نمونه سوال درس ۵ عربی هشتم با جواب

برای بیان کارِ «ما» در زمان مضارع، فعل با «نـ» آغاز می‌شود؛ بنابراین با «نَحْنُ» باید «نَحْرُسُ» بیاید. «أُمّی» به مادر اشاره دارد و برای کار او در سوم‌شخص مفرد مؤنث، «تَدْخُلُ» مناسب است. الگوی فعل مضارع در صفحهٔ ۶۵ و نمونه‌های فعل ورود و معنای نگهبانی در صفحه‌های ۶۹ و ۷۰ آمده‌اند. پاسخ: گزینهٔ ۲

در «ما شَرِبَ الْعُصْفورُ»، واژهٔ «شَرِبَ» فعل گذشته است و «ما» انجام شدن نوشیدن را نفی می‌کند. در «ما اسْمُ جارِکِ؟»، گوینده نام همسایه را می‌پرسد و «ما» معنای «چیست» دارد. پس ترتیب کاربردها، منفی‌کنندهٔ گذشته و سپس پرسشی است. (صفحهٔ ۶۶) پاسخ: گزینهٔ ۳

اسرین دعوت دوستش را با روی خوش می‌پذیرد، اما هنگامی که دربارهٔ زمان آمدن از او پرسیده می‌شود، اجازهٔ پدر و پذیرش مادر را شرط می‌داند. دربارهٔ حضور والدین نیز می‌گوید که از آنان خواهد پرسید؛ پس نه زمان دیدار قطعی شده و نه همراهی والدین. تنها نتیجهٔ سازگار با همهٔ این گفته‌ها، علاقهٔ اسرین همراه با وابستگی دیدار به موافقت والدین است. (صفحه‌های ۶۳ تا ۶۵) پاسخ: گزینهٔ ۴

در بخش حکمت، پرسش راه دسترسی به گنجینه‌های دانش معرفی شده و دانایی بیشتر با افزودن دانش دیگران به دانسته‌های شخصی پیوند خورده است. همچنین دانش دارای نقش مراقبت و پشتیبانی از انسان دانسته شده، برخلاف مال که انسان باید از آن مراقبت کند. گزینهٔ نخست این پیام‌ها را بدون جابه‌جایی یا افراط ترکیب می‌کند. گزینهٔ دوم ارزش پرسش را انکار می‌کند، گزینهٔ سوم نقش دانش و مال را برعکس می‌گیرد و گزینهٔ چهارم افزودن دانش را به کنار گذاشتن دانش تبدیل می‌کند. (صفحه‌های ۶۹ و ۷۰) پاسخ: گزینهٔ ۱

«دُمُوع» جمعِ «دَمْع»، «مَصابِیح» جمعِ «مِصْباح» و «أَبْصار» جمعِ «بَصَر» است. بنابراین تنها در گزینهٔ سوم، هر سه واژه به‌ترتیب به صورت مفرد آمده‌اند. در هر یک از گزینه‌های دیگر، یکی از واژه‌ها همچنان جمع باقی مانده است. (صفحه‌های ۶۱ تا ۶۳) پاسخ: گزینهٔ ۳

در بخش آشنایی دو دختر، آیلار شهر اصلی خود را تبریز معرفی می‌کند و توضیح می‌دهد که نامش واژه‌ای ترکی با معنای ماه‌هاست. تهران محل سکونت کنونی اوست؛ همچنین معنای اشک و زبان کردی به نام اسرین مربوط می‌شوند. بنابراین تنها گزینهٔ نخست هر سه ویژگی را درست کنار هم قرار داده است. (صفحه‌های ۶۳ تا ۶۵) پاسخ: گزینهٔ ۱

