نمونه سوال درس ۶ عربی هفتم با جواب

در سخن مربوط به دوستی و دشمنی، رابطه با فرد خردمند و رابطه با فرد نادان یکسان ارزیابی نشده است. بنابراین، نمی‌توان تنها بر اساس عنوان «دوستی» یا «دشمنی» داوری کرد؛ خردمندی یا نادانیِ شخص نیز در ارزش رابطه نقش دارد. گزینه‌های دیگر یا دوستی و دشمنی را مطلقاً برتر می‌دانند یا ویژگی افراد را بی‌اثر معرفی می‌کنند. (صفحهٔ ۴۴–۴۵) پاسخ: گزینهٔ 2

«مُعَلِّمینَ» و «فائِزونَ» جمع مذکّر سالم‌اند و «سَنَوات» جمع مؤنّث سالم است؛ بنابراین سه جمع سالم داریم. «حَدائِق» جمعِ «حَدیقَة»، «رِجال» جمعِ «رَجُل» و «عِبَر» جمعِ «عِبرَة» است و هر سه جمع مکسّرند. در نتیجه تعداد دو گروه برابر است. (صفحهٔ ۴۴–۴۶) پاسخ: گزینهٔ 1

«أَنتُم» ضمیر مخاطب جمع مذکّر و «فائِزونَ» نیز جمع مذکّر سالم است؛ پس این دو با یکدیگر هماهنگ‌اند. در گزینهٔ نخست، ضمیر مذکّر با «واقِفات» مؤنّث آمده است. در گزینهٔ دوم، ضمیر مؤنّث با «جالِسونَ» مذکّر همراه شده و در گزینهٔ چهارم نیز «أَنتُم» با «فائِزات» هماهنگی ندارد. (صفحهٔ ۴۴–۴۶ و ۴۷–۵۱) پاسخ: گزینهٔ 3

«أُولٰئِکَ» برای اشاره به جمعِ دور است؛ «الْفَلّاحونَ» یعنی کشاورزان، «واقِفونَ» یعنی ایستاده‌اند و «عِنْدَ الْحَدیقَةِ» معنای کنار باغ می‌دهد. پس ترجمه باید هر سه ویژگیِ دور بودن، ایستاده بودن و کنار باغ بودن را حفظ کند. (صفحهٔ ۴۴–۴۶) پاسخ: گزینهٔ 4

در سخن درس، یادگیری در خردسالی به نقشی تشبیه شده که بر سنگ ایجاد می‌شود. وجه مناسب این تشبیه، استواری و باقی‌ماندن اثر است؛ نه ضرورت نوشتن بر سنگ، دشواریِ کم‌فایدهٔ یادگیری یا محدود شدن دانش به کنده‌کاری. (صفحهٔ ۴۴–۴۵) پاسخ: گزینهٔ 4

«مِفتاح» به معنای کلید و مفرد است؛ جمع آن «مَفاتیح» است. پسوند «ـها» به همین واژه پیوسته و در فارسی با «ـش» ترجمه می‌شود. «عِنْدَ الْفَلّاحِ» نیز یعنی نزد کشاورز. بنابراین ترجمهٔ عبارت «کلیدش نزد کشاورز است» خواهد بود. (صفحهٔ ۴۴–۴۵) پاسخ: گزینهٔ 1

ادعای «الف» نادرست است؛ «هٰؤُلاءِ» و «أُولٰئِکَ» هر دو برای جمع مذکّر و مؤنّث به کار می‌روند و تفاوتشان به نزدیک و دور بودن مربوط است. ادعای «ب» درست است؛ «هُنَّ» برای جمع مؤنّث و «هُم» برای جمع مذکّر است. ادعای «پ» نیز درست است؛ «مَفاتیح» و «کِبار» به‌ترتیب جمع‌های مکسّرِ «مِفتاح» و «کَبیر» هستند. ادعای «ت» نادرست است؛ «مُعَلِّمینَ» با نشانهٔ «ینَ» جمع مذکّر سالم است. ادعای «ث» درست است؛ «حافِظَتَینِ» صورت مثنّی مؤنّث است و نباید آن را جمع مؤنّث سالم دانست. پس سه ادعا درست است. (صفحهٔ ۴۴–۴۶ و ۴۷–۵۱) پاسخ: گزینهٔ 2

در عبارت نخست، «اللّاعِبات» جمع مؤنّث است؛ پس گروه «هٰؤُلاءِ اللّاعِباتُ» با «هُنَّ» جایگزین می‌شود. در عبارت دوم، «الْفَلّاحونَ» جمع مذکّر است و گروه «أُولٰئِکَ الْفَلّاحونَ» با «هُم» جایگزین می‌شود. «اللّاعِبات» با «ات» و «الْفَلّاحونَ» با «ونَ» ساخته شده‌اند؛ بنابراین هر دو جمع سالم‌اند. (صفحهٔ ۴۴–۴۶) پاسخ: گزینهٔ 3

در واژه‌نامه، «عِنْدَ» معنای نزد و کنار دارد؛ «نَقش» به معنای کنده‌کاری، «کَنْز» به معنای گنج و «جَهل» به معنای نادانی است. بنابراین ترتیب خواسته‌شده «عِنْدَ، نَقْش، کَنْز، جَهْل» است. (صفحه‌های ۴۴ و ۴۵) پاسخ: گزینهٔ ۲

برای سه واژهٔ «مِفتاح، حَدیقَة، حَجَر»، به‌ترتیب کارت‌های «مَفاتیح، حَدائِق، أَحجار» نوشته می‌شود؛ پس این بخش $3$ کارت دارد. برای «صابِر» دو کارت «صابِرونَ، صابِرینَ» و برای «لاعِب» دو کارت «لاعِبونَ، لاعِبینَ» لازم است؛ پس این بخش $2\times 2=4$ کارت دارد. جمع مؤنث سالمِ «لاعِبَة» نیز «لاعِبات» است و یک کارت می‌خواهد. بنابراین تعداد کل برابر است با $3+4+1=8$ کارت. (صفحه‌های ۴۴ تا ۴۶) پاسخ: گزینهٔ ۱

در سخن درس، زمانی کوتاه برای اندیشیدن با زمانی بسیار طولانی‌تر برای عبادت مقایسه شده و ارزش تفکر بالاتر دانسته شده است. پس طول مدت، به‌تنهایی ملاک ارزش‌گذاری نیست. از این سخن نمی‌توان بی‌ارزشی عبادت، شرط سنی برای تفکر یا ترتیب الزامی این دو کار را نتیجه گرفت. (صفحهٔ ۴۵) پاسخ: گزینهٔ ۴

در «هٰذِهِ، صورَةُ الرِّجالِ»، اشاره به یک عکس است؛ حضور مردان در عکس، مرجع مستقیم اسم اشاره را تغییر نمی‌دهد. در «هٰؤُلاءِ الرِّجالُ، صابِرونَ»، اشاره مستقیماً به گروه مردان است. همچنین طبق توضیح درس، «هٰؤُلاءِ» میان جمع مذکر و مؤنث مشترک است. بنابراین تفاوت دو اسم اشاره از تفاوت چیزی ناشی می‌شود که نشان داده شده است. (صفحه‌های ۴۵ و ۴۶) پاسخ: گزینهٔ ۳