نمونه سوال درس ۲ عربی هفتم با جواب

پرسش نخست دربارهٔ هویت یک انسان است؛ پس واژهٔ پرسشی مناسب آن «مَنْ» به معنای «چه کسی؟» است. پرسش دوم به حالت انجام کار مربوط می‌شود و به «کَیفَ» به معنای «چطور؟» نیاز دارد. «هَلْ» پرسشِ آیا می‌سازد و «ما» معنای «چه؟ چیست؟» دارد. این تفاوت در واژه‌نامه و کاربرد پرسش‌ها در تمرین‌ها دیده می‌شود. (صفحه‌های ۱۵ تا ۲۰) پاسخ: گزینهٔ ۴

در واژه‌نامه، پسوند «ـی» در «اِسْمی» معنای «من» و پسوند «ـکَ» در «اِسْمُکَ» معنای «تو» دارد. بنابراین، دو ترکیب نخست به‌ترتیب «نام من» و «نام تو» هستند. عبارت «أَهْلاً بِکُم» نیز معنای خوشامدگویی دارد، نه سلام‌کردن. پس ترتیب درست، «نام من / نام تو / خوش‌آمدید» است. (صفحه‌های ۱۵ تا ۱۷) پاسخ: گزینهٔ ۲

در نمونه‌های تمرین، برای اشاره به مادر از اسم اشارهٔ مؤنث استفاده شده است؛ بنابراین «أُمّی» با «هٰذِهِ» سازگار است، هرچند پایان آن «ة» ندارد. «صَفّ» نیز در گروه نمونه‌های دارای اسم اشارهٔ مذکر آمده و با «هٰذا» همراه می‌شود. پس تنها گزینه‌ای که هر دو انتخاب آن درست است، گزینهٔ نخست است. (صفحه‌های ۱۷ تا ۲۰) پاسخ: گزینهٔ ۱

«حَقیبَة» با «هٰذِهِ» سازگار است؛ پس جفت نخست نادرست است. برای «مَریَم» انتخاب «هٰذِهِ» درست است. «طَبیب» به «هٰذا» نیاز دارد؛ پس جفت سوم نادرست است. انتخاب «هٰذا» برای «تِلْمیذ» درست است. «غُرْفَة» با «هٰذِهِ» می‌آید؛ بنابراین جفت پنجم نادرست است. انتخاب «هٰذِهِ» برای «مُدیرَة» نیز درست است. در نتیجه تعداد انتخاب‌های نادرست برابر با $3$ است. (صفحه‌های ۱۷ تا ۲۰) پاسخ: گزینهٔ ۴

یادداشت اول نادرست است؛ «طالِبَة» به دانش‌آموز یا دانشجوی دختر اشاره دارد. یادداشت دوم درست است، زیرا «تَلامیذ» جمع و به معنای دانش‌آموزان است. یادداشت سوم نادرست است؛ «حَقائِب» جمع «حَقیبَة» است و معنای یک کیف نمی‌دهد. یادداشت چهارم نیز باید اصلاح شود، زیرا «اِسْمی» یعنی «نام من». پس فقط یادداشت‌های اول، سوم و چهارم نیازمند اصلاح‌اند. (صفحه‌های ۱۵ تا ۱۷) پاسخ: گزینهٔ ۳

«طَبیب» به پزشک، «بِنْت» به دختر و «تَلامیذ» به دانش‌آموزان اشاره دارد؛ پس هر سه نام انسان هستند. در گزینه‌های دیگر، به‌ترتیب «حَقیبَة» نام وسیله، «غُرْفَة» نام مکان و «لُغَة» به معنای زبان است. بنابراین، تنها گروه دوم کاملاً با شرط سؤال سازگار است. (صفحه‌های ۱۵ تا ۲۰) پاسخ: گزینهٔ ۲

برای اشاره به «حَقیبَة» باید اسم اشارهٔ مؤنث «هٰذِهِ» انتخاب شود؛ پس انتخاب نخست دانش‌آموز نیازمند اصلاح است. برای بیان نام خود نیز «اِسْمی» لازم است، زیرا «اِسْمُکَ» به نام مخاطب اشاره می‌کند. اما ترجمهٔ «أَهْلاً بِکُم» به «خوش‌آمدید» درست است و نباید تغییر کند. بنابراین، تنها دو بخش نخست باید اصلاح شوند و بخش سوم باید باقی بماند. (صفحه‌های ۱۵ تا ۲۰) پاسخ: گزینهٔ ۱

در واژه‌نامه، «طَبیب» پزشک، «غُرْفَة» اتاق، «دَخَلَ» وارد شد و «مُبْتَسِماً» با لبخند معنا شده‌اند. بنابراین، ترجمه باید هم شغل فرد، هم جهت حرکت و هم حالت او را درست منتقل کند: پزشکی با لبخند وارد اتاق شد. (صفحه‌های ۱۵ تا ۱۷) پاسخ: گزینهٔ ۳

در واژه‌نامه، «طالِب» برای دانش‌آموز یا دانشجوی پسر و «طالِبَة» برای دانش‌آموز یا دانشجوی دختر آمده است. هر دو مفردند و تفاوت موردنظر را نشان می‌دهند. «تِلْمیذ ـ تَلامیذ» و «حَقیبَة ـ حَقائِب» جفت‌های مفرد و جمع‌اند؛ «طَبیب ـ أُستاذ» نیز دو شغل متفاوت‌اند. (صفحه‌های ۱۵ تا ۱۷) پاسخ: گزینهٔ ۱

برای «پزشک زن» باید «طَبیبَة» را برگزینیم؛ این واژه در نمونه‌های مؤنث درس آمده است. «اتاق» برابر با «غُرْفَة»، «دانش‌آموز پسر» برابر با «طالِب» و «کلاس» برابر با «صَفّ» است. بنابراین، تنها ترتیب «طَبیبَة، غُرْفَة، طالِب، صَفّ» هر چهار جزء را درست نشان می‌دهد. (صفحه‌های ۱۵ تا ۲۰) پاسخ: گزینهٔ ۴

گفت‌وگو، نام معلم، موضوع تدریس او، حالتش هنگام ورود و استقبال دانش‌آموزان را مشخص می‌کند؛ پس سه برداشت مربوط به این موارد پشتوانهٔ متنی دارند. بااین‌حال، معرفی فرد به‌عنوان معلم عربی نشان نمی‌دهد که او زبان دیگری نمی‌داند. دربارهٔ چنین محدودیتی اطلاعاتی ارائه نشده است. (صفحه‌های ۱۵ تا ۱۷) پاسخ: گزینهٔ ۲