نمونه سوال فصل ۳ فارسی دوازدهم با جواب

فارسی · فارسی ۳ · فصل ۳: ادبیات غنایی

1. ۱گزینهٔ ۱: اگر کسی نسبت به چیزی شناخت داشته باشد، می‌توان وجود محبّت به آن را نیز در او قطعی دانست.
2. ۲گزینهٔ ۲: چون میل به زیبایی در همگان هست، هر کس را باید برخوردار از مرتبۀ عشق دانست.
3. ۳گزینهٔ ۳: برتری عشق بر معرفت و محبّت نشان می‌دهد که عاشق می‌تواند از این دو مرحله بی‌نیاز باشد.
4. ۴گزینهٔ ۴: با احراز عشق، وجود معرفت و محبّت نیز احراز می‌شود؛ امّا احراز معرفت به‌تنهایی برای اثبات عشق کافی نیست.

فارسی · فارسی ۳ · فصل ۳: ادبیات غنایی

1. ۱گزینهٔ ۱: یاران، او را نمی‌شناسند و از راز او بی‌خبرند. ← «راز او»
2. ۲گزینهٔ ۲: شوق دیدار، دل را بی‌قرار می‌سازد. ← «بی‌قرار»
3. ۳گزینهٔ ۳: شنوندگان، سخن عاشق را با دقّت می‌شنوند. ← «سخن عاشق»
4. ۴گزینهٔ ۴: عاشقان در تنهایی آرامش می‌جویند. ← «آرامش»

فارسی · فارسی ۳ · فصل ۳: ادبیات غنایی

1. ۱گزینهٔ ۱: غلبۀ حضور محبوب، توجه مستقل به خویشتن را کنار می‌زند و با خودمحوری سازگار نیست.
2. ۲گزینهٔ ۲: کمال عاشقی در آن است که شخص، بی‌اعتنایی به نیاز دیگران را آگاهانه تمرین کند.
3. ۳گزینهٔ ۳: هر نوع شناخت و آگاهی مانع قرب است و عاشق باید همۀ دانسته‌های خود را کنار بگذارد.
4. ۴گزینهٔ ۴: ارزش پیوند با محبوب در این است که خواسته‌های شخصی عاشق را محور همۀ امور قرار دهد.

فارسی · فارسی ۳ · فصل ۳: ادبیات غنایی

1. ۱گزینهٔ ۱: در هر دو بیت، مصراع دوم فقط توضیح مستقیم مصراع نخست است؛ بنابراین هر دو به یک اندازه دارای اسلوب معادله‌اند.
2. ۲گزینهٔ ۲: در بیت مربوط به هوش و گوش، رابطۀ سخن و شنونده، نمونه‌ای برای رابطۀ راز و دریافت‌کنندۀ آن است؛ اما بیت مربوط به نهفتگی جان، چنین رابطۀ تمثیلی‌ای ندارد.
3. ۳گزینهٔ ۳: تنها بیت مربوط به تن و جان اسلوب معادله دارد؛ زیرا تکرار واژه‌های آن، شرط اصلی پیدایش این آرایه است.
4. ۴گزینهٔ ۴: هیچ‌یک اسلوب معادله ندارند؛ زیرا پیوند معنایی مصراع‌ها، استقلال نحوی آن‌ها را از میان می‌برد.

فارسی · فارسی ۳ · فصل ۳: ادبیات غنایی

1. ۱گزینهٔ ۱: گذشت زمان، هم یاد عاشقان را از میان می‌برد و هم هر نشانۀ محبّت را نابود می‌کند.
2. ۲گزینهٔ ۲: مهری که به‌تدریج پدید آمده است، تنها با گذشت مدتی همانند دورۀ پیدایش خود فراموش می‌شود.
3. ۳گزینهٔ ۳: ماندگاری طبیعت نشان می‌دهد که پس از رفتن انسان‌ها، هیچ اثری از تجربۀ عاطفی آنان باقی نمی‌ماند.
4. ۴گزینهٔ ۴: زندگی عاشقان پایان می‌پذیرد، اما محبّت می‌تواند در یادگارهای آنان و در امتداد زمان باقی بماند.

فارسی · فارسی ۳ · فصل ۳: ادبیات غنایی

1. ۱گزینهٔ ۱: «باد» نخست اسم است و «باد» دوم فعل دعایی؛ یکسانی صورت و تفاوت معنا، جناس همسان پدید آورده است.
2. ۲گزینهٔ ۲: هر دو «باد» اسم‌اند و به جریان هوا اشاره دارند؛ بنابراین تنها تکرار یک واژه رخ داده است.
3. ۳گزینهٔ ۳: «باد» نخست فعل دعایی و «باد» دوم اسم است؛ پس تفاوت معنایی آن‌ها حاصل جابه‌جایی نقش‌هاست.
4. ۴گزینهٔ ۴: دو «باد» از نظر تلفظ متفاوت‌اند؛ ازاین‌رو رابطۀ آن‌ها جناس همسان نیست.

