نمونه سوال عربی هشتم با جواب

در واژه‌نامه، «مَوقِف» برای ایستگاه، «زَمیل» برای یک هم‌کلاسی و «نُصوص» برای متن‌ها آمده است. «زُمَلاء» جمعِ هم‌کلاسی، «رَسائِل» جمعِ نامه و «حافِلَة» به معنی اتوبوس است؛ بنابراین تنها ردیف نخست ترتیب خواسته‌شده را دارد. (صفحهٔ ۱۱–۱۴) پاسخ: گزینهٔ ۱

«أنتُما» به دو مخاطب اشاره دارد و «وَجَدْتُما» یعنی «شما دو نفر یافتید». «رَسائِل» جمعِ نامه است و «کُما» مالکیتِ همان دو مخاطب را می‌رساند؛ بنابراین ترجمهٔ کامل، «شما دو نفر نامه‌های خودتان را یافتید» است. الگوی مخاطب مثنّی در جدول فعل و کاربرد ضمیر «کُما» در تمرین ترجمه دیده می‌شود. (صفحهٔ ۱۱–۱۴، ۱۴–۱۶ و ۲۰–۲۲) پاسخ: گزینهٔ ۳

برای ادعای «اهمیت دینی»، زبان قرآن بودن شاهد مستقیم است. برای ادعای «جایگاه بین‌المللی»، رسمی بودن عربی در سازمان ملل شاهد مستقیم به شمار می‌آید. سایر مطالب درس نیز اهمیت عربی را نشان می‌دهند، اما جای این دو شاهد مشخص را نمی‌گیرند. (صفحه‌های ۲۴ و ۲۵) پاسخ: گزینهٔ ۴

در واژه‌نامه، «عالَم» به معنای جهان آمده است. «عالَمِیَّة» معنای جهانی یا بین‌المللی دارد و «عالَمین» به معنای جهانیان است. شباهت نوشتاری این واژه‌ها نباید باعث یکسان دانستن معنای آن‌ها شود. (صفحه‌های ۲۳ و ۲۴) پاسخ: گزینهٔ ۲

در واژه‌نامه، برای «عَیْن» دو معنای «چشم» و «چشمه» آمده و جمع آن «عُیون» معرفی شده است. در ترکیب «طِبِّ الْعُیونِ»، موضوع پزشکی است؛ بنابراین «عُیون» به معنای «چشم‌ها» به کار رفته و کل ترکیب به چشم‌پزشکی اشاره دارد. (صفحه‌های ۳۵–۳۶) پاسخ: گزینهٔ ۴

«أَنتِ» ضمیر مخاطب مفرد مؤنث و «تَکْتُبینَ» فعل متناسب با آن است. آمدن «سَوْفَ» پیش از فعل مضارع، آن را مخصوص آینده می‌کند؛ بنابراین باید از «خواهی نوشت» استفاده کنیم. «عَنِ الْمِهَنِ» نیز یعنی «دربارۀ شغل‌ها». پس ترجمۀ درست، «تو دربارۀ شغل‌ها خواهی نوشت» است. (صفحه‌های ۳۵–۳۶ و ۳۹–۴۰) پاسخ: گزینهٔ ۲

«یا فَرَسُ» و «أَنتَ» نشان می‌دهند که «تَسْمَعُ» فعل مخاطب است و «می‌شنوی» ترجمه می‌شود. در بخش دوم، «هِیَ» فاعل «تَسْأَلُ» است؛ پس این فعل «می‌پرسد» معنا می‌دهد. هر دو فعل مضارع‌اند و نشانه‌ای برای ترجمهٔ گذشته ندارند. (صفحهٔ ۵۱–۵۳) پاسخ: گزینهٔ ۴

در واژه‌نامه، «صَدَقَ» برای راست‌گفتن و «کَذَبَ» برای دروغ‌گفتن آمده است. «قَوْل» یعنی گفتار و «فِعْل» یعنی کار؛ «قادِم» به معنای آینده و «خَطایا» به معنای خطاها و گناهان است. بنابراین فقط یک گزینه هر دو معنی را درست بیان کرده است. (صفحهٔ ۴۷–۴۸) پاسخ: گزینهٔ ۲

برای بیان کارِ «ما» در زمان مضارع، فعل با «نـ» آغاز می‌شود؛ بنابراین با «نَحْنُ» باید «نَحْرُسُ» بیاید. «أُمّی» به مادر اشاره دارد و برای کار او در سوم‌شخص مفرد مؤنث، «تَدْخُلُ» مناسب است. الگوی فعل مضارع در صفحهٔ ۶۵ و نمونه‌های فعل ورود و معنای نگهبانی در صفحه‌های ۶۹ و ۷۰ آمده‌اند. پاسخ: گزینهٔ ۲

در «ما شَرِبَ الْعُصْفورُ»، واژهٔ «شَرِبَ» فعل گذشته است و «ما» انجام شدن نوشیدن را نفی می‌کند. در «ما اسْمُ جارِکِ؟»، گوینده نام همسایه را می‌پرسد و «ما» معنای «چیست» دارد. پس ترتیب کاربردها، منفی‌کنندهٔ گذشته و سپس پرسشی است. (صفحهٔ ۶۶) پاسخ: گزینهٔ ۳

