گام ۱: استدلال نیما را بررسی میکنیم: او میگوید وزنهبردار هفتهٔ پیش با تمرین بهتر هم نتوانست وزنهٔ ۹۰ کیلویی را بلند کند، پس امروز نمیتواند ۱۰۰ کیلو را بلند کند. این استدلال به دانستهٔ ریاضی/منطقی مرتبط با مسئله تکیه دارد: وزنهٔ ۱۰۰ کیلویی سنگینتر از ۹۰ کیلویی است و وزنهبرداری که با آمادگی بهتر ۹۰ کیلو را بلند نکرده، بهطور معقول ۱۰۰ کیلو را هم بلند نمیکند.
گام ۲: استدلال پژمان را بررسی میکنیم: او میگوید چون این وزنهبردار در روزهای زوج هیچگاه موفق نبوده، امروز هم موفق نمیشود. این استدلال فقط به تکرار رویدادهای گذشته تکیه دارد و میان «زوج یا فرد بودن روز» و «توانایی بلند کردن وزنه» هیچ ارتباط منطقی وجود ندارد. این مشابه استدلال محسن در فعالیت است (نتیجهگیری از چند مشاهده).
گام ۳: مقایسه: استدلال نیما به ارتباط واقعی (توانایی بدنی و سنگینی وزنه) تکیه دارد، اما استدلال پژمان به یک اتفاق تکراری بیربط. پس استدلال نیما قابل اعتمادتر است. (البته استدلال نیما هم صددرصد اثبات نیست، چون ممکن است وزنهبردار آن روز آمادگی بیشتری داشته باشد؛ ولی اعتبار آن بیشتر است.)