نمونه سوال درس ۱۰ عربی نهم با جواب

در واژه‌نامه، «أَهْدَیْتُ» به معنای «هدیه کردم» آمده است. «ثَوابَ الصَّلاةِ» یعنی «ثواب نماز» و «لِعائِلَتِکُم» یعنی «به خانوادهٔ شما». بنابراین ترجمه باید فعل گذشتهٔ اول‌شخص مفرد و ضمیر ملکی دوم‌شخص جمع را حفظ کند. این کاربرد با بخش اهدای ثواب نماز در نامه نیز سازگار است. (صفحه‌های ۱۲۵–۱۲۶ و ۱۲۷–۱۲۸) پاسخ: گزینهٔ ۲

«شُرطیّانِ» بر دو پلیس دلالت دارد و مثنّای مذکّر است. «سَیِّدات» جمع مؤنّث سالم است. «أَضْرار» نیز جمع مکسّرِ «ضَرَر» است؛ زیرا ساخت واژه در جمع تغییر کرده است. همچنین «نافِذَتَیْنِ» مثنّای مؤنّث و «حَدّادونَ» جمع مذکّر سالم‌اند. پس فقط ردیف نخست هر سه عنوان را به‌ترتیب رعایت کرده است. (صفحه‌های ۱۳۲–۱۳۳) پاسخ: گزینهٔ ۱

نویسنده از یک‌سو به سبب قرار دادن خانه در اختیار نیروها بدون اجازهٔ صاحبان آن، تقاضای بخشش دارد و از سوی دیگر می‌خواهد میزان خسارت مطالبه شود تا آن را بپردازد. تکرار درخواست دریافت هزینهٔ آسیب‌ها در پایان نامه نیز نشان می‌دهد که عذرخواهی یا اهدای ثواب نماز، جایگزین جبران مالی نشده است. (صفحه‌های ۱۲۷–۱۲۹) پاسخ: گزینهٔ ۴

«اُنْصُروا» درخواست یاری‌کردن از چند مخاطب، «اِضْحَکی» درخواست خندیدن از یک مخاطب مؤنّث و «اِجْعَلْ» درخواست انجام کار از یک مخاطب مذکّر است؛ بنابراین هر سه امرند. در ردیف نخست فعل آینده با امر ترکیب شده است؛ در ردیف دوم دو نهی در کنار مضارع خبری آمده‌اند؛ و در ردیف سوم فعل آینده در کنار دو ماضی قرار گرفته است. (صفحه‌های ۱۲۵–۱۲۶، ۱۳۱ و ۱۳۲–۱۳۳) پاسخ: گزینهٔ ۴

در حکمت‌های درس تأکید شده است که جست‌وجوی دوستی بدون هیچ عیب، به بی‌دوست‌ماندن می‌انجامد. فردِ این موقعیت نیز هر بار به دلیل مشاهدهٔ یک نقص کوچک، رابطه را کنار می‌گذارد؛ پس مشکل اصلی او معیارِ دست‌نیافتنیِ بی‌عیب‌بودن است. دیگر گزینه‌ها پیام‌های دیگری از همان بخش‌اند، اما مستقیماً این رفتار را توضیح نمی‌دهند. (صفحه‌های ۱۲۹–۱۳۰) پاسخ: گزینهٔ ۱

نویسندهٔ نامه با معرفی خود در جایگاه فرزند یا برادرِ مخاطبان، لحنی نزدیک و فروتنانه برمی‌گزیند؛ این تعبیر به‌تنهایی اثبات‌کنندهٔ نسبت خانوادگی واقعی نیست. حامد نیز پس از آنکه متوجه می‌شود دفتر خواهرش را آورده است، آرزوی منظم‌بودن می‌کند؛ این واکنش با پشیمانی او از بی‌نظمی سازگار است، نه رضایت یا خداحافظی. (صفحه‌های ۱۲۸–۱۲۹ و ۱۳۳–۱۳۴) پاسخ: گزینهٔ ۳

در عبارت «لا تَتْرُکوا»، نهیِ جمع مخاطب به کار رفته است؛ پس باید «رها نکنید» ترجمه شود. در بخش دوم، «سوف» نشانهٔ آینده است و «یَنْصُرونَکُم» یعنی «آنان شما را یاری می‌کنند». با افزودن معنای آینده، ترجمهٔ درست «آنان شما را یاری خواهند کرد» است. بنابراین ترجمه‌ای درست است که هم نهی، هم آینده و هم جهت یاری‌کردن را حفظ کند. (صفحه‌های ۱۳۲ و ۱۳۳) پاسخ: گزینهٔ ۴

در معجم درس، «التزام» به معنی پایبندی، «ثمن» به معنی بها و «اتصال» به معنی تماس‌گرفتن آمده است. بنابراین فقط ردیف دوم هر سه واژه را به‌ترتیب درست معنی می‌کند. «زیان» معنی «ضرر» و «آماده» معنی «مستعدّ» است و نباید با این واژه‌ها اشتباه شود. (صفحه‌های ۱۲۵ و ۱۲۶) پاسخ: گزینهٔ ۲

«اِثْنا عَشَرَ» عدد اصلیِ دوازده و «اَلسّابِعُ» عدد ترتیبیِ هفتم است؛ بنابراین عدد اصلیِ متناظر با دومی، هفت خواهد بود. اختلاف آن‌ها برابر است با $12-7=5$. چون صورت سؤال پاسخ ترتیبی می‌خواهد، باید «اَلْخامِسُ» را انتخاب کرد، نه «خَمْسَة». (صفحهٔ ۱۳۱) پاسخ: گزینهٔ ۳

فرد توصیف‌شده از رفتار درست آگاه است و آن را به دیگران نیز می‌آموزد، اما خودش به دانسته‌هایش عمل نمی‌کند. در حکمت‌های درس، چنین دانشی با درختی مقایسه شده است که ثمر ندارد؛ یعنی آگاهی زمانی اثر مطلوب دارد که در عمل دیده شود. سه گزینهٔ دیگر به رازداری، تازگی و انتخاب هم‌نشین مربوط‌اند و با مسئلهٔ اصلی موقعیت تطبیق مستقیم ندارند. (صفحه‌های ۱۲۹ و ۱۳۰) پاسخ: گزینهٔ ۴