نمونه سوال فصل ۱ پیام‌های آسمان نهم با جواب

در پایان این بخش، سه وصف برتر برای خدا معرفی می‌شود: برترین بودن در رساندن روزی، در یاری کردن و در سرپرستی. بنابراین هر جای خالی باید دقیقاً با مفهوم متناظر خود پر شود. آمرزش، دوستداری و آگاهی، هرچند از صفات خدا هستند، جایگزین این سه مفهوم نمی‌شوند. (صفحهٔ ۱۴ و ۱۵) پاسخ: گزینهٔ ۴

برای داوری باید دو موضوع را جدا کرد: اعتبار منبع و ظرفیت شناخت انسان. توصیف خدا از خودش دقیق و قابل اعتماد است؛ بنابراین مراجعه به قرآن به شناخت صحیح کمک می‌کند. بااین‌حال، انسان توان محدودی دارد و نمی‌تواند بر حقیقت خدای نامحدود احاطهٔ کامل پیدا کند. پس شناخت درست و محدود امکان‌پذیر است، اما شناخت کامل نه. (صفحهٔ ۱۲ و ۱۳) پاسخ: گزینهٔ ۲

فردی که بر مبارزه با حق و نافرمانی اصرار دارد، با کسی که از رفتار خود پشیمان شده و توبه کرده، وضعیت یکسانی ندارد. متن در کنار بیان رحمت خدا، از کیفر سرکشی نیز سخن می‌گوید و سپس پذیرش توبه‌کنندگان را توضیح می‌دهد. همچنین خدا به بندگان ستم نمی‌کند؛ انسان با رفتار نادرست به خود آسیب می‌زند. بنابراین جمع‌بندی درست باید هر سه موضوع را حفظ کند. (صفحهٔ ۱۳ و ۱۴) پاسخ: گزینهٔ ۱

مثال نوشته و ساختمان نشان می‌دهد که اثر فقط نشانهٔ وجود صاحب اثر نیست؛ نظم و کیفیت آن می‌تواند دربارهٔ دانش یا مهارت او نیز اطلاعاتی بدهد. به همین ترتیب، اندیشیدن در آفرینش راهی برای شناخت برخی صفات خداست. البته این استدلال نه شناخت کامل خدا را ممکن می‌کند و نه اجازه می‌دهد محدودیت‌های مخلوقات را به او نسبت دهیم. (صفحهٔ ۱۵ تا ۱۷) پاسخ: گزینهٔ ۲

در جملهٔ نخست، حکمت به‌عنوان یک کمال به خدا نسبت داده می‌شود و خدا به سبب آن ستوده می‌شود؛ پس این توصیف با حمد تناسب دارد. در جملهٔ دوم، ناتوانی از خدا نفی می‌شود؛ پاک دانستن او از چنین کاستی‌ای تسبیح است. شعر آغاز درس نیز در کنار بیان صفات کمال، کاستی‌ها را از خدا دور می‌داند. (صفحهٔ ۱۱ و ۱۷ و ۱۸) پاسخ: گزینهٔ ۱

گزارهٔ «الف» درست است؛ بخشندهٔ کمال نمی‌تواند خود فاقد آن باشد. گزارهٔ «ب» نادرست است؛ رشد دانش موجب شناخت بیشتر آثار خدا می‌شود، نه احاطهٔ کامل انسان محدود بر خدای نامحدود. گزارهٔ «پ» درست است؛ خدا مانند اجسام به جای معینی محدود نیست. گزارهٔ «ت» درست است؛ منشأ همهٔ خوبی‌ها خداست و حمد حقیقی به او بازمی‌گردد. گزارهٔ «ث» نادرست است؛ جسمانی بودن از محدودیت‌های مخلوقات است و به خدا نسبت داده نمی‌شود. پس سه گزاره درست است. (صفحهٔ ۱۲ و ۱۵ تا ۱۸) پاسخ: گزینهٔ ۳

در توصیف نقل‌شده، نمونه‌هایی مانند جایگاه حشرات، ریشه‌های پنهان و امور دور از دید انسان بیان شده است. سپس تأکید می‌شود که این آگاهی و ادارهٔ مخلوقات برای خدا همراه با رنج، نگرانی یا فرسودگی نیست. پس هم فراگیری علم و هم راه نداشتن خستگی در تدبیر، باید در نتیجه‌گیری حفظ شود. (صفحهٔ ۱۴ و ۱۵) پاسخ: گزینهٔ ۴

