نمونه سوال درس ۶ عربی هشتم با جواب

در واژه‌نامه، «شَراب» به معنای شربت یا نوشیدنی آمده است. همچنین «حُبوب» جمعِ «حَبّ» است؛ بنابراین «حَبّ» به یک قرص اشاره می‌کند. پس معادل‌های مناسب، به‌ترتیب «شربت» و «یک قرص» هستند. (صفحه‌های ۷۲ و ۷۳) پاسخ: گزینهٔ ۲

در جملهٔ نخست، مخاطبان چند دختر هستند؛ پس باید از فعل جمع مؤنّث مخاطب، یعنی «تَقْرَأْنَ» استفاده کرد. در جملهٔ دوم، پسران و دختران با هم مخاطب‌اند. طبق قاعدهٔ درس، برای گروه مختلط، صورت مذکّر به کار می‌رود؛ بنابراین فعل مناسب «تَقْرَؤونَ» است. صورت «تَقْرَآنِ» مخصوص دو مخاطب است و با هیچ‌یک از این دو موقعیت سازگار نیست. (صفحه‌های ۷۵ تا ۷۷) پاسخ: گزینهٔ ۳

فعل «نَکْتُبُ» مضارع و به معنای «می‌نویسیم» است؛ با آمدن «لا»، ترجمهٔ آن «نمی‌نویسیم» می‌شود. فعل «نَدِمْنا» ماضی و به معنای «پشیمان شدیم» است و «ما» آن را به «پشیمان نشدیم» تبدیل می‌کند. پس ترجمهٔ کامل جمله، «ما نمی‌نویسیم و پشیمان نشدیم» است. قاعدهٔ نفی در فنّ ترجمه و نمونه‌های آن در تمرین چهارم آمده است. (صفحه‌های ۷۸ تا ۸۲) پاسخ: گزینهٔ ۲

در معرفی خانواده، شغل آقای فتّاحی کارمندی و شغل همسرش پرستاری بیان شده است. همچنین خانواده در نوبت نخست با هواپیما و در نوبت دوم با اتوبوس سفر کرده‌اند. در درمانگاه نیز پزشک دربارهٔ فشار خون و بیماری قند سؤال می‌کند، امّا مادر تنها سردرد را مطرح می‌کند؛ بنابراین نمی‌توان بیماری قند را قطعی دانست. فقط گزارش گزینهٔ چهارم کاملاً با متن سازگار است. (صفحه‌های ۷۲ تا ۷۴) پاسخ: گزینهٔ ۴

ضمیر «أَنْتُما» به دو مخاطب اشاره می‌کند؛ بنابراین فعل مضارعِ مناسب آن باید صورت مثنّی داشته باشد: «تَخْدُمانِ». حرف «لا» پیش از فعل، آن را منفی می‌کند، امّا موجب تغییر شمار مخاطبان نمی‌شود. ضمیر «أَنْتُنَّ» نیز برای جمع مؤنّث است؛ پس فعل هماهنگ با آن «تَفْرَحْنَ» خواهد بود. بنابراین هر دو فعل با جایگزین‌های گزینهٔ نخست اصلاح می‌شوند. (صفحه‌های ۷۵ تا ۷۹ و ۸۲ تا ۸۳) پاسخ: گزینهٔ ۱

«لِماذا» دربارهٔ علّت می‌پرسد و پاسخ آن می‌تواند با «لِأَنَّ» یا «لِـ» آغاز شود. سه گزینهٔ نخست به‌ترتیب زمان، همراه و مقصد را بیان می‌کنند و دلیل رفتن را نمی‌گویند. عبارت «لِأَنَّ والِدَتَنا مَریضَةٌ» به معنای «زیرا مادرمان بیمار است» است و پاسخ مناسبی برای پرسش از علّت رفتن به درمانگاه به شمار می‌رود. این دلیل با موقعیت داستان نیز سازگار است. (صفحه‌های ۷۳، ۷۴، ۷۸ و ۷۹) پاسخ: گزینهٔ ۴

