نمونه سوال عربی نهم با جواب

«رَصیف» به معنای پیاده‌رو، «مَمَرُّ الْمُشاةِ» به معنای گذرگاه پیاده و «آمِن» به معنای ایمن است. در گزارش آغاز مدرسه، حرکت دانش‌آموزان روی پیاده‌رو از عبور آنان از گذرگاه پیاده متمایز شده و عبور از گذرگاه با ایمنی ارتباط یافته است. پس این دو مکان هم‌معنا نیستند و «آمِن» نیز نام مکان نیست. (صفحه‌های ۱۲ و ۱۳) پاسخ: گزینهٔ ۳

در جملهٔ نخست، «هُما»، پایان «ـانِ» در فعل و ضمیر متصل «ـهِما» همگی به دو نفر اشاره دارند. برای تبدیل مرجع به چند پسر غایب، ضمیر منفصل باید «هُم»، فعل باید مطابق الگوی «یَفْعَلونَ» به صورت «یَسْأَلونَ» و ضمیر متصل باید «ـهِم» شود. مضارع «سَأَلَ» نیز در واژه‌نامه «یَسْأَلُ» معرفی شده است. (صفحه‌های ۱۲، ۱۹ و ۲۰) پاسخ: گزینهٔ ۲

در واژه‌نامه، «هادِئ» ویژگی آرام‌بودن، «ذَکیّ» ویژگی باهوش‌بودن و «فَجْأَةً» رخ‌دادن ناگهانی یک اتفاق را بیان می‌کند. بنابراین ترتیب درست معناها «آرام، باهوش، ناگهان» است. (صفحه‌های ۲۲ و ۲۳) پاسخ: گزینهٔ 2

در هر دو واژهٔ «مَعلوم» و «عالِم»، حروف اصلی «ع، ل، م» به‌ترتیب حفظ شده‌اند؛ پس این دو واژه هم‌خانواده‌اند. با جایگزینی حروف اصلی با «ف، ع، ل»، وزن «مَعلوم» برابر «مَفعول» و وزن «عالِم» برابر «فاعِل» می‌شود. بنابراین اشتراک ریشه الزاماً به معنای اشتراک وزن نیست. (صفحه‌های ۲۵ تا ۲۷) پاسخ: گزینهٔ 1

در جدول درس، مضارعِ مخاطب مؤنث با پایانی مانند «ـینَ» و امر آن با پایان «ـی» معرفی شده است. بنابراین «تَجْلِسینَ» گزارشی به معنای «می‌نشینی» و «اِجْلِسی» درخواستی به معنای «بنشین» در خطاب به یک دختر است. (صفحهٔ ۴۱ و ۴۲) پاسخ: گزینهٔ ۴

در معجم درس، «اِعْتَذَرَ» به معنای «معذرت خواست» و «حَسِبَ» به معنای «پنداشت» آمده است. در گزینه‌های دیگر، معناها جابه‌جا شده‌اند: «غَضِبَ» یعنی خشمگین شد، «غَضْبان» یعنی خشمگین، «عَجَزَ» یعنی ناتوان شد، «أَعْجَز» یعنی ناتوان‌ترین، «رَجاء» یعنی امید و «رَجیم» یعنی رانده‌شده. (صفحهٔ ۳۷ و ۳۸) پاسخ: گزینهٔ ۱

در واژگان درس، «مُواصَلَة» بر ادامه دادن یک کار دلالت دارد، در حالی که «مُحاوَلَة» به معنای تلاش کردن است. نزدیکی معنایی این دو نباید باعث جابه‌جایی ترجمهٔ آن‌ها شود. (صفحه‌های ۴۹ و ۵۰) پاسخ: گزینهٔ ۲

در خطاب نخست، «بَنات» جمع مؤنث است؛ پس صورت مناسب «اُکْتُبْنَ» است. «وَلَدانِ» دو مخاطب مذکر را نشان می‌دهد و فعل آن باید «اِنْزِلا» باشد. در خطاب سوم، «أَوْلاد» جمع مذکر است و «اِجْمَعوا» با آن هماهنگ می‌شود. قاعدهٔ این صورت‌ها در صفحه‌های ۵۳ و ۵۴ و نمونه‌های نوشتن و پایین آمدن در صفحهٔ ۶۰ آمده است؛ فعل جمع کردن نیز در داستان درس به کار رفته است. (صفحه‌های ۵۱، ۵۳، ۵۴ و ۶۰) پاسخ: گزینهٔ ۴

مخاطب جمله، دختر است؛ پس باید از نهیِ مفرد مؤنث استفاده شود. مضارع «تُجَرِّحینَ» با افزودن «لا»ی نهی و حذف «نَ» پایانی به «لا تُجَرِّحی» تبدیل می‌شود. صورت دارای «ینَ» مضارع منفی است و صورت دارای پایان ساکن، نهیِ مفرد مذکر خواهد بود. معنای «جَرَّحَ» نیز زخمی‌کردن است. (صفحهٔ ۶۲ و صفحه‌های ۶۵ و ۶۶) پاسخ: گزینهٔ ۳

کبوتر روباه را به دست‌کشیدن از تلاش فرامی‌خوانْد؛ بنابراین سخنش در واقع دلگرم‌کننده نبود. پس از نجات روباه، هدهد توضیح داد که او کم‌شنواست و سخنان کبوتر را تشویق به بیرون‌آمدن پنداشته است. در نتیجه، ادامهٔ کوشش روباه با برداشت امیدوارکنندهٔ خودش از سخنان کبوتر ارتباط دارد، نه با قصد واقعی کبوتر یا کمک مستقیم دیگران. (صفحه‌های ۶۳ و ۶۴) پاسخ: گزینهٔ ۲

