نمونه سوال درس ۴ عربی هفتم با جواب

«مَکْتَبَة» به دلیل داشتن نشانهٔ «ة» مؤنث است. برای اشاره به مؤنثِ دور از «تِلْکَ» استفاده می‌کنیم. ضمیر مناسب برای اشاره به اسم مؤنث نیز «هِیَ» است. پس باید هم فاصله و هم جنس را در انتخاب دو واژه رعایت کرد. (صفحهٔ ۲۹–۳۳) پاسخ: گزینهٔ ۳

«قالَ» به معنای «گفت» است. «وَلَدی» از «وَلَد» و «ی» ساخته شده و معنای «پسرم» دارد. در ادامه، «إِنَّکَ» بر مخاطب تأکید می‌کند، «تُحِبُّ» یعنی «دوست داری» و «أَیْضاً» مفهوم «نیز» را می‌رساند. پس ترجمه باید گفتن را به پسرِ گوینده و دوست‌داشتن را به مخاطب نسبت دهد. (صفحهٔ ۲۹–۳۱ و صفحهٔ ۳۴) پاسخ: گزینهٔ ۲

در واژه‌نامه، «ذَهَبْتُ» برای بیان رفتن خودِ گوینده و «تُحِبُّ» برای بیان علاقهٔ مخاطب آمده است. همچنین «إِنَّکَ» معنای تأکیدی دارد و به «تو» اشاره می‌کند. بنابراین تنها ردیف نخست هر سه معنا را درست آورده است. (صفحهٔ ۲۹–۳۱) پاسخ: گزینهٔ ۱

برای زنِ نزدیک، اسم اشارهٔ مؤنثِ نزدیک، یعنی «هٰذِهِ»، لازم است. برای کوهِ دور نیز باید «ذٰلِکَ» را انتخاب کرد، زیرا «جَبَل» مذکر است. در گزینهٔ نخست فاصله‌ها جابه‌جا شده‌اند و در گزینه‌های دوم و سوم، جنس یکی از اسم‌های اشاره نادرست است. (صفحهٔ ۳۱–۳۳) پاسخ: گزینهٔ ۴

در «اَلشَّجَرَة»، «اَلنِّساء» و «اَلضَّیْف»، حرف پس از «الـ» به‌ترتیب «ش»، «ن» و «ض» است. این حروف شمسی‌اند؛ بنابراین لامِ «الـ» در این سه واژه خوانده نمی‌شود. در «اَلْعِلْم»، «اَلْقَمَر» و «اَلْمَکْتَبَة»، لام خواناست. پس تعداد موارد خواسته‌شده برابر با $6-3=3$ است. (صفحهٔ ۳۶) پاسخ: گزینهٔ ۱

کتاب «ة» را نشانهٔ اصلی مؤنث معرفی می‌کند، نه نشانه‌ای که همهٔ اسم‌های مؤنث حتماً داشته باشند. «بِنْت» با توجه به معنایش مؤنث است. همچنین «لَوْحَة» با وجود غیرانسان بودن، مؤنث به شمار می‌آید. «صَفّ» نیز مذکر است و برای اشارهٔ دور به آن باید جنس اسم را علاوه بر فاصله در نظر گرفت. (صفحهٔ ۳۱–۳۳) پاسخ: گزینهٔ ۲

مورد «الف» درست است؛ «مَکْتَبَة» مؤنث و «تِلْکَ» برای مؤنثِ دور است. مورد «ب» نادرست است؛ برای زنِ دور باید اسم اشارهٔ مؤنث آورد. مورد «پ» درست است؛ میهمانِ مردِ نزدیک با «هٰذا» سازگار است. مورد «ت» نادرست است؛ «جَبَل» مذکر است و «هٰذِهِ» برای مؤنث به کار می‌رود. مورد «ث» درست است؛ «هِیَ» به دختر برمی‌گردد. مورد «ج» نیز درست است؛ «ذَهَبْتُ» از رفتنِ خودِ گوینده خبر می‌دهد. بنابراین تعداد کاربردهای درست برابر با $6-2=4$ است. (صفحهٔ ۲۹–۳۴) پاسخ: گزینهٔ ۴

برای فهم سخن نقل‌شده، باید چند جزء را کنار هم گذاشت: «طَلَبُ الْعِلْم» به آموختن دانش مربوط است، «فَریضَة» واجب دینی را می‌رساند و تعبیر پایانی، همهٔ مسلمانان را در بر می‌گیرد. «عَلیٰ» نیز در این بافت معنای «بر» دارد؛ یعنی این مسئولیت بر عهدهٔ آنان است. بنابراین نه اختیاری دانستن آن درست است، نه محدودکردنش به دانش‌آموزان و نه ترجمهٔ «عَلیٰ» به «به‌سوی». (صفحهٔ ۲۹–۳۱) پاسخ: گزینهٔ ۳

در بخش خواندن واژه‌ها، «اَلطَّبیب» در گروه لام ناخوانا و «اَلْفَریضَة» در گروه لام خوانا قرار دارد؛ پس زوج نخست با ترتیب خواسته‌شده سازگار است. دربارهٔ زوج دوم، توضیح همراه گزینه برعکسِ تلفظ درست است: لامِ «اَلدَّرْس» ناخوانا و لامِ «اَلْعِلْم» خواناست. در زوج سوم، لام هر دو واژه خواناست و در زوج چهارم، لام هر دو واژه ناخواناست. (صفحهٔ ۳۶) پاسخ: گزینهٔ 1

در عبارت نخست، «جَبَل» مذکّر است؛ پس با حفظ فاصلهٔ دور، «تِلْکَ» باید به «ذٰلِکَ» تبدیل شود و ویژگی آن نیز از «مُرْتَفِعَة» به «مُرْتَفِع» تغییر کند. در عبارت دوم، «طَبیبَة» مؤنّث است؛ پس با حفظ فاصلهٔ نزدیک، «هٰذا» باید به «هٰذِهِ» و «ناجِح» به «ناجِحَة» تبدیل شود. بنابراین تعداد واژه‌های نیازمند تغییر برابر است با $2+2=4$. (صفحه‌های ۳۱ تا ۳۳) پاسخ: گزینهٔ 4

در معرفی شخصیت‌های درس، پروفسور موسیوند پزشک ایرانی و مخترع نخستین قلب مصنوعی جهان معرفی شده است. برای توصیف او، صورت‌های مذکّرِ «طَبیب» و «ناجِح» مناسب‌اند. دکتر آذر اندامی نیز با ساخت نوعی واکسن معرفی شده و توصیف مناسب او صورت مؤنّثِ «طَبیبَةٌ ناجِحَةٌ» است. بنابراین فقط کارت مربوط به موسیوند با توصیف مذکّر، هر دو شرط سؤال را دارد. (صفحه‌های ۳۱ تا ۳۳) پاسخ: گزینهٔ 3