نمونه سوال درس ۳ عربی هشتم با جواب

در واژه‌نامه، برای «عَیْن» دو معنای «چشم» و «چشمه» آمده و جمع آن «عُیون» معرفی شده است. در ترکیب «طِبِّ الْعُیونِ»، موضوع پزشکی است؛ بنابراین «عُیون» به معنای «چشم‌ها» به کار رفته و کل ترکیب به چشم‌پزشکی اشاره دارد. (صفحه‌های ۳۵–۳۶) پاسخ: گزینهٔ ۴

«أَنتِ» ضمیر مخاطب مفرد مؤنث و «تَکْتُبینَ» فعل متناسب با آن است. آمدن «سَوْفَ» پیش از فعل مضارع، آن را مخصوص آینده می‌کند؛ بنابراین باید از «خواهی نوشت» استفاده کنیم. «عَنِ الْمِهَنِ» نیز یعنی «دربارۀ شغل‌ها». پس ترجمۀ درست، «تو دربارۀ شغل‌ها خواهی نوشت» است. (صفحه‌های ۳۵–۳۶ و ۳۹–۴۰) پاسخ: گزینهٔ ۲

حکمت‌های این بخش، حفظ تجربه‌ها را با عقل پیوند می‌دهند و پذیرش نادانی را نشانۀ کمال عقل معرفی می‌کنند. در گزینۀ دوم، هر دو پیام رعایت شده است: فرد از تجربه بهره می‌گیرد و ندانستن خود را می‌پذیرد. پاسخ‌دادن بدون آگاهی، کنارگذاشتن تجربه و تندی با دیگران به‌ترتیب با پیام‌های مربوط به اعتراف به نادانی، حفظ تجربه و مدارا ناسازگارند. (صفحه‌های ۴۴–۴۶) پاسخ: گزینهٔ ۲

«سَأَفْحَصُ الْمَریضَ» آینده است، اما فعل آن برای گوینده است. «سَوْفَ تَصْنَعینَ باباً» هم آینده است و هم مخاطب مفرد مؤنث دارد. «تَکْتُبینَ عَنِ الرِّیاضَةِ» مخاطب مؤنث است، اما بدون نشانۀ آینده، فقط به آینده اختصاص ندارد. «سَتَفْتَحینَ الْکِتابَ» هر دو شرط را دارد. «سَوْفَ تَذْهَبُ عِنْدَ الطَّبیبِ» در الگوی این درس برای مخاطب مفرد مذکر است. پس تعداد عبارت‌های واجد هر دو شرط برابر با $2$ است. (صفحه‌های ۳۹–۴۰ و ۴۴–۴۶) پاسخ: گزینهٔ ۱

در گفت‌وگوی درس، نیاز انسان‌ها به یکدیگر مبنای خدمت به مردم قرار می‌گیرد و نیاز کشور به حرفه‌های گوناگون، دلیل احترام به همۀ آن‌هاست. همچنین پیام سخن پایانی، ارزش سودرسانی به دیگران است. از ترکیب این نکته‌ها نتیجه می‌شود که خدمت‌رسانی منحصر به یک حرفه نیست و در شغل‌های مختلف ارزش دارد. (صفحه‌های ۳۷–۳۹) پاسخ: گزینهٔ ۴

در عبارت آغازین، «أَنتَ» مخاطب مفرد مذکر است و «سَتَکْتُبُ» با نشانۀ «سَـ» بر آینده دلالت می‌کند. برای تبدیل شخص به گوینده، ضمیر «أَنَا» و فعل «أَکْتُبُ» لازم است. با حذف «سَـ»، فعل همچنان مضارع می‌ماند، اما دیگر به کمک این نشانه فقط به آینده اختصاص ندارد. بنابراین عبارت درست «أَنَا أَکْتُبُ عَنِ الزِّراعَةِ» است. (صفحه‌های ۳۹–۴۰ و ۴۴–۴۶) پاسخ: گزینهٔ ۳

در نمونه‌های معرفی شغل، توضیح‌دادن درس به معلم نسبت داده شده است؛ بنابراین نام شغل نخست «مُدَرِّسَة» است. آماده‌کردن نان نیز فعالیت «خَبّاز»، یعنی نانوا، معرفی شده است. پس ترتیب درست، معلم و سپس نانواست. (صفحه‌های ۳۹–۴۰) پاسخ: گزینهٔ ۲

فعل «أَفْحَصُ» مضارع است و طبق قاعدهٔ درس، مضارع می‌تواند زمان حال یا آینده را نشان دهد. با آمدن «سَوْفَ» پیش از همین فعل، دلالت آن فقط به آینده اختصاص پیدا می‌کند. این افزوده نه شخص فعل را تغییر می‌دهد و نه آن را به ماضی تبدیل می‌کند. (صفحهٔ ۳۹) پاسخ: گزینهٔ ۴

مورد «الف» درست است؛ «مَرْضیٰ» به معنای بیماران و مفرد آن «مَریض» است. مورد «ب» نادرست است؛ «مِهْنَة» مفرد و «مِهَن» جمع آن است. مورد «پ» درست است؛ در واژه‌نامه، «بِلاد» با معنای کشور یا شهرها آمده و مفرد آن «بَلَد» معرفی شده است. مورد «ت» نادرست است؛ «عَیْن» مفرد و «عُیون» جمع آن است. بنابراین دو مورد به‌طور کامل درست‌اند. (صفحه‌های ۳۵–۳۶) پاسخ: گزینهٔ ۱

«الاِعْتِرافُ» به معنای اقرار و پذیرفتن است و «بِالْجَهْلِ» چیزی را مشخص می‌کند که فرد به آن اقرار دارد؛ پس این ترکیب، پذیرش نادانی خویش را می‌رساند. «حِفْظُ التَّجارِبِ» به نگه‌داشتن تجربه‌ها و «مُداراةُ النّاسِ» به مدارا و سازگاری با مردم مربوط است. بنابراین فقط پیوند سوم درست است. (صفحه‌های ۴۴–۴۶) پاسخ: گزینهٔ ۳

منصور خود را بازیکنی توانا در فوتبال معرفی می‌کند؛ بنابراین سخن او بیان مهارت فعلی است. قاسم برای مخترع‌شدن و ساختن تلفن همراه تازه از فعل‌های دارای نشانهٔ آینده استفاده می‌کند؛ پس ساخت وسیله، برنامهٔ آیندهٔ اوست و انجام‌شدن آن گزارش نشده است. همچنین امین و صادق از پزشک‌شدن و مهندس کشاورزی شدن در آینده سخن می‌گویند، نه از اشتغال فعلی به این حرفه‌ها. (صفحه‌های ۳۷–۳۹) پاسخ: گزینهٔ ۲

در جملۀ نخست، «أَنتَ» مخاطب مفرد مذکر است؛ پس «تَصْنَعُ» مناسب است. در جملۀ دوم، «أَنتِ» مخاطب مفرد مؤنث است و باید «تَفْحَصینَ» بیاید. در جملۀ سوم، ضمیر «أَنَا» گوینده است؛ بنابراین، حتی با وجود مؤنث بودن معلم، فعل «أَشْرَحُ» لازم است. تنها ترکیب نخست هر سه هماهنگی را رعایت می‌کند. (صفحه‌های ۳۹–۴۳) پاسخ: گزینهٔ ۱