نمونه سوال فارسی دوازدهم با جواب

فارسی · فارسی ۳ · فصل ۱: ادبیات تعلیمی

1. ۱گزینهٔ ۱: چون بخشش خداوند وابسته به رفتار بندگان نیست، فرمان‌برداری آنان نیز در نگاه نویسنده ارزشی ندارد.
2. ۲گزینهٔ ۲: نعمت تنها به بندگانی می‌رسد که پیش‌تر با عبادت خود شایستگی دریافت آن را به دست آورده باشند.
3. ۳گزینهٔ ۳: چون ادای سپاسِ شایستۀ خداوند از توان بشر بیرون است، کوشش برای شکرگزاری ضرورتی ندارد.
4. ۴گزینهٔ ۴: فراگیری بخشش الهی با مسئولیت انسان ناسازگار نیست و برخورداری از نعمت، او را به سپاس و فرمان‌برداری فرامی‌خواند.

فارسی · فارسی ۳ · فصل ۱: ادبیات تعلیمی

1. ۱گزینهٔ ۱: ناتوانی مرغابی در گرفتن شکار سبب می‌شود که او آگاهانه گرسنگی را بر کوشش بی‌نتیجه ترجیح دهد.
2. ۲گزینهٔ ۲: مرغابی حکمِ حاصل از برخورد با یک پدیدۀ فریبنده را به موارد واقعی نیز تعمیم می‌دهد و فرصت را از دست می‌دهد.
3. ۳گزینهٔ ۳: پافشاری مرغابی بر شکار تصویر ستاره سرانجام موفق می‌شود، اما او دیگر میلی به خوردن ماهی ندارد.
4. ۴گزینهٔ ۴: مرغابی با شناخت تفاوت تصویر و واقعیت، از تکرار خطای پیشین خودداری می‌کند، ولی با کمبود شکار روبه‌رو می‌شود.

فارسی · فارسی ۳ · فصل ۲: ادبیات پایداری

1. ۱گزینهٔ ۱: تکمیل موفق یک سازه، لزوماً به معنای رفع همۀ تهدیدهای ناشی از موقعیت دشمن نبود.
2. ۲گزینهٔ ۲: محدودیت تجهیزات سبب شده بود خاکریز نخست تا روشن‌شدن هوا ناتمام بماند.
3. ۳گزینهٔ ۳: پیوستن دو بخش خاکریز به یکدیگر، مسیر جابه‌جایی رزمندگان را مسدود کرده بود.
4. ۴گزینهٔ ۴: پس از پایان مرحلۀ نخست، کاهش روحیۀ رزمندگان ضرورت اقدامی تازه را ایجاد کرده بود.

فارسی · فارسی ۳ · فصل ۲: ادبیات پایداری

1. ۱گزینهٔ ۱: صورت «چمدان» پس از گذر از زبان فرانسوی، دوباره وارد فارسی شده است.
2. ۲گزینهٔ ۲: در مسیر دگرگونی «پایجامه»، زبان فرانسوی پیش از انگلیسی قرار داشته است.
3. ۳گزینهٔ ۳: صورت فارسیِ نخستینِ «کیوسک»، پیش از رسیدن به فرانسوی، به زبان ترکی راه یافته است.
4. ۴گزینهٔ ۴: متن، بازگشت صورت انگلیسیِ هم‌ریشه با «دارو» به فارسی را نیز گزارش کرده است.

فارسی · فارسی ۳ · فصل ۳: ادبیات غنایی

1. ۱گزینهٔ ۱: اگر کسی نسبت به چیزی شناخت داشته باشد، می‌توان وجود محبّت به آن را نیز در او قطعی دانست.
2. ۲گزینهٔ ۲: چون میل به زیبایی در همگان هست، هر کس را باید برخوردار از مرتبۀ عشق دانست.
3. ۳گزینهٔ ۳: برتری عشق بر معرفت و محبّت نشان می‌دهد که عاشق می‌تواند از این دو مرحله بی‌نیاز باشد.
4. ۴گزینهٔ ۴: با احراز عشق، وجود معرفت و محبّت نیز احراز می‌شود؛ امّا احراز معرفت به‌تنهایی برای اثبات عشق کافی نیست.

