نمونه سوال درس ۵ عربی هفتم با جواب

در واژه‌نامه، «أَخْشاب» جمع «خَشَب»، «نَوافِذ» جمع «نافِذَة» و «أَیّام» جمع «یَوْم» معرفی شده‌اند؛ بنابراین معناهای آن‌ها به‌ترتیب چوب‌ها، پنجره‌ها و روزهاست. (صفحه‌های ۳۸ و ۳۹) پاسخ: گزینهٔ ۲

در واژه‌نامه، «لَکَ» افزون بر «برایت»، معنای «به سود تو» و «عَلَیْکَ» افزون بر «بر تو»، معنای «به زیان تو» دارد. در سخن مربوط به روزگار، منظور از دو روز، دو حالت مساعد و نامساعد زندگی است؛ نه محدودبودن عمر به دو روز یا تقسیم زمان به گذشته و آینده. (صفحه‌های ۳۸ و ۳۹) پاسخ: گزینهٔ ۴

اسم مثنّی برای دو نفر یا دو چیز به کار می‌رود و دو نشانهٔ «ـانِ» و «ـَیْنِ» دارد. در مجموعهٔ نخست، هر سه واژه مثنّی‌اند. در مجموعه‌های دیگر، به‌ترتیب «نَوافِذ» جمع، «أَیّام» جمع و «نافِذَة» مفرد است. (صفحه‌های ۳۸ تا ۴۰) پاسخ: گزینهٔ ۱

«هُما» برای اشاره به دو نفر، چه مذکّر و چه مؤنّث، به کار می‌رود. در مقابل، با تغییر دو پسر به دو دختر، «هٰذانِ» به «هاتانِ»، «نَظیفانِ» به «نَظیفَتانِ» و «وَلَدانِ» به «بِنْتانِ» تغییر می‌کند. (صفحه‌های ۳۹ و ۴۰) پاسخ: گزینهٔ ۳

«کُرْسِیّانِ» دو صندلی و «جَمیلانِ» زیبابودن آن‌ها را بیان می‌کند. در بخش دوم، «نافِذَتانِ» دو پنجره و «خَشَبِیَّتانِ» چوبی‌بودن آن‌ها را نشان می‌دهد. «هٰذانِ» و «هاتانِ» نیز اشاره به دو مورد نزدیک دارند. پس ترجمه باید هم صفت‌ها و هم تعداد دقیق را حفظ کند. (صفحه‌های ۳۸ تا ۴۰) پاسخ: گزینهٔ ۴

طبق قاعدهٔ درس، مثنّی بر دو نفر یا دو چیز دلالت دارد و با «ـانِ» یا «ـَیْنِ» ساخته می‌شود. «طالِبَیْنِ» به دو دانش‌آموز و «والِدَیْنِ» به پدر و مادر اشاره دارد. در مقابل، «أَمان» به معنای امنیت و «إیمان» به معنای ایمان است و پایان آن‌ها نشانهٔ مثنّی نیست. (صفحه‌های ۳۸، ۴۰ و ۴۲) پاسخ: گزینهٔ ۲

«طالِبانِ» به دو دانش‌آموز پسر و «بِنْتَیْنِ» به دو دختر اشاره می‌کند. «اَلْمَرْء» نیز در این کاربرد یک انسان یا مرد را نشان می‌دهد. چون گروه‌ها مستقل‌اند، تعداد کل برابر است با $2+2+1=5$ نفر. (صفحه‌های ۳۸ و ۴۰) پاسخ: گزینهٔ ۳

«الطّالِبَتانِ» مثنّای مؤنّث است؛ بنابراین اسم اشارهٔ آن باید «هاتانِ» و صفت آن باید «مَسرورَتانِ» باشد. در بخش دوم نیز فریده و سعیده دو نفرند، پس به‌جای ضمیر مفرد «هِیَ» باید «هُما» به کار رود. هر سه اصلاح فقط در مجموعهٔ نخست هم‌زمان رعایت شده‌اند. (صفحه‌های ۳۸ تا ۴۱) پاسخ: گزینهٔ ۱

در واژه‌نامه، «مَجهولَة» به معنای ناشناخته و «مَسرور» به معنای خوشحال آمده است. بنابراین باید گزینه‌ای را برگزینیم که هر دو معنا را با همین ترتیب آورده باشد. (صفحه‌های ۳۸ و ۳۹) پاسخ: گزینهٔ ۳

اسم مثنّی بر دو نفر یا دو چیز دلالت دارد. (صفحهٔ ۴۰) بنابراین «الصَّفّانِ» دو کلاس و «نافِذَتانِ» دو پنجره را می‌رساند؛ این واژه‌ها در تمرین‌های درس نیز به کار رفته‌اند. (صفحهٔ ۴۲) چون هر یک از دو کلاس، دو پنجره دارد، تعداد کل پنجره‌ها برابر است با $2\times2=4$. پاسخ: گزینهٔ ۴

در سخن مربوط به ادب، ترکیب «خَیرٌ مِنْ» برتری ادب انسان بر طلای او را می‌رساند. (صفحه‌های ۳۸ و ۳۹) در تمرین ترجمه نیز ارزش انسان با دانش و ایمان پیوند داده شده است، نه با میزان دارایی. (صفحهٔ ۴۲) پس تنها برداشتی درست است که هم معیار ارزش را حفظ کند و هم جهت مقایسه را تغییر ندهد. پاسخ: گزینهٔ ۱

«ـانِ» و «ـَیْنِ» هر دو علامت مثنّی‌اند؛ بنابراین «الطّالِبَتَیْنِ» و «الْکُرسِیّانِ» هر کدام دو مورد را نشان می‌دهند. واژهٔ نخست مثنّای مؤنّث است و برای اشاره به آن دو دختر، «هاتانِ» مناسب است. واژهٔ دوم مثنّای مذکّر است و نمونهٔ صندلی‌ها در درس نیز کاربرد «هٰذانِ» را برای آن نشان می‌دهد. پس بی‌جان‌بودن صندلی‌ها مانع کاربرد اسم اشارهٔ مثنّی نیست. (صفحه‌های ۳۹ و ۴۰) پاسخ: گزینهٔ ۲