نمونه سوال درس ۱۳ عربی هفتم با جواب

در واژه‌نامه، «أَخَذَ» به معنای «گرفت، برداشت» آمده است (صفحه‌های ۹۷ و ۹۸). همچنین «أَنا» ضمیر اوّل‌شخص مفرد و پایان «ـتُ» نشانهٔ فعل ماضیِ همین شخص است؛ بنابراین جمله دربارهٔ کاری است که گوینده در گذشته انجام داده است (صفحه‌های ۹۹ تا ۱۰۱). ترجمهٔ درست، «من نامه‌ای برداشتم» است. پاسخ: گزینهٔ ۲

«ذَکَرْتُ» با پایان «ـتُ» فعل ماضیِ اوّل‌شخص مفرد است؛ پس انجام‌دهندهٔ کار، خودِ گوینده است. در نمونه‌های درس، پاسخ دختر و پسر با همین ساخت اوّل‌شخص بیان می‌شود؛ بنابراین این پایان به‌تنهایی جنسیت گوینده را نشان نمی‌دهد (صفحه‌های ۹۹ تا ۱۰۱). پاسخ: گزینهٔ ۴

در «أَنتِ غَسَلْتِ مَلابِسَکِ»، ضمیر «أَنتِ» و پایان «ـتِ» هر دو مخاطب مؤنّث را نشان می‌دهند و «غَسَلَ» نیز به معنای شستن است؛ پس ترجمهٔ این گزینه درست است. «بَقَیْتَ» یعنی «تو ماندی»، «اِشْتَرَیْتُ» یعنی «من خریدم» و «رَفَعْتِ» یعنی «تو، ای دختر، بالا بردی» (صفحه‌های ۹۷ تا ۱۰۱). پاسخ: گزینهٔ ۳

در واژه‌نامهٔ درس، «عَباءَة» به معنای چادر، «سِعْر» به معنای قیمت و «عَلَم» به معنای پرچم آمده است. همچنین «فُسْتان» پیراهن زنانه، «سوق» بازار و «رِسالَة» نامه است؛ پس فقط یک مجموعه، هر سه معنا را درست آورده است (صفحه‌های ۹۷ و ۹۸). پاسخ: گزینهٔ ۲

جملهٔ «الف» درست است، زیرا «أَنتِ» با «أَخَذْتِ» هماهنگ است. جملهٔ «ب» نادرست است؛ همراه «أَنا» باید «ذَکَرْتُ» بیاید. جملهٔ «ج» درست است، زیرا «بَقَیْتَ» برای مخاطب مذکّر به کار می‌رود. جملهٔ «د» نیز با «أَنا» و «اِشْتَرَیْتُ» ساخت درستی دارد (صفحه‌های ۹۷ تا ۱۰۱). از چهار جمله، یکی نادرست است؛ بنابراین تعداد جمله‌های درست برابر است با $4-1=3$. پاسخ: گزینهٔ ۳

در بخش نخست، «أَنتِ» و «قَرَأْتِ» نشان می‌دهند که خوانندهٔ نامه یک مخاطب مؤنّث است؛ پس داوری «ب» درست است. در بخش دوم، «أَنا أَخَذْتُ» از کار خودِ گوینده خبر می‌دهد، اما جنسیت او را تعیین نمی‌کند؛ پس «الف» قابل نتیجه‌گیری نیست. «أَخَذَ» به معنای گرفتن یا برداشتن است و با خریدن یکسان نیست؛ بنابراین «ج» نیز نادرست است (صفحه‌های ۹۷ و ۹۸). هر دو فعلِ «قَرَأْتِ» و «أَخَذْتُ» ماضی‌اند، پس «د» درست است (صفحه‌های ۹۹ تا ۱۰۱). در نتیجه فقط «ب و د» پذیرفتنی‌اند. پاسخ: گزینهٔ ۱

در پاسخ «أَخَذْتُ رِسالَةً مِنَ السّوقِ»، بخش «مِنَ السّوقِ» محل گرفتن نامه را مشخص می‌کند. برای پرسیدن همین بخش، باید از «مِنْ أَیْنَ» استفاده کنیم و عملِ گرفتن نامه نیز در پرسش باقی بماند. پرسش‌های دیگر به‌ترتیب دربارهٔ شیء گرفته‌شده، مقصد رفتن و خواندن نامه‌اند. (صفحهٔ ۱۰۲) پاسخ: گزینهٔ ۴

برای کارت «من شستم» چه گوینده دختر باشد و چه پسر، صورت فعل «غَسَلْتُ» است. برای «تو شستی» خطاب به دختر، «غَسَلْتِ» و خطاب به پسر، «غَسَلْتَ» به کار می‌رود. پس چهار کارت با سه صورت متمایزِ فعل تکمیل می‌شوند: «غَسَلْتُ»، «غَسَلْتِ» و «غَسَلْتَ». بنابراین تعداد صورت‌های لازم برابر با $3$ است. (صفحه‌های ۹۹ تا ۱۰۲) پاسخ: گزینهٔ ۳

در واژه‌نامه، «فُسْتان» برای پیراهن زنانه و «سِعْر» برای قیمت آمده است. «عَباءَة» چادر، «مَلابِس» لباس‌ها و «سوق» بازار است. بنابراین دو برچسب موردنظر به‌ترتیب «فُسْتان» و «سِعْر» هستند. (صفحه‌های ۹۷ و ۹۸) پاسخ: گزینهٔ ۱

«فی أَمانِ الله» و «مَعَ السَّلامَة» هر دو هنگام خداحافظی به کار می‌روند؛ هرچند برابر فارسی آن‌ها به‌ترتیب «خداحافظ» و «به سلامت» است. «شُکْراً جَزیلاً» تشکر، «لا فَرْقَ» نبودن تفاوت و «وَحْدَکِ» تنها بودن مخاطب مؤنّث را بیان می‌کند. (صفحه‌های ۹۷ تا ۱۰۱) پاسخ: گزینهٔ ۲