نمونه سوال درس ۱۵ عربی هفتم با جواب

ساخت متکلّم مع‌الغیر برای دو نفر و بیشتر، بدون تفاوت میان مذکّر و مؤنّث، به یک صورت به کار می‌رود. بنابراین دو دختر نیز می‌توانند با عبارت «نَحْنُ صَنَعْنا» از کاری که با هم انجام داده‌اند خبر دهند. محدودکردن این ساخت به جمعِ بیش از دو نفر یا تغییر آن براساس جنسیت نادرست است. (صفحهٔ ۱۱۲) پاسخ: گزینهٔ ۲

«صَنَعَ» به معنای «ساخت» است؛ پس «صَنَعْنا» به معنای «ساختیم» خواهد بود. «ما» پیش از فعل ماضی، آن را منفی می‌کند و «شَیْئاً» نیز به معنای «چیزی» است. در نتیجه، عبارت می‌گوید: «ما چیزی نساختیم.» (صفحه‌های ۱۱۰، ۱۱۲ و ۱۱۴) پاسخ: گزینهٔ ۴

برای پاسخ باید هر دو فعل، هم اول‌شخص جمع و هم منفی باشند. در گزینۀ چهارم، «قَطَعْنا» و «صَنَعْنا» هر دو پایانۀ «نا» دارند و پیش از هر دو نیز «ما» آمده است؛ پس معنای آن‌ها «نبریدیم» و «نساختیم» است. در سایر گزینه‌ها، دست‌کم یک فعل یا شخص دیگری دارد یا مثبت است. (صفحه‌های ۱۱۰، ۱۱۲، ۱۱۳ و ۱۱۴) پاسخ: گزینهٔ ۴

«وَقَفَ» به معنای «ایستاد» و «وَقَعَ» به معنای «افتاد» است. با افزودن پایانۀ متکلّم مع‌الغیر، «وَقَفْنا» معنای «ایستادیم» می‌دهد؛ اما «وَقَعَ» همچنان «افتاد» ترجمه می‌شود. (صفحه‌های ۱۱۰ و ۱۱۲) پاسخ: گزینهٔ ۳

«عَرَفْنا» یعنی «شناختیم»؛ «ما صَعِدْنا» با منفی‌شدن فعل ماضی به معنای «بالا نرفتیم» است؛ «شَعَرْنا» نیز «احساس کردیم» معنا می‌دهد. این سه ترجمه درست‌اند. اما «نَصَرْنا» باید «یاری کردیم» ترجمه شود، نه «یاری کردند». پس سه مورد درست است. (صفحه‌های ۱۱۰ و ۱۱۲) پاسخ: گزینهٔ ۲

برای آرزوی در امان ماندن مخاطبان، باید از عبارتی با معنای دعای محافظت استفاده کرد. «حَفِظَکُمُ اللهُ» چنین کاربردی دارد. سه عبارت دیگر به‌ترتیب برای عذرخواهی، امید به دیدار دوباره و سپاسگزاری‌اند و مقصود مطرح‌شده را نمی‌رسانند. (صفحه‌های ۱۱۰ و ۱۱۲) پاسخ: گزینهٔ ۳

در ارتباط‌های معنایی تمرین، پرسش وسیلۀ گشودن راه دانش، فراموشی عامل آسیب به دانش و خود دانش به‌منزلۀ گنج معرفی شده است. همچنین «ستون دین» به نماز و «کشتزار آخرت» به دنیا مربوط می‌شود؛ پس نمی‌توان آن‌ها را به فراموشی و دانش نسبت داد. تنها گزینۀ نخست هر سه رابطۀ خواسته‌شده را درست کنار هم قرار داده است. (صفحهٔ ۱۱۳) پاسخ: گزینهٔ ۱

در واژه‌نامه، «فاکِهَة» به معنای میوه و «فَواکِه» جمع آن معرفی شده است. همچنین «آلِهَة» به معنای خدایان است و مفرد آن «إِلٰه» است (صفحهٔ ۱۱۰). پس هر دو رابطه در گزینهٔ نخست با ترتیب مفرد به جمع آمده‌اند. پاسخ: گزینهٔ ۱

«نَسِیَ» به معنای فراموش‌کردن و «عَرَفَ» به معنای شناختن است (صفحهٔ ۱۱۰). در «نَسِیتُ» و «عَرَفْتُ»، پایان «ـتُ» به گویندهٔ مفرد اشاره دارد؛ کاربرد همین ساخت در گفت‌وگو و تمرین‌های درس دیده می‌شود (صفحهٔ ۱۱۱ و صفحات ۱۱۴–۱۱۵). «ما» فقط فعل پس از خود، یعنی «عَرَفْتُهُ»، را منفی کرده است (صفحهٔ ۱۱۲). بنابراین معنای جمله چنین است: «چیزی را فراموش کردم و آن را نشناختم.» پاسخ: گزینهٔ ۳

«والِد» به معنای پدر و «والِدَة» به معنای مادر است (صفحهٔ ۱۱۰). در بخش نخست، «ما لَبِسَ» فعل ماضی منفی است؛ بنابراین پدر لباس‌های مناسب نپوشیده است. در بخش دوم، «لَبِسَتْ» فعل ماضی مؤنّث و مثبت است و پوشیدن لباس‌های مناسب را به مادر نسبت می‌دهد. معنای «مَلابِسَ مُناسِبَةً» نیز از کاربرد آن در گفت‌وگوی درس روشن است (صفحات ۱۱۱–۱۱۲). پاسخ: گزینهٔ ۴

در ساخت متکلّم مع‌الغیر، فعل ماضی با پایان «ـنا» به کار می‌رود؛ بنابراین «عَمِلْتُ» به «عَمِلْنا» و «نَسِیتُ» به «نَسِینا» تبدیل می‌شود. برای حفظ معنای منفی جمله نیز باید «ما» پیش از هر دو فعل باقی بماند (صفحهٔ ۱۱۲). معنای دو فعل، کارکردن و فراموش‌کردن است (صفحهٔ ۱۱۰). پس صورت درست، «نَحْنُ ما عَمِلْنا وَ ما نَسِینا» است. پاسخ: گزینهٔ ۲

در ارتباط‌های تمرین دوم، نماز با مفهوم «ستون دین» و دنیا با مفهوم «کشتزار آخرت» پیوند داده شده است (صفحهٔ ۱۱۳). در جملهٔ سؤال، خود این دو تعبیر درست‌اند، اما هرکدام به موضوع دیگری نسبت داده شده‌اند. با جابه‌جاکردن «الصَّلاة» و «الدُّنْیا»، هر دو ارتباط اصلاح می‌شود. جابه‌جایی صرفِ «مَزْرَعَة» و «عَمود» کافی نیست، زیرا وابسته‌های آن‌ها نیز باید با معنای موردنظر سازگار باشند. پاسخ: گزینهٔ ۳