فارسی · فارسی ۳ · فصل ۳: ادبیات غنایی

1. ۱گزینهٔ ۱: یاران، او را نمی‌شناسند و از راز او بی‌خبرند. ← «راز او»
2. ۲گزینهٔ ۲: شوق دیدار، دل را بی‌قرار می‌سازد. ← «بی‌قرار»
3. ۳گزینهٔ ۳: شنوندگان، سخن عاشق را با دقّت می‌شنوند. ← «سخن عاشق»
4. ۴گزینهٔ ۴: عاشقان در تنهایی آرامش می‌جویند. ← «آرامش»

فارسی · فارسی ۳ · فصل ۴: ادبیات سفر و زندگی

1. ۱گزینهٔ ۱: صفتِ مضافٌ‌الیه ــ صفتِ مضافٌ‌الیه
2. ۲گزینهٔ ۲: مضافٌ‌الیهِ مضافٌ‌الیه ــ صفتِ مضافٌ‌الیه
3. ۳گزینهٔ ۳: مضافٌ‌الیهِ مضافٌ‌الیه ــ مضافٌ‌الیهِ مضافٌ‌الیه
4. ۴گزینهٔ ۴: مضافٌ‌الیهِ هسته ــ صفتِ هسته

فارسی · فارسی ۳ · فصل ۴: ادبیات سفر و زندگی

1. ۱گزینهٔ ۱: هر دو راوی، تحصیل را سرچشمهٔ تباهی می‌دانند و کنار گذاشتن دانش را شرط رسیدن به آرامش معرفی می‌کنند.
2. ۲گزینهٔ ۲: در هر دو روایت، ناکامی مالی در شهر سبب می‌شود راوی بازگشت به زادگاه را تنها راه تأمین معاش بداند.
3. ۳گزینهٔ ۳: هر دو راوی، آرامش زادگاه را در بریدن از خانواده و بی‌اعتنایی به روابط اجتماعی جست‌وجو می‌کنند.
4. ۴گزینهٔ ۴: در هر دو روایت، زادگاه کانون تعلق و رهایی است؛ با این تفاوت که در روایت زندگی ایلی، انتظار اجتماعیِ برخاسته از مدرک، ماندن در آن را دشوار می‌کند.

فارسی · فارسی ۳ · فصل ۵: ادبیات انقلاب اسلامی

1. ۱گزینهٔ ۱: آزادگی هنگامی کامل می‌شود که انسان برای حفظ استقلال خود، از ارتباط و دادوستد با دیگران بپرهیزد.
2. ۲گزینهٔ ۲: ارزش بخشندگی به آن است که نه وسیلۀ طلب تحسین شود و نه دستاویزی برای بزرگ‌کردن خویشتن.
3. ۳گزینهٔ ۳: بخشندگیِ راستین موهبتی موروثی است و آموزش و الگوپذیری در پدیدآمدن آن نقشی ندارد.
4. ۴گزینهٔ ۴: نیکی زمانی نشانۀ کرامت است که در پاسخ به مهربانی دیگران باشد و بدرفتاران از آن بهره نبرند.

فارسی · فارسی ۳ · فصل ۵: ادبیات انقلاب اسلامی

1. ۱گزینهٔ ۱: راوی از ابتدا تا انتها در کنار فرمانده زنده حضور دارد و رویدادها را هم‌زمان با وقوع برای او شرح می‌دهد.
2. ۲گزینهٔ ۲: ناتوانی راوی از رفتن در آغاز و پایان، مربوط به دو فرمان مستقل است و تکرار آن صرفاً بر نافرمانی او تأکید می‌کند.
3. ۳گزینهٔ ۳: روایت با نخستین رویداد زمانی آغاز می‌شود و سپس دیدار دوبارهٔ شاگرد و معلم را در امتداد همان رویداد شرح می‌دهد.
4. ۴گزینهٔ ۴: آغاز روایت بخشی از موقعیتی نزدیک به پایان ماجرا را پیش می‌کشد و پایان، هم آن موقعیت و هم جایگاه کنونیِ راوی را روشن می‌کند.

فارسی · فارسی ۳ · فصل ۶: ادبیات حماسی

1. ۱گزینهٔ ۱: بخشندگی زمینهٔ پیوستن مردم به پادشاه و مهربانی زمینهٔ احساس امنیت آنان را فراهم می‌کند.
2. ۲گزینهٔ ۲: کاهش درآمد حکومت، پادشاه را به ستمگری واداشت و ستمگری او سپس موجب قدرت‌گرفتن دشمنان شد.
3. ۳گزینهٔ ۳: فریدون نخست با تکیه بر دارایی و سپاه خود به قدرت رسید و پس از آن پشتیبانی مردم را به دست آورد.
4. ۴گزینهٔ ۴: وزیر بخشندگی و مهربانی را فقط برای افزایش شمار سپاهیان لازم می‌داند، نه برای آسودگی مردم.

فارسی · فارسی ۳ · فصل ۶: ادبیات حماسی

1. ۱گزینهٔ ۱: کاووس پیش از آزمون به گناهکاری پسر یقین داشت و پس از نجات او نیز داوری پیشین خود را حفظ کرد.
2. ۲گزینهٔ ۲: کاووس چون افشای خطای نزدیکان را برای اعتبار خود زیان‌بار می‌دید، پیشنهاد آزمون را کنار گذاشت.
3. ۳گزینهٔ ۳: کاووس در کنار تردید دربارهٔ دو طرف، نگران اعتبار شاهی خود بود و پس از نجات پسر از رفتار خویش پوزش خواست.
4. ۴گزینهٔ ۴: کاووس آزمون را برای اثبات بی‌گناهی هر دو طرف برگزار کرد و پس از پایان آن، از هر دو دلجویی کرد.