نخست، دل‌زدگی پس از رسیدن به خواسته‌های دنیایی نشان می‌دهد که این خواسته‌ها جای نیاز اصلی قلب، یعنی رسیدن به خدا، را نمی‌گیرند. دوم، مؤمن آفرینش خود را هدفمند می‌داند و برای کشف آن هدف از فرستادگان الهی کمک می‌گیرد. سوم، قوانین خدا برای هدایت، پاکی و سعادت انسان‌اند، نه صرفاً ایجاد مشقت. بنابراین راهنمایی مناسب باید یاد خدا، هدفمندی الهی و نقش سازندهٔ احکام را کنار هم قرار دهد. (صفحهٔ ۱۴ و ۲۳) پاسخ: گزینهٔ ۳

ایمان واقعی انسان را به عمل سوق می‌دهد، اما این رابطه یک‌طرفه نیست؛ عمل به فرمان‌های الهی نیز موجب تقویت ایمان می‌شود. پس به تعویق انداختن کار نیک تا زمان قوی‌شدن ایمان، یکی از راه‌های تقویت ایمان را کنار می‌گذارد. از سوی دیگر، گناه دل را تیره می‌کند و مانع بهره‌مندی آن از نور ایمان می‌شود؛ بنابراین ایمان پس از شکل‌گیری نیز از رفتار انسان اثر می‌پذیرد. هر دو پیشنهاد با رابطهٔ دوسویهٔ ایمان و عمل ناسازگارند. (صفحهٔ ۲۲ و صفحهٔ ۲۵–۲۶) پاسخ: گزینهٔ ۳

در توصیف مؤمنان، خشوع به حالت فروتنانهٔ آنان هنگام نماز اشاره دارد؛ در مقابل، مراقبت بر نماز به توجه آنان به انجام آن در زمان مناسب مربوط می‌شود. بنابراین، این دو نشانه به‌ترتیب چگونگی و زمان انجام نماز را بیان می‌کنند. سایر گزینه‌ها، نشانه‌های دیگری از ایمان را جایگزین یکی از این دو کرده‌اند. (صفحهٔ ۲۷–۲۸) پاسخ: گزینهٔ ۱

در بحث آثار ایمان، آرامش با نیاز اصلی قلب انسان و یاد خدا توضیح داده می‌شود؛ خواسته‌های گذرای دنیا پاسخ نهایی این نیاز نیستند. در توضیح آیهٔ مربوط به مؤمنان نیز بیمناکی دل، ترس از نافرمانی و کوتاهی در انجام دستورهای خدا معرفی شده است. بنابراین، شخص می‌تواند از ارتباط با خدا آرامش بگیرد و هم‌زمان نسبت به انجام مسئولیت‌های خود حساس و نگران باشد. این دو حالت موضوع یکسانی ندارند و متناقض نیستند. (صفحهٔ ۲۳ و صفحهٔ ۲۴–۲۵) پاسخ: گزینهٔ ۴

عبارت الف درست است؛ زیرا در کنار پیامبران، زنانی مانند حضرت مریم و آسیه نیز برای الگوگیری معرفی شده‌اند. عبارت ب نادرست است؛ هدف از توجه به زندگی مؤمنان، سرمشق‌گرفتن از اخلاق و رفتار آنان است، نه بسنده‌کردن به اطلاعات تاریخی. عبارت ج درست است؛ در دعای نقل‌شده، پس از اعلام پذیرش ایمان، آمرزش و پایان‌یافتن زندگی در همراهی و مسیر نیکوکاران درخواست می‌شود. عبارت د نادرست است؛ انسان مؤمن باید هدف آفرینش را با کمک فرستادگان الهی کشف کند و برای رسیدن به آن بکوشد. پس فقط الف و ج پذیرفتنی‌اند. (صفحهٔ ۲۳، صفحهٔ ۲۶–۲۷ و صفحهٔ ۲۹–۳۰) پاسخ: گزینهٔ ۲