در عربی، «تَفْرَحانِ» برای دو مخاطب، چه مذکّر و چه مؤنّث، به کار می‌رود. «تَفْرَحْنَ» ویژهٔ جمع مؤنّث است و «تَفْرَحونَ» برای جمع مذکّر و نیز گروه مختلط کاربرد دارد. بااین‌حال، هر سه صورت در فارسی می‌توانند «شما شاد می‌شوید» ترجمه شوند. بنابراین از ترجمهٔ فارسی به‌تنهایی نمی‌توان جنسیت و شمار دقیق مخاطبان را تعیین کرد و دو موقعیتِ بیان‌شده در گزینهٔ سوم هر دو ممکن‌اند. (صفحه‌های ۷۵ تا ۷۷ و ۸۲ تا ۸۳) پاسخ: گزینهٔ ۳

برای خطاب به دو نفر، چه دو پسر باشند و چه دو دختر، از صورت «تَفْعَلانِ» استفاده می‌شود؛ بنابراین فعل پرسش باید «تَکْتُبانِ» باشد. آن دو نفر هنگام پاسخ دادن، خود را با «نَحْنُ» معرفی می‌کنند و فعلِ مناسبِ آن «نَکْتُبُ» است. «تَکْتُبْنَ» و «تَکْتُبونَ» صورت‌های جمع مخاطب‌اند و «نَحْنُ تَکْتُبانِ» نیز ناهماهنگ است. (صفحهٔ ۷۵–۷۷) پاسخ: گزینهٔ ۳

در واژه‌نامه، «أَمَرَ» به معنای «دستور داد» و «یَأْمُرُ» به معنای «دستور می‌دهد» آمده است. همچنین «حَبّ» مفردِ «حُبوب»، «وَصْفَة» به معنای نسخه، «مُسْتَوْصَف» به معنای درمانگاه و «صُداع» به معنای سردرد است؛ بنابراین سه گزینهٔ دیگر، رابطه یا معنای واژه‌ها را نادرست بیان می‌کنند. (صفحهٔ ۷۲–۷۳) پاسخ: گزینهٔ ۱

در گروه نخست، «تَقْرَآنِ» فعلِ مثنّی مخاطب است؛ پس این گروه $2$ نفر دارد. «تَقْرَأْنَ» برای جمع مؤنث است و گروه دوم دست‌کم $3$ نفر دارد. گروه سوم نیز با فعل جمعِ «تَقْرَؤونَ» خطاب شده است؛ بنابراین دست‌کم $3$ نفر دارد. طبق قاعدهٔ درس، برای گروهی شامل مذکر و مؤنث از صورت مذکر استفاده می‌شود و لازم نیست تعداد دختران و پسران برابر باشد. چون گروه‌ها عضو مشترک ندارند، کمترین مجموع برابر است با $2+3+3=8$ نفر. (صفحهٔ ۷۵–۷۷) پاسخ: گزینهٔ ۴

«لِأَنَّنا» یعنی «زیرا ما» یا «برای این‌که ما». فعل «نَعْرِفُ» مضارعِ متکلم مع‌الغیر و به معنای «می‌شناسیم» است؛ «لا» آن را منفی می‌کند و ضمیر «ـهُ» نیز معنای «او را» دارد. در نتیجه، ترجمهٔ دقیق عبارت «زیرا ما او را نمی‌شناسیم» است، نه جمله‌ای مثبت، گذشته یا دارای فاعلِ «او». (صفحهٔ ۷۵ و صفحهٔ ۷۸–۷۹) پاسخ: گزینهٔ ۲

در «لِلْمُمَرِّضَةِ خاتَمٌ»، ساختار جمله مانند کاربردِ «لِـ» در بیانِ داشته‌های یک خانواده است؛ بنابراین معنا چنین است: «پرستار انگشتری دارد.» امّا در «ذَهَبْنا إِلَی السّوقِ لِشِراءِ خاتَمٍ»، بخش «لِشِراءِ خاتَمٍ» هدفِ رفتن را مشخص می‌کند: «برای خریدن انگشتر». این بخش می‌تواند پاسخِ پرسشِ «چرا رفتید؟» باشد. پس یکسان بودنِ شکلِ «لِـ» به معنای یکسان بودنِ نقش آن در دو عبارت نیست. (صفحهٔ ۷۲–۷۳ و صفحهٔ ۷۸–۷۹) پاسخ: گزینهٔ ۲