. در نتیجه تعداد دو گروه برابر است. (صفحهٔ ۴۴–۴۶) پاسخ: گزینهٔ 1

کتابخانه نزدیک است؛ پس در پاسخ به «آیا کتابخانه دور است؟» باید «لا» گفت. مدرسه دور است؛ بنابراین پاسخ پرسش دوم «نَعَمْ» خواهد بود. ترتیب پاسخ‌ها «لا ـ نَعَمْ» است. (صفحه‌های ۵۳ تا ۵۷) پاسخ: گزینهٔ ۱

در جدول واژگان، «صِحَّة» به معنای تندرستی و «صَلاة» به معنای نماز است؛ پس هر دو معنی در گزینهٔ دوم درست‌اند. در گزینه‌های دیگر، معنی دو واژه با یکدیگر جابه‌جا شده است. (صفحهٔ ۵۸) پاسخ: گزینهٔ ۲

«صاحِب» یعنی دارنده؛ بنابراین پرسش نخست می‌پرسد دارندهٔ این کتاب چه کسی است. «لِمَنْ» نیز برای پرسیدن اینکه چیزی متعلق به چه کسی است به کار می‌رود. در نتیجه، با وجود تفاوت ساختار، هر دو پرسش به شناسایی مالک کتاب مربوط‌اند. (صفحه‌های ۵۹ تا ۶۲) پاسخ: گزینهٔ ۲

در یکی از سخنان درس، تنها ماندن بر همراهی با فرد بد ترجیح داده شده است. پس نمی‌توان صرفِ دوری از تنهایی را دلیل مناسبی برای پذیرفتن همنشین بد دانست. این سخن، همهٔ دوستی‌ها را نفی نمی‌کند و دربارهٔ برتری همراهی با هر فردی نیز نیست. (صفحه‌های ۵۹ تا ۶۱) پاسخ: گزینهٔ ۳

«ماذا» برای پرسش از چیستی به کار می‌رود. «حول» به معنای اطراف و «المنضدة» به معنای میز است؛ بنابراین جمله دربارهٔ چیزی می‌پرسد که اطراف میز قرار دارد، نه روی آن. (صفحه‌های ۶۷ تا ۷۰) پاسخ: گزینهٔ ۲

در سخن درس دربارهٔ برتری مردم، واژهٔ «أنفعهم» سودمندترینِ آنان را معرفی می‌کند و «للنّاس» نشان می‌دهد که این سودمندی برای مردم است. بنابراین داشتن هدیهٔ گران، مشهوربودن یا سود شخصی، به‌تنهایی معیار مورد نظر نیست؛ کمک سودمند به دیگران با پیام سخن هماهنگ است. (صفحه‌های ۶۷ تا ۶۹) پاسخ: گزینهٔ ۴

در واژه‌نامه، «عَلَی الْیَمینِ» برای سمت راست و «عَلَی الْیَسارِ» برای سمت چپ آمده است. بنابراین، با حفظ ترتیب دو ترکیب، نخست سمت راست و سپس سمت چپ قرار می‌گیرد. (صفحه‌های ۷۳ تا ۷۵) پاسخ: گزینهٔ ۱

در بخش «بدانیم»، «خَلْفَ» و «وَراءَ» به‌عنوان واژه‌های هم‌معنا برای بیان جایگاه پشت آمده‌اند. سه واژهٔ دیگر به‌ترتیب روبه‌رو، کنار و بالا را می‌رسانند و معنای عبارت را تغییر می‌دهند. (صفحه‌های ۷۵ تا ۷۷) پاسخ: گزینهٔ ۴

تعداد باقی‌مانده برابر است با $12-3=9$. معادل عربی نه، «تِسْعَة» است؛ پس باید این واژه را برای بیان تعداد گذرنامه‌های باقی‌مانده انتخاب کرد. (صفحه‌های ۸۱ تا ۸۴) پاسخ: گزینهٔ ۲

پاسخ «لِصَدیقَتی» به مالکیت اشاره دارد؛ پس جای خالی نخست با «لِمَنْ» پر می‌شود. در بخش دوم، «مُدیرُ الْمَدْرَسَةِ» شخص حاضر در مدرسه را معرفی می‌کند و پرسش مناسب «مَنْ» است. پاسخ «ثَمانِیَةٌ» نیز تعداد را بیان می‌کند؛ بنابراین، برای بخش سوم باید «کَمْ» را به کار برد. (صفحه‌های ۸۵ تا ۸۸) پاسخ: گزینهٔ ۳

عبارت آغازین خطاب به چند دختر است. در صورت جدید باید به جای مخاطب جمع، از غایب مثنّی استفاده کنیم؛ بنابراین ضمیر «هُما» لازم است. چون مرجع دو دختر است، صفت نیز باید مثنّای مؤنّث، یعنی «مَسرورَتانِ»، باشد. مشترک‌بودن «هُما» میان دو جنس، نیاز به هماهنگی صفت با جنسیت مرجع را از بین نمی‌برد. (صفحهٔ ۹۳–۹۴) پاسخ: گزینهٔ ۲

در مثنّای غایب، «هُما» برای دو مذکّر و دو مؤنّث به کار می‌رود. در مثنّای مخاطب نیز «أَنتُما» و ضمیر متّصل «ـکُما» میان دو جنس مشترک‌اند. در دیگر مجموعه‌ها، دست‌کم یک ضمیر مخصوص مذکّر یا مؤنّث وجود دارد. (صفحهٔ ۹۳–۹۴) پاسخ: گزینهٔ ۳