در واژه‌نامه، «شَراب» به معنای شربت یا نوشیدنی آمده است. همچنین «حُبوب» جمعِ «حَبّ» است؛ بنابراین «حَبّ» به یک قرص اشاره می‌کند. پس معادل‌های مناسب، به‌ترتیب «شربت» و «یک قرص» هستند. (صفحه‌های ۷۲ و ۷۳) پاسخ: گزینهٔ ۲

در جملهٔ نخست، مخاطبان چند دختر هستند؛ پس باید از فعل جمع مؤنّث مخاطب، یعنی «تَقْرَأْنَ» استفاده کرد. در جملهٔ دوم، پسران و دختران با هم مخاطب‌اند. طبق قاعدهٔ درس، برای گروه مختلط، صورت مذکّر به کار می‌رود؛ بنابراین فعل مناسب «تَقْرَؤونَ» است. صورت «تَقْرَآنِ» مخصوص دو مخاطب است و با هیچ‌یک از این دو موقعیت سازگار نیست. (صفحه‌های ۷۵ تا ۷۷) پاسخ: گزینهٔ ۳

«الْمَرْأَتانِ» به دو زن اشاره می‌کند. طبق نکتۀ فنّ ترجمه، اگر فعل پیش از اسم مثنّی بیاید، ممکن است در عربی مفرد باشد، اما در فارسی باید متناسب با انجام‌دهندگان، جمع ترجمه شود. «تَرْجِعُ» مضارع است و «مِنَ الْغابَةِ» نیز «از جنگل» معنا می‌دهد؛ پس ترجمه چنین است: «دو زن از جنگل بازمی‌گردند.» (صفحه‌های ۹۰ تا ۹۲) پاسخ: گزینهٔ 4

ضمیر «أَنتُنَّ» برای چند مخاطب مؤنث است؛ بنابراین فعل نخست باید «تَجْمَعْنَ» باشد. ضمیر «أَنتُما» دو مخاطب را نشان می‌دهد و فعل مناسب آن «تَصْنَعانِ» است. معنای جمله چنین می‌شود: «شما دختران هیزم جمع می‌کنید و شما دو نفر خانه‌ای چوبی می‌سازید.» الگوهای این فعل‌ها در آموزش مضارع و تمرین‌های درس آمده است. (صفحه‌های ۹۰ تا ۹۲ و ۹۵ تا ۹۶) پاسخ: گزینهٔ 2

در واژه‌نامه، «أَقْرِباء» به معنای خویشاوندان، «قَمْح» به معنای گندم و «عِزَّة» به معنای ارجمندی آمده است. بنابراین ردیفی درست است که هر سه معنا را بدون جابه‌جایی بیان کند. همسایگان معنای «أَقْرِباء» نیست و نباید گندم را با نان یا ارجمندی را با تکیه به خود یکی دانست. (صفحهٔ ۹۷–۹۸) پاسخ: گزینهٔ ۲

ضمیر «أَنتُما» نشان می‌دهد بخش نخست خطاب به دو نفر است؛ پس «تَجْمَعانِ» در این بخش «جمع می‌کنید» ترجمه می‌شود. در بخش دوم، «هُما» ضمیر غایب است و فعل «تَجْلِبانِ» نشان می‌دهد مرجع آن دو مؤنّث هستند؛ بنابراین ترجمهٔ آن «آن دو زن آب می‌آورند» است. معنای هیزم و آب نیز از کاربرد واژه‌ها در متن داستان روشن است. (صفحهٔ ۹۸–۹۹ و ۱۰۱–۱۰۳) پاسخ: گزینهٔ ۱

در واژه‌نامه، «شَلّال» به معنی آبشار و جمع آن «شَلّالات» آمده است. «مَطاعِم» غذاخوری‌ها، «مِنْشَفَة» حوله و «عَشاء» شام معنی می‌دهد؛ بنابراین فقط یک زوج، تطابق معنایی دارد. (صفحه‌های ۱۰۹–۱۱۰) پاسخ: گزینهٔ ۲

در تبدیل جمله به گزارشی دربارهٔ دو دختر، «هُنَّ» به «هُما» تغییر می‌کند. فعل مثنّی مؤنّث غایب بر وزن «تَفْعَلانِ» است؛ پس «یَجْمَعْنَ» به «تَجْمَعانِ» تبدیل می‌شود. چون گل‌ها نیز متعلق به همان دو دخترند، ضمیر متصل «ـهُنَّ» باید «ـهُما» شود. (صفحه‌های ۱۱۲–۱۱۳ و ۱۲۴–۱۲۵) پاسخ: گزینهٔ ۱

در واژه‌نامه، «تَمْر» برای خرما، «أَبْیَض» برای سفید و «الأَحَد» برای یکشنبه آمده است. پس ترتیب درست همین سه واژه است. (صفحه‌های ۱۲۷ تا ۱۳۰) پاسخ: گزینهٔ ۳

زمان پایان از رابطهٔ $9+2=11$ به دست می‌آید. در ساعت‌خوانی عربی باید عدد ترتیبی مؤنث را به کار برد؛ صورت مؤنث یازدهم «الْحادِیَةَ عَشْرَةَ» است. (صفحه‌های ۱۳۰ و ۱۳۳) پاسخ: گزینهٔ ۲