نمونه سوال درس ۲ عربی دهم با جواب

در سخن آغاز درس، «خَیْرٌ مِنْ» برای نشان دادن برتری به کار رفته و اندیشیدن در جایگاه کار برتر قرار گرفته است. بنابراین، مقصود این است که ارزش تفکر را نمی‌توان صرفاً با طول مدت یک عمل سنجید. از این مقایسه نه برابری دو کار به دست می‌آید و نه بی‌ارزش بودن عبادت. (صفحهٔ ۱۵) پاسخ: گزینهٔ ۱

ابتدا تفریق را انجام می‌دهیم: $47-19=28$. سپس حاصل را در دو ضرب می‌کنیم: $28\times2=56$. در بیان عددهای دو رقمی عربی، یکان پیش از دهگان قرار می‌گیرد؛ بنابراین پنجاه‌وشش به صورت «سِتَّةٌ وَ خَمْسونَ» بیان می‌شود. (صفحات ۱۹ تا ۲۲) پاسخ: گزینهٔ ۲

«اَلثّامِنَةُ إلّا عَشْرَ دَقائِقَ» یعنی ساعت $7{:}50$ و «اَلتّاسِعَةُ وَ الرُّبْعُ» یعنی ساعت $9{:}15$. از زمان نخست تا ساعت هشت، $10$ دقیقه، از هشت تا نه، $60$ دقیقه و از نه تا زمان دوم، $15$ دقیقه فاصله است. بنابراین $10+60+15=85$ دقیقه. (صفحهٔ ۲۵) پاسخ: گزینهٔ ۲

برای بیان تعداد نوزده، عدد اصلی «تِسْعَةَ عَشَرَ» به کار می‌رود؛ اما برای بیان جایگاه نوزدهم باید «اَلتّاسِعَ عَشَرَ» را به کار برد. «اَلْعِشْرونَ» نیز عدد ترتیبی بیستم است و با جایگاه خواسته‌شده سازگار نیست. پس تنها زوجی درست است که نخست عدد اصلی نوزده و سپس عدد ترتیبی نوزدهم را آورده باشد. (صفحهٔ ۱۹ و صفحات ۱۹ تا ۲۱) پاسخ: گزینهٔ ۳

در بخش مربوط به کار نیک، «لِأَنْفُسِکُم» به معنای برای خودتان و «عِنْدَ اللهِ» به معنای نزد خداست. «ما» نیز در این ساختار معنای هرچه یا آنچه دارد و نشانهٔ نفی نیست. فعل یافتن و ضمیرهای عبارت، مخاطبان جمع را در نظر دارند. بنابراین فقط گزینهٔ سوم، معنای عبارت و مرجع ضمیرها را بدون جابه‌جایی یا منفی کردن جمله حفظ کرده است. (صفحهٔ ۲۶) پاسخ: گزینهٔ ۳

طبق واژه‌نامه، «وَرَّثَ» به معنای به ارث گذاشت و «بَنَیٰ» به معنای ساخت است؛ پس هر دو معنای گزینهٔ چهارم درست‌اند. در سایر گزینه‌ها معناهای فعل‌ها جابه‌جا یا با فعل دیگری اشتباه شده‌اند: «أَجْرَیٰ» جاری کرد، «يَجْري» جاری است یا جاری می‌شود، «عَلَّمَ» یاد داد، «غَرَسَ» کاشت، «يَسْتَغْفِرُ» آمرزش می‌خواهد و «أَمْسَكَ» به‌دست گرفت و نگه داشت. (صفحات ۱۷ تا ۱۹) پاسخ: گزینهٔ ۴

گزارهٔ «الف» درست است؛ آموزش دانش از کارهایی است که پاداششان پس از مرگ نیز ادامه دارد. گزارهٔ «ب» نادرست است؛ یک بخش رحمت در زمین قرار داده شده و نودونه بخش نزد خدا نگه داشته شده است. گزارهٔ «ج» درست است؛ نُه بخش از ده بخش عبادت به طلب حلال اختصاص یافته است. گزارهٔ «د» نادرست است؛ غذای دو نفر برای سه و چهار نفر کافی دانسته شده، نه فقط سه نفر. گزارهٔ «هـ» نیز نادرست است؛ چهل به «صبح» و هفتاد به «سال» مربوط است. پس دو گزاره درست‌اند. (صفحهٔ ۱۵ و صفحات ۱۶ و ۱۷) پاسخ: گزینهٔ ۱

در نکته‌های عددها آمده است که دهگان‌ها می‌توانند با پایان «ونَ» یا «ينَ» بیایند؛ بنابراین هر دو صورتِ «أَرْبَعونَ» و «أَرْبَعينَ» بیانگر چهل‌اند (صفحهٔ ۱۹–۲۱). در سایر زوج‌ها، یا مقدار عدد متفاوت است یا یکی عدد اصلی و دیگری ترتیبی است. پاسخ: گزینهٔ ۲

طبق دادهٔ درس، سهم حشرات از موجودات جهان $80\%$ بیان شده است (صفحهٔ ۲۵). اگر مجموعه‌ای فرضی شامل $100$ موجود دقیقاً همین نسبت را داشته باشد، تعداد حشرات آن $80$ و تعداد موجودات غیرحشره برابر با $100-80=20$ است. معادل عربی این عدد «عِشْرونَ» است (صفحهٔ ۱۹). پاسخ: گزینهٔ ۱

«أَخْلَصَ» در واژه‌نامه به معنای مخلص و یکرنگ شدن است و «يَنابيع» معنای چشمه‌ها را می‌رساند (صفحهٔ ۱۷–۱۹). در سخن مربوط به اخلاص، چهل صبح مدتِ یکرنگی برای خداست؛ همچنین «مِنْ قَلْبِهِ» مبدأ و «عَلىٰ لِسانِهِ» محل آشکارشدن حکمت را نشان می‌دهد (صفحهٔ ۱۶–۱۷). بنابراین نتیجه، نمایان‌شدن حکمتِ دل در گفتار همان فرد است؛ نه انتقال آن از زبان به دل یا پدیدآمدن تعداد معینی چشمه. پاسخ: گزینهٔ ۳

در بیان نشانه‌های مؤمن، «الْوَرَعُ فِي الْخَلْوَةِ» به پرهیزگاری در خلوت اشاره می‌کند؛ پس پیوندِ پرهیزگاری با هنگام تنهایی درست است (صفحهٔ ۲۴). در همان متن، بردباری با خشم، صدقه با کم‌بودن دارایی و راست‌گویی با ترس همراه شده است. پاسخ: گزینهٔ ۴

در نیایش نخست، ترکیب «يَفْقَهُوا قَوْلي» نشان می‌دهد که دیگران باید سخنِ گوینده را بفهمند؛ «قَوْلي» نیز به سخنِ خودِ او اشاره دارد. در نیایش مربوط به صبر، «أَقْدامَنا» به قدم‌های ما اشاره می‌کند و استوارشدن آن‌ها خواسته شده است (صفحهٔ ۲۶). پس هم جهتِ فهم سخن و هم مرجع ضمیر جمع در گزینهٔ دوم درست بیان شده است. پاسخ: گزینهٔ ۲