نمونه سوال درس ۱۴ عربی هفتم با جواب

در عبارت داده‌شده، هر دو کارِ پیدا کردن و برگشتن به یک شخص نسبت داده شده‌اند. با تبدیل «هُوَ» به «هِیَ»، صورت هر دو فعل باید از الگوی «فَعَلَ» به «فَعَلَتْ» تغییر کند؛ بنابراین، «وَجَدَ» به «وَجَدَتْ» و «رَجَعَ» به «رَجَعَتْ» تبدیل می‌شود. (صفحه‌های ۱۰۳ تا ۱۰۷) پاسخ: گزینهٔ ۴

سخن آغاز درس، در امان بودن مردم را هم از زبان و هم از دست فرد مطرح می‌کند. بنابراین، حذف یکی از این دو جنبه، معنای پیام را ناقص می‌کند. همچنین «النّاس» معنای مردم دارد و به دوستان محدود نشده است. برداشتی درست است که هم گفتار و هم رفتار آسیب‌زا را در نظر بگیرد. (صفحه‌های ۱۰۳ تا ۱۰۷) پاسخ: گزینهٔ ۱

«هِیَ» به سوم‌شخص مفرد مؤنث اشاره دارد. «بَحَثَتْ عَنِ الْکِتابِ» بیانگر جست‌وجوی کتاب است و «ثُمَّ» انجام کار بعدی را پس از کار نخست نشان می‌دهد. همچنین «رَجَعَتْ» یعنی «برگشت». بنابراین، جمله از جست‌وجوی کتاب و سپس برگشتن یک زن خبر می‌دهد، نه از پیدا کردن کتاب. (صفحه‌های ۱۰۳ تا ۱۰۷) پاسخ: گزینهٔ ۲

صورت اصلی فعل، «فَتَحَتْ» و بیانگر ماضیِ سوم‌شخص مفرد مؤنث است. هنگام پیوستن آن به «الْبابَ»، برای جلوگیری از دشواری تلفظ دو حرف ساکن در کنار یکدیگر، حرف ساکن نخست کسره می‌گیرد. این تغییر آوایی، شخص، جنس یا زمان فعل را عوض نمی‌کند. (صفحه‌های ۱۰۳ تا ۱۰۷) پاسخ: گزینهٔ ۳

«أَنا» ضمیر اول‌شخص مفرد است؛ پس «أَنا رَجَعْتُ» به معنای «من برگشتم» خواهد بود. «هِیَ» به سوم‌شخص مفرد مؤنث اشاره دارد و «وَصَلَتْ» رسیدن او را در گذشته بیان می‌کند. بنابراین دو بخش جمله، دو شخص متفاوت دارند: گوینده برگشته و زنِ مورد اشاره رسیده است. معنای فعل‌ها در واژه‌نامه و کاربرد شناسه‌ها در بخش تمرین‌های ماضی آمده است. (صفحه‌های ۱۰۳ تا ۱۰۸) پاسخ: گزینهٔ ۱

در واژه‌نامه، «ثُمَّ» معنای «سپس» دارد؛ بنابراین ترتیب رخدادها را نشان می‌دهد. «هُوَ» ضمیر است، ولی «ثُمَّ» ضمیر نیست. همچنین برای «مَنْ» علاوه بر معنای پرسشی، معنای «هرکس» و «کسی که» آمده است. «واجِب» نیز به معنای تکلیف است، نه یک فعل ماضی. (صفحه‌های ۱۰۳ تا ۱۰۷) پاسخ: گزینهٔ ۲

بررسی نخست درست است؛ «قَرُبَ مِنْ» نزدیک شدن به چیزی را بیان می‌کند. بررسی دوم نیز درست است؛ «بَحَثَ عَنْ» به معنای جست‌وجو کردن است و به‌خودی‌خود پیدا کردن را ثابت نمی‌کند. بررسی سوم نادرست است؛ «ذَهَبَ» و «رَجَعَ» در تمرین رابطه‌های معنایی، متضادند و به‌ترتیب رفتن و برگشتن را می‌رسانند. بررسی چهارم درست است؛ «خَلْفَ» و «وَراءَ» مترادف‌اند. پس سه بررسی درست است. (صفحه‌های ۱۰۳ تا ۱۰۷) پاسخ: گزینهٔ ۳

در روند داستان، یاسر ابتدا در مدرسه بازی می‌کند و سپس به خانه برمی‌گردد و در می‌زند. مادر صدای در را می‌شنود، به سوی آن می‌رود و در را باز می‌کند. پس از آن، نخست حال یاسر و سپس تکلیف او را می‌پرسد. بنابراین فقط گزارشی که رفتن مادر و باز کردن در را پس از شنیدن صدا بیان می‌کند، با داستان هماهنگ است. (صفحه‌های ۱۰۳ تا ۱۰۷) پاسخ: گزینهٔ ۴

رابطهٔ «أَفْضَل» و «خَیْر» هم‌معنایی است. «خَلْفَ» و «وَراءَ» نیز هر دو معنای «پشت» می‌دهند؛ بنابراین رابطهٔ این جفت با جفتِ صورت سؤال یکسان است. سه جفت دیگر رابطهٔ تضاد دارند. (صفحهٔ ۱۰۷) پاسخ: گزینهٔ ۱

بخش «الف» درست است؛ «رَفَعَتْ» برای مفرد مؤنث غایب به معنای «بلند کرد» به کار می‌رود. بخش «ب» نادرست است؛ «أَنا طَرَقْتُ» معنای «من کوبیدم» دارد، نه «تو کوبیدی». بخش «ج» درست است؛ «أَنْتِ» و «وَجَدْتِ» هر دو به مخاطب مؤنث اشاره دارند. بخش «د» نادرست است؛ «لَعِبَ» فعل ماضی است و باید «بازی کرد» ترجمه شود، نه «بازی می‌کند». پس دو ترجمه درست است. این بررسی بر معنای فعل‌های درس و الگوهای شخص و زمان در تمرین‌ها تکیه دارد. (صفحه‌های ۱۰۳ تا ۱۰۸) پاسخ: گزینهٔ ۳

در روایت، یاسر به خانه می‌آید و مادرِ او صدای در را می‌شنود؛ بنابراین «ـهُ» در «أُمُّهُ» به یاسر اشاره دارد. سپس مادر از یاسر دربارهٔ حال و تکلیفش می‌پرسد؛ پس «ـهُ» در «سَأَلَتْهُ» نیز به یاسر برمی‌گردد. نقش مادر در واژهٔ دوم، پرسش‌کننده‌بودن است، نه مرجع ضمیر متصل. (صفحه‌های ۱۰۳ تا ۱۰۷) پاسخ: گزینهٔ ۴