نمونه سوال درس ۳ عربی هفتم با جواب

در عبارت «لِلتَّکَلُّمِ مَعَ أَعِزّائی»، «لِـ» به معنای «برای»، «تَکَلُّم» به معنای «سخن گفتن»، «مَعَ» به معنای «با و همراهِ» و «أَعِزّائی» به معنای «عزیزانم» است. با کنار هم گذاشتن این معناها، ترجمهٔ درست «برای سخن گفتن با عزیزانم» به دست می‌آید. (صفحه‌های ۲۳ تا ۲۵) پاسخ: گزینهٔ ۲

در واژه‌نامه، «أَدْعِیَة» صورت جمعِ «دُعاء» معرفی شده است. همچنین جمعِ «کُرْسِیّ»، «کَراسِیّ» است. بنابراین فقط زوج نخست با ترتیب مفرد و سپس جمع سازگار است. (صفحه‌های ۲۳ تا ۲۵) پاسخ: گزینهٔ ۱

در تمرینِ الگوی «هٰذا»، تصویر صندلی قرار دارد؛ پس معرفی آن به صورت «هٰذا کُرْسِیٌّ» انجام می‌شود. کیف نیز در تمرینِ الگوی «هٰذِهِ» آمده است و ترکیب درست آن «هٰذِهِ حَقیبَةٌ» است. بنابراین هر دو اسم اشارهٔ نوشته‌شده باید تغییر کنند. (صفحه‌های ۲۶ تا ۲۸) پاسخ: گزینهٔ ۴

حسن بر کاربرد عربی برای گفت‌وگو با عربی‌زبانان تأکید می‌کند. احمد یادگیری آن را راهی برای فهم قرآن، حدیث‌ها و دعاها می‌داند. صادق نیز به نقش واژه‌های عربی در فهم بهتر فارسی توجه دارد. فقط گزینهٔ سوم هر سه دیدگاه را به گویندهٔ درست نسبت داده است. (صفحه‌های ۲۳ تا ۲۵) پاسخ: گزینهٔ ۳

سه جفتِ «أَدْعِیَة: دعاها»، «أَفْضَل: برتر» و «لِفَهْمِ: برای فهمیدن» درست‌اند. «مَعَ» به معنای همراهِ، «ناطقین» به معنای سخنگویان و «صَعْب» به معنای سخت است؛ پس سه جفت دیگر نادرست‌اند. در نتیجه، تعداد جفت‌های درست برابر با $3$ است. (صفحه‌های ۲۳ تا ۲۵) پاسخ: گزینهٔ ۱

صادق سودمندیِ آموختن عربی برای فهم بهتر فارسی را به حضور واژه‌های عربی در آن پیوند می‌دهد. یادداشتِ تمرین نیز با آوردن نمونه‌هایی مانند «نجّار»، «نهر»، «سطل» و «صیّاد» به مشترک بودن برخی واژه‌ها اشاره می‌کند. این دو بخش با یکدیگر سازگارند، اما هیچ‌یک یکسان بودن همهٔ واژه‌ها یا قواعد دو زبان را اثبات نمی‌کنند. (صفحه‌های ۲۳ تا ۲۸) پاسخ: گزینهٔ ۴

«نَتَعَلَّمُ» به معنای «یاد می‌گیریم» است و «لِفَهْمِ» هدفِ یادگیری را با معنای «برای فهمیدن» بیان می‌کند. «أَدْعِیَة» جمعِ دعاست و ترکیب «جَمِیلَةٍ جِدّاً» زیبایی بسیارِ دعاها را می‌رساند. بنابراین ترجمه باید ترتیبِ یادگیری زبان، هدفِ فهم دعاها و توصیفِ بسیار زیبا را حفظ کند. (صفحه‌های ۲۳ تا ۲۵) پاسخ: گزینهٔ ۳

صادق می‌گوید آموختن عربی به فهم بهتر فارسی کمک می‌کند و سپس علت را بیان می‌کند: فارسی با واژه‌های عربی آمیخته است. بنابراین «آن» در معنای «لِأَنَّها» به زبان فارسی اشاره دارد. آسان و زیبا بودن عربی، داوریِ معلم است و نباید جای دلیلِ صادق قرار گیرد. (صفحه‌های ۲۳ تا ۲۵) پاسخ: گزینهٔ ۲

در واژه‌نامه، «سَهْل» به معنای آسان و «صَعْب» به معنای سخت است؛ بنابراین این دو واژه معنای مخالف دارند. «جَمیل» و «أَفْضَل» به‌ترتیب زیبا و برتر معنا می‌دهند؛ «تَکَلُّم» و «ناطِقینَ» به کارِ سخن گفتن و انجام‌دهندگان آن مربوط‌اند؛ «أَدْعِیَة» و «دُعاء» نیز رابطهٔ جمع و مفرد دارند. (صفحه‌های ۲۳ تا ۲۵) پاسخ: گزینهٔ ۲

در تمرین دوم، معرفی نام‌هایی مانند نرجس و فاطمه در کنار دیگر نمونه‌های مؤنث آمده است. برای اشاره به این دو بانو، «هٰذِهِ» مناسب است. پایان نیافتنِ «نرجس» به «ة» موجب نمی‌شود آن را در این تمرین مذکر بدانیم؛ همچنین کاربرد اسم اشاره به نام‌های عمومی یا اشیای بی‌جان محدود نیست. پس هر دو معرفی پذیرفتنی‌اند. (صفحه‌های ۲۶ تا ۲۸) پاسخ: گزینهٔ ۴

معلم در گفت‌وگو، زبان عربی را آسان توصیف می‌کند. دربارهٔ انگلیسی، در تمرین تنها پرسشی دربارهٔ دشواری آن مطرح شده و پاسخی قطعی در متنِ داده‌شده وجود ندارد. بنابراین نمی‌توان محتوای آن پرسش را یک خبرِ تأییدشده دانست. همچنین وجود پاسخ‌های پیشنهادی متفاوت در تمرین، به معنای درست بودن همهٔ آن‌ها نیست. (صفحه‌های ۲۳ تا ۲۸) پاسخ: گزینهٔ ۱

«اِسْتَمِعْ» فرمانِ گوش دادن است و در آغاز بخش گفت‌وگو آمده است. عبارت کوتاهِ «أَکْمِلِ الْفَراغَ» نیز در تمرین‌ها، کامل کردن قسمتِ خالی را از دانش‌آموز می‌خواهد. پس باید فعالیت شنیداری را برای دستور نخست و تکمیل جای خالی را برای دستور دوم انتخاب کرد. (صفحه‌های ۲۳ تا ۲۸) پاسخ: گزینهٔ ۳