مورد «الف» درست است؛ «حَرَسَ» انجام نگهبانی در گذشته را بیان می‌کند. مورد «ب» نیز درست است؛ «نَشْرَبُ» برای نوشیدنِ گویندگان جمع در زمان مضارع به کار می‌رود. مورد «ج» درست است؛ «سَتَأْتی» آمدن در آینده را می‌رساند. مورد «د» نادرست است؛ «جِئْنا» به معنای «آمدیم» است، نه «خواهیم آمد». در نتیجه سه ترجمه درست‌اند. معنای فعل‌های آمدن و نگهبانی در واژه‌نامه و الگوهای مضارع و آینده در بخش‌های دستوری و تمرین‌ها آمده است. (صفحه‌های ۶۱ تا ۶۳، ۶۵ و ۶۹ تا ۷۰) پاسخ: گزینهٔ ۴

«دَخَلَتْ» فعل گذشته است و با آمدن «ما» پیش از آن، معنای «وارد نشد» پیدا می‌کند. در بخش دوم، «سـ» در آغاز «تَدْخُلُ» زمان آینده را نشان می‌دهد؛ بنابراین «سَتَدْخُلُ» یعنی «وارد خواهد شد». عبارت «بَعْدَ ساعَةٍ» نیز زمان این ورود را یک ساعت بعد مشخص می‌کند. پس ترجمه‌ای درست است که بخش نخست را گذشتهٔ منفی و بخش دوم را آیندهٔ مثبت برگرداند. (صفحهٔ ۶۶ و صفحه‌های ۶۹ تا ۷۰) پاسخ: گزینهٔ ۲

در واژه‌نامه، «خَزائِن» جمعِ «خِزانَة» و به معنی گنجینه‌ها و «مَصابیح» جمعِ «مِصباح» و به معنی چراغ‌هاست. در سایر گزینه‌ها معناها جابه‌جا شده‌اند: «حَبیب» دوست و «جار» همسایه است؛ «أَبصار» دیدگان و «أَنفُس» خودهاست؛ «إحْدیٰ» یکی از و «الثّالِثَة» سومین معنا می‌دهد. (صفحه‌های ۶۱–۶۳) پاسخ: گزینهٔ ۳

«سَتَأْتی»، «سَتَسْأَلُ» و «سَوْفَ نَرْجِعُ» به آینده اشاره دارند؛ پس تعداد آن‌ها $3$ است. «رَأَیْتُ» فعل گذشته است و تعداد فعل‌های گذشته $1$ است. «یَعْمَلُ» و «یَحْرُسُ» مضارع‌اند و در این عبارت نشانهٔ آینده ندارند. بنابراین اختلاف برابر است با $3-1=2$. کاربرد مضارع و ساخت‌های آینده در نمونه‌های درس و تمرین‌ها آمده است. (صفحه‌های ۶۳–۶۵ و ۶۷–۷۰) پاسخ: گزینهٔ ۲

«والِدی» یعنی پدرم، «یَحْرُسُ» یعنی نگهداری می‌کند و «خَزائِن» به معنی گنجینه‌هاست. ترکیب «خَزائِنَ الْمَدْرَسَةِ» نیز گنجینه‌های مدرسه ترجمه می‌شود. پس باید پدر انجام‌دهندهٔ کار باشد، فعل به صورت مضارع ترجمه شود و جمع بودن گنجینه‌ها حفظ شود. ترجمهٔ دقیق جمله چنین است: پدرم از گنجینه‌های مدرسه نگهداری می‌کند. (صفحه‌های ۶۱–۶۵) پاسخ: گزینهٔ ۴

در مقدمه، تنهایی اسرین به مدت دو هفته و آغاز گفت‌وگو در هفتهٔ سوم گزارش شده است. در ادامهٔ گفت‌وگو نیز دو دختر با شنیدن نشانی خانه‌ها متوجه می‌شوند که در یک محل زندگی می‌کنند. بنابراین، همسایگی از قبل وجود داشته، ولی آگاهی آن‌ها از این موضوع در جریان گفت‌وگو حاصل شده است. از متن نمی‌توان آشنایی از زمان ورود به تهران یا اطلاع قبلی آیلار را نتیجه گرفت. همچنین آغاز هفتهٔ سوم به معنی پایان سه هفته تنهایی نیست. (صفحه‌های ۶۱–۶۵) پاسخ: گزینهٔ ۱