فارسی · فارسی ۳ · فصل ۳: ادبیات غنایی

1. ۱گزینهٔ ۱: نی هنگامی که از عشق می‌گوید، زیان‌آور است و هنگامی که موضوع سخنش را عوض می‌کند، درمانگر می‌شود.
2. ۲گزینهٔ ۲: نی برای خوش‌حالان زیان‌آور و برای بدحالان درمانگر است و این دو اثر، مخاطبان کاملاً جداگانه دارند.
3. ۳گزینهٔ ۳: شاعر ابتدا نی را به سبب رنج‌آفرینی نکوهش می‌کند، سپس با کنار گذاشتن داوری نخست، آن را می‌ستاید.
4. ۴گزینهٔ ۴: نی با زنده کردن درد جدایی، سوز می‌آفریند و با همدم شدن با جداافتاده، همان درد را تسکین می‌دهد.

فارسی · فارسی ۳ · فصل ۳: ادبیات غنایی

1. ۱گزینهٔ ۱: هر دو تعبیر، بدون تفاوت معنایی، از رسیدن روز به پایان حکایت می‌کنند.
2. ۲گزینهٔ ۲: یکی سپری شدن روزها را می‌رساند و دیگری، طولانی و دشوار گذشتن روز را برای فرد بی‌بهره.
3. ۳گزینهٔ ۳: اولی از نابهنگام بودن اندوه خبر می‌دهد و دومی از دیر رسیدن انسان به مقصد.
4. ۴گزینهٔ ۴: اولی بر کند گذشتن زمان دلالت دارد و دومی بر پایان پذیرفتن روز.

فارسی · فارسی ۳ · فصل ۳: ادبیات غنایی

1. ۱گزینهٔ ۱: رسیدن به خدا برای طالب واجب است و آنچه او را به این مقصود می‌رساند نیز واجب شمرده می‌شود.
2. ۲گزینهٔ ۲: عشق از زیرکی برتر است و هر امر برتر از زیرکی، برای همهٔ انسان‌ها واجب شمرده می‌شود.
3. ۳گزینهٔ ۳: عشق مانند آتش دگرگون‌کننده است و هر نیروی دگرگون‌کننده‌ای، وسیله‌ای واجب به شمار می‌آید.
4. ۴گزینهٔ ۴: فرد بی‌عشق خودبین است و هر آنچه خودبینی را کاهش دهد، بدون هیچ مقدمهٔ دیگری واجب است.

فارسی · فارسی ۳ · فصل ۳: ادبیات غنایی

1. ۱گزینهٔ ۱: تصویر سیل تنها برای زیبایی سخن آمده است و در اثبات یا روشن‌کردن مفهوم مصراع دیگر نقشی ندارد.
2. ۲گزینهٔ ۲: مصراع مربوط به سیل، نتیجۀ واقعی و بیرونیِ گسترش عشق را گزارش می‌کند و با مصراع دیگر رابطۀ علت و معلول دارد.
3. ۳گزینهٔ ۳: مصراع مربوط به سیل از نظر نحوی وابسته به مصراع دیگر است و بدون آن، معنای کاملی ندارد.
4. ۴گزینهٔ ۴: هموارشدن ناهمواری‌های راه در برابر سیل، نمونه‌ای محسوس برای تأیید بی‌اعتبارشدن تفاوت جایگاه اجتماعی در عشق است.

فارسی · فارسی ۳ · فصل ۳: ادبیات غنایی

1. ۱گزینهٔ ۱: همراهی نی با شنوندگان گوناگون، نشان می‌دهد که هر شنونده‌ای به حقیقت درونی آن دست یافته است.
2. ۲گزینهٔ ۲: واکنش مشترک افراد به نالۀ نی، لزوماً به معنای دریافت مشترک و درست آنان از راز آن نیست.
3. ۳گزینهٔ ۳: گوناگونی دریافت‌های شنوندگان، حاصل شناخت یقینی هر یک از بخشی از حقیقت نی است.
4. ۴گزینهٔ ۴: راز نی از نالۀ آن جدا نگه داشته شده است؛ بنابراین شنوندگان راهی برای نزدیک‌شدن به آن ندارند.

فارسی · فارسی ۳ · فصل ۳: ادبیات غنایی

1. ۱گزینهٔ ۱: هر دو تصویر وابستگی عاشق به مطلوب را می‌رسانند؛ ماهی بر پایان‌ناپذیری طلب و پروانه بر بی‌قراری دور از مطلوب و ازخودگذشتگی هنگام رسیدن تأکید دارد.
2. ۲گزینهٔ ۲: هر دو تصویر نشان می‌دهند که عاشق پس از رسیدن به مطلوب، از آن سیر می‌شود و به زندگی مستقل خود بازمی‌گردد.
3. ۳گزینهٔ ۳: ماهی نماد بی‌نیازی عاشق از مطلوب است و پروانه نماد عاشقی است که برای حفظ خویش از وصال پرهیز می‌کند.
4. ۴گزینهٔ ۴: ماهی تنها از یک نیاز جسمانی حکایت دارد و هیچ پیوند مفهومی با وابستگی پروانه به آتش ندارد.