نمونه سوال درس ۷ عربی هشتم با جواب

«الْمَرْأَتانِ» به دو زن اشاره می‌کند. طبق نکتۀ فنّ ترجمه، اگر فعل پیش از اسم مثنّی بیاید، ممکن است در عربی مفرد باشد، اما در فارسی باید متناسب با انجام‌دهندگان، جمع ترجمه شود. «تَرْجِعُ» مضارع است و «مِنَ الْغابَةِ» نیز «از جنگل» معنا می‌دهد؛ پس ترجمه چنین است: «دو زن از جنگل بازمی‌گردند.» (صفحه‌های ۹۰ تا ۹۲) پاسخ: گزینهٔ 4

ضمیر «أَنتُنَّ» برای چند مخاطب مؤنث است؛ بنابراین فعل نخست باید «تَجْمَعْنَ» باشد. ضمیر «أَنتُما» دو مخاطب را نشان می‌دهد و فعل مناسب آن «تَصْنَعانِ» است. معنای جمله چنین می‌شود: «شما دختران هیزم جمع می‌کنید و شما دو نفر خانه‌ای چوبی می‌سازید.» الگوهای این فعل‌ها در آموزش مضارع و تمرین‌های درس آمده است. (صفحه‌های ۹۰ تا ۹۲ و ۹۵ تا ۹۶) پاسخ: گزینهٔ 2

«مَتیٰ» برای پرسیدن زمان به کار می‌رود. در میان پاسخ‌ها، «غَداً» به معنای «فردا» زمان رفتن را مشخص می‌کند. عبارت‌های دیگر به‌ترتیب مقصد، همراهان و هدف حرکت را بیان می‌کنند و پاسخ مستقیم پرسش زمانی نیستند. (صفحه‌های ۹۰ تا ۹۲) پاسخ: گزینهٔ 3

در سخن مربوط به فرصت، تباه‌کردن فرصت با غصه و اندوه پیوند دارد؛ بنابراین برداشت گزینۀ دوم درست است. در تشبیه حسادت، حسادت مانند آتش و نیکی‌ها مانند هیزم‌اند. نیاز مردم به انسان نعمت دانسته شده و برای امانت و خیانت نیز به‌ترتیب روزی و فقر ذکر شده است. (صفحه‌های ۹۵ و ۹۶) پاسخ: گزینهٔ 2

جفت‌های «آباء ← أَب»، «فِراخ ← فَرْخ» و «ذِئاب ← ذِئْب» درست‌اند. مفرد «حَوائِج»، «حاجَة» است، نه «حَطَب». مفرد «غِزْلان» نیز «غَزال» است، نه «غابَة». پس از پنج جفت داده‌شده، سه جفت رابطۀ درست جمع و مفرد دارند. (صفحه‌های ۸۶ تا ۸۸) پاسخ: گزینهٔ 1

«أَنتُنَّ» مخاطب جمع مؤنث را نشان می‌دهد. «لا تَقْبَلْنَ» مضارع منفی و به معنای «نمی‌پذیرید» است. در «سَتَعْرِفْنَ»، پیشوند «سَـ» زمان آینده را مشخص می‌کند؛ پس باید «خواهید دانست» ترجمه شود. «کَلامَنا» نیز «سخن ما» معنا دارد. بنابراین ترجمۀ درست، نپذیرفتن در حال و دانستن در آینده را حفظ می‌کند. (صفحه‌های ۸۸ تا ۹۴) پاسخ: گزینهٔ 4

گزارۀ «الف» درست است؛ رئیس کنونی برای تأیید آهو، شنیدن خبری مشابه از یک پرنده در دوران کودکی را بازگو می‌کند، نه مشاهدۀ شخصی خود را. گزارۀ «ب» نادرست است؛ «تَعْرِفْنَ» برای مخاطبان جمع مؤنث، یعنی مادران، به کار می‌رود و برای پدران باید صورت «تَعْرِفونَ» را به کار برد. گزارۀ «پ» درست است؛ در پایان روایت، یافتن سرزمین تازه و شادشدن به همۀ آهوهای مهاجرت‌کننده نسبت داده می‌شود. گزارۀ «ت» نیز درست است؛ سخن حکمت‌آمیز، نیاز مردم به انسان را نعمت می‌داند. پس «الف، پ و ت» درست‌اند. (صفحه‌های ۸۸ تا ۹۲ و ۹۵ تا ۹۶) پاسخ: گزینهٔ 3

در واژه‌نامۀ درس، «فَرْخ» به معنای «جوجه» معرفی شده است. آهو هنگام گفت‌وگو با کبوتر از خطاب کوتاه «یا أُمَّ الْفَرْخَیْنِ» استفاده می‌کند. در این عبارت، «أُمّ» به یک مادر و «الْفَرْخَیْنِ» به دو جوجه اشاره دارد؛ پس دوتایی بودن مربوط به جوجه‌هاست، نه کبوترهای مخاطب. (صفحه‌های ۸۶ تا ۸۸) پاسخ: گزینهٔ ۱

در پرسش‌های آهوی کوچک، «خَلْفَ» و «وَراءَ» برای اشاره به پشت کوه‌ها به کار رفته‌اند. «مَتیٰ» یعنی «چه وقت»، ولی «ماذا» یعنی «چه چیزی»؛ «عِندَما» یعنی «وقتی‌که»، ولی «کَما» یعنی «همان‌طور که»؛ همچنین «یَئِسَ» به معنای «ناامید شد» و «ضَحِکَ» به معنای «خندید» است. بنابراین فقط جفت سوم معنای مشترک درستی دارد. (صفحه‌های ۸۶ تا ۸۹) پاسخ: گزینهٔ ۳

برای خطاب به دو نفر، چه دو مرد و چه دو زن، صورت‌هایی مانند «تَفْعَلانِ» به کار می‌روند. در فهرست سؤال، «تَضْحَکانِ»، «تَقْبَلانِ» و «تَصْنَعانِ» این ویژگی را دارند. «تَلْبَسونَ» برای جمع مذکر و «تَسْمَعْنَ» و «سَتَغْسِلْنَ» برای جمع مؤنث هستند. پس شمار فعل‌های مناسب از رابطۀ $1+1+1=3$ به دست می‌آید. (صفحه‌های ۹۰ تا ۹۲ و ۹۴ تا ۹۶) پاسخ: گزینهٔ ۴

پس از پاسخ مثبت هدهد، آهوی کوچک به‌تنهایی از کوه بالا رفت و از بالای آن جنگلی وسیع دید. سپس بازگشت و خبر را به دیگران رساند. اعتراض آهوها، بیان خاطرۀ رئیس و کوچ همگانی، همگی پس از این مشاهدۀ مستقیم رخ دادند. حملۀ گرگ‌ها نیز مربوط به آغاز ماجراست. (صفحه‌های ۸۸ و ۸۹) پاسخ: گزینهٔ ۳