در واژه‌نامه، «أَخَذَ» به معنای «گرفت، برداشت» آمده است (صفحه‌های ۹۷ و ۹۸). همچنین «أَنا» ضمیر اوّل‌شخص مفرد و پایان «ـتُ» نشانهٔ فعل ماضیِ همین شخص است؛ بنابراین جمله دربارهٔ کاری است که گوینده در گذشته انجام داده است (صفحه‌های ۹۹ تا ۱۰۱). ترجمهٔ درست، «من نامه‌ای برداشتم» است. پاسخ: گزینهٔ ۲

«ذَکَرْتُ» با پایان «ـتُ» فعل ماضیِ اوّل‌شخص مفرد است؛ پس انجام‌دهندهٔ کار، خودِ گوینده است. در نمونه‌های درس، پاسخ دختر و پسر با همین ساخت اوّل‌شخص بیان می‌شود؛ بنابراین این پایان به‌تنهایی جنسیت گوینده را نشان نمی‌دهد (صفحه‌های ۹۹ تا ۱۰۱). پاسخ: گزینهٔ ۴

در عبارت داده‌شده، هر دو کارِ پیدا کردن و برگشتن به یک شخص نسبت داده شده‌اند. با تبدیل «هُوَ» به «هِیَ»، صورت هر دو فعل باید از الگوی «فَعَلَ» به «فَعَلَتْ» تغییر کند؛ بنابراین، «وَجَدَ» به «وَجَدَتْ» و «رَجَعَ» به «رَجَعَتْ» تبدیل می‌شود. (صفحه‌های ۱۰۳ تا ۱۰۷) پاسخ: گزینهٔ ۴

سخن آغاز درس، در امان بودن مردم را هم از زبان و هم از دست فرد مطرح می‌کند. بنابراین، حذف یکی از این دو جنبه، معنای پیام را ناقص می‌کند. همچنین «النّاس» معنای مردم دارد و به دوستان محدود نشده است. برداشتی درست است که هم گفتار و هم رفتار آسیب‌زا را در نظر بگیرد. (صفحه‌های ۱۰۳ تا ۱۰۷) پاسخ: گزینهٔ ۱

ساخت متکلّم مع‌الغیر برای دو نفر و بیشتر، بدون تفاوت میان مذکّر و مؤنّث، به یک صورت به کار می‌رود. بنابراین دو دختر نیز می‌توانند با عبارت «نَحْنُ صَنَعْنا» از کاری که با هم انجام داده‌اند خبر دهند. محدودکردن این ساخت به جمعِ بیش از دو نفر یا تغییر آن براساس جنسیت نادرست است. (صفحهٔ ۱۱۲) پاسخ: گزینهٔ ۲

«صَنَعَ» به معنای «ساخت» است؛ پس «صَنَعْنا» به معنای «ساختیم» خواهد بود. «ما» پیش از فعل ماضی، آن را منفی می‌کند و «شَیْئاً» نیز به معنای «چیزی» است. در نتیجه، عبارت می‌گوید: «ما چیزی نساختیم.» (صفحه‌های ۱۱۰، ۱۱۲ و ۱۱۴) پاسخ: گزینهٔ ۴

در واژه‌نامه، «أَخَوانِ» برای دو برادر، «إِخْوَة» برای برادران و «أَخَوات» برای خواهران آمده است. بنابراین باید هم معنای واژه و هم تفاوت مثنّی و جمع رعایت شود. تنها مجموعهٔ دوم هر سه معنا را درست بیان می‌کند. (صفحه‌های ۱۱۷ تا ۱۲۰) پاسخ: گزینهٔ ۲

در جدول فعل ماضی، صورت جمع مؤنّث مخاطب با پایان «ـتُنَّ» و صورت مثنّی مخاطب با پایان «ـتُما» معرفی شده است. بنابراین هنگام خطاب به سه دختر «جَمَعْتُنَّ» و هنگام خطاب به دو پسر «جَمَعْتُما» به کار می‌رود. (صفحه‌های ۱۲۱ تا ۱۲۴) پاسخ: گزینهٔ ۴

در واژه‌نامه، «عَلِمَ» به معنای «دانست» آمده است (صفحهٔ ۱۲۵–۱۲۶). ضمیر «هُنَّ» و فعل «عَلِمْنَ» هر دو بر جمع مؤنّث غایب دلالت دارند؛ بنابراین آغاز جمله «آنان دانستند» ترجمه می‌شود (صفحهٔ ۱۲۹–۱۳۰). بخش «أَنَّ السَّمَکَةَ حَزینَةٌ» نیز یعنی «که ماهی غمگین است». پاسخ: گزینهٔ ۲

«آن دو دختر» مثنّی مؤنّث غایب است. مطابق الگوی فعل ماضی، ضمیر آن «هُما» و صورت فعل آن بر وزن «فَعَلَتا» است؛ پس از فعل «قَطَعَ»، صورت «قَطَعَتا» ساخته می‌شود (صفحهٔ ۱۲۷–۱۳۰). عبارت درست «هُما قَطَعَتا الشَّبَکَةَ» است. پاسخ: گزینهٔ ۴