فارسی · فارسی ۳ · فصل ۷: ادبیات داستانی

1. ۱گزینهٔ ۱: هدهد عشق بلبل را از اساس ناپاک می‌داند، ولی خواستهٔ طاووس را می‌پذیرد؛ زیرا زیبایی بهشت برخلاف گل از سیمرغ مستقل است.
2. ۲گزینهٔ ۲: هدهد هر دو محبوب را فاقد هرگونه ارزش می‌شمارد و نتیجه می‌گیرد که دل‌بستگی به آنها نشانهٔ آمادگی مرغان برای آغاز سفر است.
3. ۳گزینهٔ ۳: هدهد اصل زیبایی محبوب‌های آنان را انکار نمی‌کند؛ برای بلبل از ناپایداری زیبایی گل و برای طاووس از برتری سرچشمهٔ زیبایی بر جلوهٔ آن سخن می‌گوید.
4. ۴گزینهٔ ۴: هدهد تفاوت گل و بهشت را تنها در ماندگاری آنها می‌بیند و سیمرغ را برخوردار از زیبایی‌ای می‌داند که از بهشت به او رسیده است.

فارسی · فارسی ۳ · فصل ۷: ادبیات داستانی

1. ۱گزینهٔ ۱: هدهد نخست مرغان را با سیمرغ آشنا کرد و سپس با قرعه راهبر سفر شد؛ در طول راه نیز دلگرمی‌دادن را با بیان دشواری‌ها همراه ساخت.
2. ۲گزینهٔ ۲: هدهد نخست مرغان را با سیمرغ آشنا کرد و سپس به اتّکای جهان‌دیدگی، خود را راهبر خواند؛ در طول راه نیز دشواری‌ها را بیان کرد.
3. ۳گزینهٔ ۳: هدهد نخست به‌عنوان شهریار مطلوب مرغان شناخته شد و سپس با قرعه راهبر سفر شد؛ در طول راه نیز آنان را به شناخت توانایی‌های خویش فراخواند.
4. ۴گزینهٔ ۴: هدهد نخست مرغان را با سیمرغ آشنا کرد و سپس با قرعه راهبر سفر شد؛ در طول راه نیز برای حفظ اشتیاق آنان، خطرهای پیش رو را پوشیده نگه داشت.

فارسی · فارسی ۳ · فصل ۸: ادبیات جهان

1. ۱گزینهٔ ۱: آموزگار با برقراری سکوت و احضار بزرگان روستا می‌خواهد شاگردان درس‌نخوانده را در حضور دیگران تنبیه کند.
2. ۲گزینهٔ ۲: مجموعهٔ رفتارها و حالت حاضران از موقعیتی غیرمعمول و اندوه‌بار خبر می‌دهد، هرچند علت دقیق آن هنوز برای راوی روشن نشده است.
3. ۳گزینهٔ ۳: آموزگار برای استقبال از بازرس، شاگردان را ساکت کرده و بزرگان روستا را به تماشای اجرای درس فراخوانده است.
4. ۴گزینهٔ ۴: حضور پیرمردِ دارای کتاب الفبا نشان می‌دهد که آموزش بزرگسالان جای برنامهٔ روزانهٔ دانش‌آموزان را گرفته است.

فارسی · فارسی ۳ · فصل ۸: ادبیات جهان

1. ۱گزینهٔ ۱: در سرودهٔ نرودا، خندهٔ محبوب به عاشقِ گرفتار دشواری نیرو می‌بخشد و در سرودهٔ شکسپیر، گذر زمان تازگی تجربهٔ عشق را از میان نمی‌برد.
2. ۲گزینهٔ ۲: در سرودهٔ نرودا، نیروی عشق با آمدن بهار پدید می‌آید و در سرودهٔ شکسپیر، این نیرو تنها با حفظ جوانی معشوق باقی می‌ماند.
3. ۳گزینهٔ ۳: در سرودهٔ نرودا، خنده علت برطرف شدن همهٔ رنج‌های بیرونی است و در سرودهٔ شکسپیر، عشق مانع فرسودگی جسمانی معشوق می‌شود.
4. ۴گزینهٔ ۴: در سرودهٔ نرودا، دگرگون نشدن جهان باعث بی‌اثر شدن خنده می‌شود و در سرودهٔ شکسپیر، تکرار سخن عاشقانه نشان می‌دهد که احساس نخستین پایان یافته است.