سوال ۲۴۵ · شیمی
کنکور تجربی ۱۴۰۱ · سوال ۲۴۵ · کلید رسمی سازمان سنجش
شیمی · شیمی ۳ · فصل ۴: شیمی، راهی بهسوی آیندهای روشنتر
دربارهٔ تبدیل پارازایلین به ترفتالیک اسید در مجاورت اکسیژن و کاتالیزگر مناسب، چند مورد از مطالب زیر درست است؟
()
- با فرض واکنش کامل، به ازای مصرف 0/1 مول پارازایلین، 16/6 گرم ترفتالیک اسید تشکیل میشود.
- استفاده از محلول غلیظ پتاسیم پرمنگنات به جای اکسیژن و کاتالیزگر، از نگاه بازدهی مناسبتر است.
- مجموع عدد اکسایش اتمهای کربن در یک مولکول ترفتالیک اسید نسبت به پارازایلین، ۱۲ واحد افزایش مییابد.
- تهیهٔ ترفتالیک اسید از پارازایلین دشوار است، اما در مجاورت محلول غلیظ پتاسیم پرمنگنات و دمای بالا، بازدهی به حد مطلوب میرسد.
نمایش پاسخ و پاسخ تشریحی
پاسخ درست: گزینهٔ ۲ (کلید رسمی سازمان سنجش)
پاسخ تشریحی
برای پاسخ، هر چهار عبارت را جداگانه بررسی میکنیم.
۱. مقدار ترفتالیک اسید تولیدشده — درست
در تبدیل پارازایلین به ترفتالیک اسید، دو گروه متیل به دو گروه کربوکسیل تبدیل میشوند و اسکلت کربنی حفظ میشود؛ بنابراین نسبت مولی پارازایلین به ترفتالیک اسید برابر است (شیمی ۳، صفحهٔ ۱۱۷). معادلهٔ موازنهشده با اکسیژن چنین است:
جرم مولی ترفتالیک اسید را حساب میکنیم:
پس با فرض واکنش کامل:
بنابراین مقدار بیانشده در عبارت اول درست است.
۲. مناسبتر بودن پرمنگنات غلیظ از نگاه بازدهی — نادرست
کتاب ابتدا امکان اکسایش پارازایلین با محلول غلیظ پتاسیم پرمنگنات را مطرح میکند، اما در ادامه توضیح میدهد که حتی با افزایش دما، بازده همچنان مطلوب نیست. استفاده از اکسیژن هوا و کاتالیزگر مناسب، راهکاری برای دستیابی به شرایط مناسبتر و بازده بالاتر معرفی شده است؛ پس نمیتوان روش پرمنگنات را از نظر بازدهی مناسبتر دانست (شیمی ۳، صفحههای ۱۱۷–۱۱۸).
۳. افزایش مجموع عدد اکسایش کربنها — درست
در مولکول خنثی، مجموع عددهای اکسایش همهٔ اتمها صفر است. در این دو ترکیب، عدد اکسایش هیدروژن و اکسیژن است. اگر مجموع عدد اکسایش کربنها را با نشان دهیم، برای پارازایلین داریم:
برای ترفتالیک اسید نیز:
پس تغییر مجموع عدد اکسایش کربنها برابر است با:
این نتیجه با بررسی ساختار هم سازگار است: عدد اکسایش کربن هر گروه متیل از به در گروه کربوکسیل میرسد؛ برای دو کربن، افزایش کل برابر است (شیمی ۳، صفحهٔ ۱۱۷).
۴. رسیدن به بازده مطلوب با پرمنگنات غلیظ و دمای بالا — نادرست
بخش نخست عبارت، یعنی دشوار بودن اکسایش پارازایلین، درست است؛ اما بخش دوم آن با متن کتاب سازگار نیست. افزایش دما شرایط انجام واکنش با پرمنگنات غلیظ را فراهم میکند، ولی بازده همچنان مطلوب نیست. درست بودن بخش اول برای درست بودن کل عبارت کافی نیست (شیمی ۳، صفحهٔ ۱۱۸).
در نتیجه، فقط عبارتهای اول و سوم درستاند؛ یعنی دو مورد.
پاسخ: گزینهٔ ۲
چرا گزینههای دیگر نادرستاند
- گزینهٔ ۱: ممکن است فقط عبارت اول را درست بدانید و در محاسبهٔ تغییر عدد اکسایش، یکی از دو کربن گروههای متیل را حساب کنید. هر دو گروه متیل اکسایش مییابند؛ بنابراین عبارت سوم نیز درست است.
- گزینهٔ ۳: ممکن است تعبیر «بازده نسبتاً خوب» در صفحهٔ ۱۱۷ را به معنای مناسبتر بودن روش پرمنگنات یا رسیدن آن به بازده مطلوب بدانید. اما صفحهٔ ۱۱۸ تصریح میکند که حتی با افزایش دما نیز بازده این روش مطلوب نیست؛ پس هیچیک از عبارتهای دوم و چهارم درست نیست.
- گزینهٔ ۴: انتخاب این گزینه میتواند ناشی از یکی دانستن «امکان انجام واکنش» با «بازده مطلوب» باشد. غلظت زیاد پرمنگنات و افزایش دما، انجام واکنش را ممکن میکنند، اما مناسبتر بودن این روش و مطلوب بودن بازده آن را ثابت نمیکنند.
راهنمایی قدمبهقدم (پیش از دیدن پاسخ)
- تبدیل دو گروه متیل پارازایلین به گروههای کربوکسیل را به یاد بیاورید. سپس توضیح کتاب دربارهٔ محدودیتهای روش پرمنگنات و کاربرد اکسیژن هوا را مرور کنید.
- برای عبارت اول، نسبت مولی مادهٔ اولیه و محصول را از ثابت ماندن اسکلت کربنی پیدا کنید. برای عبارت سوم نیز میتوانید مجموع عدد اکسایش کربنها را با استفاده از خنثی بودن هر مولکول به دست آورید.
- فرمول مولکولی پارازایلین و ترفتالیک اسید است. در بررسی دو عبارت مربوط به پرمنگنات، دقت کنید که کتاب افزایش دما را برای انجام واکنش لازم میداند، اما بازده حاصل را همچنان مطلوب نمیداند.