نمونه سوال درس ۴ عربی هشتم با جواب

«یا فَرَسُ» و «أَنتَ» نشان می‌دهند که «تَسْمَعُ» فعل مخاطب است و «می‌شنوی» ترجمه می‌شود. در بخش دوم، «هِیَ» فاعل «تَسْأَلُ» است؛ پس این فعل «می‌پرسد» معنا می‌دهد. هر دو فعل مضارع‌اند و نشانه‌ای برای ترجمهٔ گذشته ندارند. (صفحهٔ ۵۱–۵۳) پاسخ: گزینهٔ ۴

در واژه‌نامه، «صَدَقَ» برای راست‌گفتن و «کَذَبَ» برای دروغ‌گفتن آمده است. «قَوْل» یعنی گفتار و «فِعْل» یعنی کار؛ «قادِم» به معنای آینده و «خَطایا» به معنای خطاها و گناهان است. بنابراین فقط یک گزینه هر دو معنی را درست بیان کرده است. (صفحهٔ ۴۷–۴۸) پاسخ: گزینهٔ ۲

اسب پس از اندیشیدن، بزرگی گاو و کوچکی سنجاب را در کنار نظرهای متفاوت آن‌ها قرار داد و نتیجه گرفت هر دو از دیدگاه خود راست می‌گویند. بنابراین اختلاف نظر آن‌ها لزوماً از دروغ‌گویی ناشی نمی‌شد. مادر نیز پاسخ آماده‌ای نداد، بلکه با پرسش‌کردن زمینهٔ فکرکردن فرزندش را فراهم کرد. عبور آسان اسب هم توانایی سنجاب را ثابت نمی‌کند. (صفحهٔ ۴۹–۵۰) پاسخ: گزینهٔ ۱

معنای «شَکَرَ» تشکرکردن است. برای تبدیل فاعل «او» به «ما»، مضارع «یَشْکُرُ» باید به «نَشْکُرُ» تبدیل شود. سپس برای رساندن معنای آینده، «سَوْفَ» پیش از فعل مضارع قرار می‌گیرد. پس ساخت درست «نَحْنُ سَوْفَ نَشْکُرُ الْأُمَّ» است. (صفحهٔ ۴۷–۴۸، ۵۱–۵۲ و ۵۵) پاسخ: گزینهٔ ۳

در «الف»، «ما» فعل ماضی را منفی می‌کند و «رَجَعْتُ» اول‌شخص مفرد است؛ پس «برنگشتم» درست است. در «ب»، «سَـ» نشانهٔ آینده است و «سَیَشْکُرُ» باید «تشکر خواهد کرد» ترجمه شود، نه «تشکر کرد». در «پ»، «تَرْجِعینَ» با «أَنتِ» هماهنگ است و «تو برمی‌گردی» معنا می‌دهد، نه «او برمی‌گردد». در «ت»، «فَعَلْنا» فعل ماضی اول‌شخص جمع است و ترجمهٔ داده‌شده درست است. بنابراین دو ترجمه نادرست است. (صفحهٔ ۵۵ و ۵۸–۶۰) پاسخ: گزینهٔ ۲

در داستان، مادر با پرسیدن نظر فرزندش او را به فکرکردن هدایت می‌کند؛ اسب نیز پس از بررسی تفاوت دو حیوان تصمیم می‌گیرد. در مقابل، گاو و سنجاب همچنان سرگرم جرّوبحث‌اند. تأکید آغاز درس بر ارزش تفکر و هشدار بخش حکمت دربارهٔ پرگویی نیز با تمایز میان سخن راهگشا و گفت‌وگوی بی‌ثمر هماهنگ است. این مطالب نه همهٔ گفت‌وگوها را نفی می‌کنند و نه عمل بدون فکر را توصیه می‌کنند. (صفحهٔ ۴۹–۵۰ و ۵۷) پاسخ: گزینهٔ ۱

«شَکَرْنا» یعنی تشکر کردیم و ماضی است؛ «نَشْکُرُ» یعنی تشکر می‌کنیم و مضارع است؛ «سَنَشْکُرُ» با داشتن «سَـ» معنای آینده، یعنی تشکر خواهیم کرد، دارد. بنابراین ترتیب گذشته، حال و آینده به‌ترتیب «ب، پ، الف» است. (صفحهٔ ۴۷–۴۸، ۵۱–۵۲ و ۵۵) پاسخ: گزینهٔ ۴

«إِنَّما» معنای «فقط» دارد؛ «نَشْکُرُ» فعل مضارع اول‌شخص جمع و به معنای «تشکر می‌کنیم» است و «أُمَّنا» یعنی مادرمان. پس ترجمهٔ گزینهٔ سوم درست است. در گزینهٔ اول، «شاهَدْنا» باید «دیدیم» ترجمه شود. ترکیب «فی نَفْسِهِ» در گزینهٔ دوم یعنی «با خودش» و «یَنْفَعُ» در گزینهٔ چهارم یعنی «سود می‌رساند». (صفحهٔ ۴۷–۴۸ و ۵۱–۵۲) پاسخ: گزینهٔ ۳

در بخش نخست، وجود «یا أَخی» و «أَنتَ» نشان می‌دهد که گوینده برادر را خطاب قرار داده است؛ پس «تَعْمَلُ» دوم‌شخص مفرد مذکر است. در بخش دوم، «أُخْتُکَ» انجام‌دهندهٔ کار است و گوینده دربارهٔ او سخن می‌گوید؛ بنابراین فعل دوم سوم‌شخص مفرد مؤنث است. یکسان‌بودن صورت دو فعل، به معنای یکسان‌بودن شخص آن‌ها نیست. (صفحه‌های ۵۱ تا ۵۳) پاسخ: گزینهٔ ۴

در حکمت مربوط به مقایسهٔ سخن و دارو، برای مقدار کم اثر سودمند و برای مقدار زیاد اثر زیان‌بار بیان شده است. پس نمی‌توان نتیجه گرفت که هر سخنی بی‌فایده است یا افزایش مقدار سخن همواره سود آن را بیشتر می‌کند. پیام اصلی، رعایت اندازه و پرهیز از زیاده‌گویی است. (صفحه‌های ۵۶ و ۵۷) پاسخ: گزینهٔ ۱

اسب در نخستین مراجعه به رودخانه، نظر گاو را دربارهٔ امکان عبور شنید. پس از شنیدن هشدار سنجاب، نزد مادر برگشت و ماجرا را توضیح داد. در مراجعهٔ دوباره، گاو و سنجاب را در حال مشاجره دید و سپس از رودخانه گذشت. بنابراین ترتیب رویدادها «پ، الف، ت، ب» است. (صفحه‌های ۴۹ و ۵۰) پاسخ: گزینهٔ ۲

در عبارت «سَوْفَ نَشْکُرُ أُمَّنا»، وجود «سَوْفَ» و در عبارت «سَیَسْأَلُ أَبی عَنِ الْحَقیبَةِ»، وجود «سَـ» نشان‌دهندهٔ آینده است؛ بنابراین دو فعل آینده داریم. در «ما شاهَدَ أَخی النَّهْرَ» و «نَحْنُ ما طَلَبْنا الْمُساعَدَةَ»، «ما» فعل ماضی پس از خود را منفی کرده است؛ پس دو فعل ماضی منفی نیز وجود دارد. «تَرْجِعُ» و «نَشْکُرُ» در دو عبارت دیگر، مضارعِ بدون نشانهٔ آینده‌اند. (صفحه‌های ۵۱ تا ۵۳ و صفحهٔ ۵۵) پاسخ: گزینهٔ ۳