در واژه‌نامه، «اِسْتَلَمَ» به معنای «دریافت کرد» و «غَیَّرَ» به معنای «تغییر داد» آمده است. بنابراین «اِسْتَلَمَتْ» در جملهٔ نخست، دریافت‌کردن پرونده و «غَیَّرَتْ» در جملهٔ دوم، تغییر دادن روش تدریس را می‌رساند. (صفحه‌های ۷۵ و ۷۶) پاسخ: گزینهٔ ۴

صورت «لا تَکْتُبْنَ» برای جمع مؤنث مخاطب می‌تواند مضارع منفی یا فعل نهی باشد و تشخیص آن به بافت جمله وابسته است. در جملهٔ نخست، «رَجاءً» نشان می‌دهد از دختران خواسته شده است ننویسند؛ پس فعل نهی است. در جملهٔ دوم، گوینده با «لِماذا» علت ننوشتن را می‌پرسد؛ پس فعل مضارع منفی است. (صفحه‌های ۷۹ و ۸۰) پاسخ: گزینهٔ ۱

در «مُخْتَبَرُنا»، اسم «مُخْتَبَر» به ضمیر «نا» نسبت داده شده است؛ پس «مُخْتَبَر» مضاف و «نا» مضاف‌الیه است. واژهٔ «الصَّغیرُ» ویژگی آزمایشگاه را بیان می‌کند و صفت آن است. ضمیر پیوسته نیز در دستور زبان عربی اسم به شمار می‌آید. (صفحهٔ ۹۲–۹۳) پاسخ: گزینهٔ 1

«وَضَعْتُ» یعنی «گذاشتم». در «خاتَمَها الذَّهَبیَّ»، ضمیر «ها» مالک انگشتر و «الذَّهَبیّ» ویژگی آن را بیان می‌کند؛ بنابراین ترجمهٔ این بخش «انگشتر طلایی او» است. «فی حَقیبَتی الصَّغیرَةِ» نیز «در کیف کوچکم» ترجمه می‌شود. در فارسی، صفت پیش از بخش بیانگر مالکیت قرار می‌گیرد. (صفحهٔ ۸۸، صفحهٔ ۹۲–۹۳ و صفحهٔ ۹۸) پاسخ: گزینهٔ 4

در واژه‌نامهٔ درس، «نقود» به معنی پول یا پول‌ها، «عمّال» جمعِ «عامل» و به معنی کارگران، و «دلیل» به معنی راهنما آمده است. کاربرد فارسیِ «دلیل» نباید با معنای آن در این درس اشتباه شود. (صفحهٔ ۱۰۰) پاسخ: گزینهٔ ۲

«یَشْتَغِلُ» به معنی کار می‌کند است، اما هنگامی که پس از «کانَ» قرار می‌گیرد، معادل ماضی استمراری ترجمه می‌شود. پس عبارت، کار کردنِ راهنمای موزه در گذشته را به صورت استمراری بیان می‌کند. «هُنا» نیز به معنی اینجا است. (صفحه‌های ۱۰۰، ۱۰۳ و ۱۰۴) پاسخ: گزینهٔ ۳

«اَلْواحِدَةُ وَ الرُّبعُ» برابر با $1{:}15$ و «اَلثّالِثَةُ إلّا رُبعاً» برابر با $2{:}45$ است. از $1{:}15$ تا $2{:}00$، مدت $45$ دقیقه و از $2{:}00$ تا $2{:}45$ نیز $45$ دقیقه فاصله است؛ پس کل مدت برابر با $45+45=90$ دقیقه خواهد بود. (صفحه‌های ۱۱۵ تا ۱۱۷)
پاسخ: گزینهٔ ۱

در معجم، «قِشْر» به معنای پوست و «طازَج» به معنای تازه آمده است. همچنین «حَلیب» یعنی شیر و «بُرتُقال» در متن درس برای پرتقال به کار رفته است. بنابراین ترکیب داده‌شده «پوست پرتقال و شیر تازه» ترجمه می‌شود. (صفحه‌های ۱۱۱ تا ۱۱۴)
پاسخ: گزینهٔ ۳

در واژه‌نامه، «أَهْدَیْتُ» به معنای «هدیه کردم» آمده است. «ثَوابَ الصَّلاةِ» یعنی «ثواب نماز» و «لِعائِلَتِکُم» یعنی «به خانوادهٔ شما». بنابراین ترجمه باید فعل گذشتهٔ اول‌شخص مفرد و ضمیر ملکی دوم‌شخص جمع را حفظ کند. این کاربرد با بخش اهدای ثواب نماز در نامه نیز سازگار است. (صفحه‌های ۱۲۵–۱۲۶ و ۱۲۷–۱۲۸) پاسخ: گزینهٔ ۲

«شُرطیّانِ» بر دو پلیس دلالت دارد و مثنّای مذکّر است. «سَیِّدات» جمع مؤنّث سالم است. «أَضْرار» نیز جمع مکسّرِ «ضَرَر» است؛ زیرا ساخت واژه در جمع تغییر کرده است. همچنین «نافِذَتَیْنِ» مثنّای مؤنّث و «حَدّادونَ» جمع مذکّر سالم‌اند. پس فقط ردیف نخست هر سه عنوان را به‌ترتیب رعایت کرده است. (صفحه‌های ۱۳۲–۱۳۳) پاسخ: گزینهٔ ۱