نمونه سوال درس ۱۷ عربی هفتم با جواب

در واژه‌نامه، «عَلِمَ» به معنای «دانست» آمده است (صفحهٔ ۱۲۵–۱۲۶). ضمیر «هُنَّ» و فعل «عَلِمْنَ» هر دو بر جمع مؤنّث غایب دلالت دارند؛ بنابراین آغاز جمله «آنان دانستند» ترجمه می‌شود (صفحهٔ ۱۲۹–۱۳۰). بخش «أَنَّ السَّمَکَةَ حَزینَةٌ» نیز یعنی «که ماهی غمگین است». پاسخ: گزینهٔ ۲

«آن دو دختر» مثنّی مؤنّث غایب است. مطابق الگوی فعل ماضی، ضمیر آن «هُما» و صورت فعل آن بر وزن «فَعَلَتا» است؛ پس از فعل «قَطَعَ»، صورت «قَطَعَتا» ساخته می‌شود (صفحهٔ ۱۲۷–۱۳۰). عبارت درست «هُما قَطَعَتا الشَّبَکَةَ» است. پاسخ: گزینهٔ ۴

در واژه‌نامهٔ درس، برای «ساعَدَکُمُ اللّهُ» معادل «خسته نباشید» و برای «أَقرَب» معنی «نزدیک‌تر، نزدیک‌ترین» آمده است. بنابراین زوج «خسته نباشید ـ نزدیک‌تر» درست است (صفحهٔ ۱۲۵–۱۲۶). پاسخ: گزینهٔ ۳

در گزارش دربارهٔ دو پسر و دو دختر، فعل‌های مثنّی غایب متفاوت‌اند؛ امّا با تبدیل گزارش به خطاب مستقیم، باید از صیغهٔ مخاطب مثنّی استفاده کنیم. در جدول کتاب، برای هر دو جنسِ مخاطب مثنّی، ضمیر «أَنتُما» و الگوی «فَعَلْتُما» آمده است. بنابراین در هر دو موقعیت، عبارت «أَنتُما خَرَجْتُما» درست است (صفحهٔ ۱۳۸–۱۴۰). پاسخ: گزینهٔ ۳

در آغاز، ترس ماهی‌ها از ظاهر ماهی موجب دوری آنان از او بود. در ادامه، صیادان نیز به سبب ترس از همان ظاهر، او را به آب بازگرداندند. در مقابل، رفتار فداکارانهٔ ماهی باعث شد ماهی‌های دیگر ارزش درونی او را بشناسند و با لبخند به او نگاه کنند. پس ظاهر او تغییر نکرد، بلکه داوری ماهی‌ها تغییر یافت؛ دربارهٔ چنین تغییر نگرشی در صیادان گزارشی وجود ندارد (صفحهٔ ۱۲۷–۱۳۰). پاسخ: گزینهٔ ۱

در واژه‌نامه، «قَذَفوها» به صورت «قَذَفوا + ها» و در توضیح داستان، «أَخَذوها» به صورت «أَخَذوا + ها» تجزیه شده است. شناسهٔ «وا» جمع مذکّر غایب است و در این بخش از داستان، به صیادان اشاره دارد. ضمیر پیوستهٔ «ها» نیز به ماهی نجات‌دهنده بازمی‌گردد؛ یعنی صیادان او را گرفتند و سپس او را انداختند (صفحهٔ ۱۲۵–۱۲۶ و ۱۲۷–۱۳۰). پاسخ: گزینهٔ ۲

ماهی نجات‌دهنده ابتدا صدای ماهی‌های گرفتار را شنید و برای کمک رفت. با پاره‌کردن تور، راه خروج آنان را باز کرد؛ پس از رهایی آن‌ها، خودش گرفتار شد. صیادان او را گرفتند، ولی از ترس ظاهرش دوباره به آب انداختند. ماهی‌ها پس از نجات او شاد شدند و با لبخند نگاهش کردند. تنها ترتیب نخست همهٔ این وابستگی‌های زمانی را رعایت می‌کند (صفحهٔ ۱۲۷–۱۳۰). پاسخ: گزینهٔ ۱

در واژه‌نامه، «خائِف» وصفی به معنای ترسان یا ترسیده است؛ نباید آن را با «خافَ»، به معنای ترسید، یکی دانست. همچنین «وَحید» به معنای تنهاست و با «حَزین»، به معنای غمگین، تفاوت دارد. بنابراین جفتِ «ترسان ـ تنها» درست است. (صفحهٔ ۱۲۵–۱۲۶) پاسخ: گزینهٔ ۲

«هُنَّ» ضمیر جمع مؤنث غایب است و در این جمله به «آن زنان» ترجمه می‌شود. «قَذَفْنَ» نیز فعل گذشتهٔ جمع مؤنث غایب، از «قَذَفَ» به معنای انداختن است. وجود «ما» پیش از فعل، ترجمه را منفی می‌کند. «الشَّبَکَةَ» یعنی تور و «فِی الْبَحْرِ» یعنی در دریا؛ پس ترجمهٔ کامل چنین است: «آن زنان تور را در دریا نینداختند.» (صفحهٔ ۱۲۵–۱۲۶ و ۱۳۸–۱۴۰) پاسخ: گزینهٔ ۴

«أَنتُما» ضمیر مثنای مخاطب است و هم برای دو مرد و هم برای دو زن به کار می‌رود. فعل «سَمِعْتُما» نیز در این دو حالت تغییری نمی‌کند؛ بنابراین از این بخش نمی‌توان جنس مخاطبان را تعیین کرد. در «أَصْواتَهُنَّ»، ضمیر پیوستهٔ «ـهُنَّ» به صاحبان صدا اشاره می‌کند و جمع مؤنث غایب است؛ پس صداها به چند زن تعلق دارد، نه صرفاً دو زن. حاصل جمله این است که دو مخاطب با جنس نامشخص، صداهای چند زن را شنیده‌اند. (صفحهٔ ۱۳۸–۱۴۰) پاسخ: گزینهٔ ۲