این درسنامه را هوش مصنوعی 1xAi از روی صفحههای همان درس در کتاب درسی نوشته است (برچسب «تولید هوش مصنوعی»). کنار توضیحها شمارهٔ صفحهٔ کتاب آمده تا با کتاب مقایسه کنی، و مثال حلشدهٔ هر درس یک بار دیگر جداگانه حل و بررسی شده؛ مثالی که درست درنیامده حذف شده است.
درس ۱ · صفحهٔ ۳۵ تا ۳۸ · حدود ۱۴ دقیقه · تولید هوش مصنوعی
اهداف فصل دوم
در این درس یاد میگیری رابطۀ فرهنگ غرب و نظام نوین جهانی را توضیح دهی، جایگاه باورهای بنیادین را در فرهنگ بشناسی و سکولاریسم آشکار و پنهان را از رویکرد معنوی به دنیا تشخیص دهی.
پیش از شروع
اگر کسی نماز را فقط بهخاطر فایدۀ آن برای سلامت بدن ارزشمند بداند، آیا نگاه او به دین لزوماً معنوی است؟
نه لزوماً؛ باید دید در نگاه او، هدف اصلی چیست و دین چه جایگاهی دارد. بر اساس توضیح کتاب، اگر باورها و رفتارهای دینی فقط در خدمت هدفهای دنیوی قرار بگیرند، با رویکردی دنیوی روبهرو هستیم؛ حتی اگر دین آشکارا انکار نشود.
فرهنگ و نظام جهانی
فرهنگ و نظام جهانی
وقتی میخواهیم نظام نوین جهانی را بشناسیم، فقط شناخت کشورها و روابطشان کافی نیست؛ باید فرهنگ معاصر غرب را هم بشناسیم. چرا؟ چون این فرهنگ در شکلگیری نظام نوین جهانی نقش داشته است. در مقابل، نظام نوین جهانی هم شرایط گسترش فرهنگ غرب را فراهم کرده است. پس با یک رابطۀ دوطرفه روبهرو هستیم، نه اثری یکطرفه.
برای نزدیک شدن به این رابطه، یک شبکۀ ارتباطی را تصور کن: سلیقهها و خواستههای کاربران در شکلگیری شبکه اثر میگذارند؛ سپس همان شبکه کمک میکند این سلیقهها میان افراد بیشتری رواج پیدا کنند. این مثال فقط برای فهم اثر متقابل است.
بنابراین، در مطالعۀ این فصل دو پرسش را کنار هم نگه میداریم: فرهنگ غرب چگونه به شکلگیری نظام نوین جهانی کمک کرده است؟ این نظام چگونه زمینۀ گسترش فرهنگ غرب را فراهم کرده است؟
کتاب درسی، صفحهٔ ۳۵
ریشههای یک فرهنگ
ریشههای یک فرهنگ
اگر فرهنگ یک درخت باشد، رفتارها و نمادهایش را راحتتر میبینیم؛ اما برای فهمیدن آنها باید سراغ ریشهها، یعنی باورها و ارزشهای بنیادین برویم. این باورها عمیقترین لایۀ فرهنگاند و به رفتارها و هنجارها جهت میدهند.
این ریشهها از پاسخ به سه دسته پرسش شکل میگیرند:
هستیشناسانه: جهان چگونه است؟ آیا هستی فقط مادی است؟
انسانشناسانه: انسان چه ویژگیها و چه جایگاهی دارد؟
معرفتشناسانه: انسان از چه راههایی میتواند به شناخت برسد؟
برای نمونه، در یک جمع دوستانه ممکن است بر سر ارزش کمککردن به دیگران گفتوگو کنید. اگر بپرسید «چرا انسانها را شایستۀ کمک میدانیم؟»، از یک رفتار روزمره به باور عمیقتری دربارۀ انسان رسیدهاید.
پس برای شناخت یک فرهنگ، دیدن پوشش، جشنها یا رفتارهای مردم کافی نیست؛ باید بپرسیم پشت این نمودهای آشکار، چه پاسخهایی به پرسشهای اساسی وجود دارد؟
کتاب درسی، صفحهٔ ۳۷
نگاه صرفاً دنیوی
نگاه صرفاً دنیوی
وقتی میپرسیم «جهان هستی چگونه است؟»، وارد پرسشی هستیشناسانه شدهایم. جهانبینی پاسخ کلی ما به چنین پرسشی است. کتاب، جهانبینی فرهنگ معاصر غرب را با مفهوم سکولاریسم توضیح میدهد؛ یعنی نگاهی که افق توجه و هدفگذاری انسان را به همین جهان محدود میکند.
در این نگاه، خواستهها و تواناییهای انسان صرف رسیدن به آرمانهای اینجهانی میشود؛ مثلاً رفاه، ثروت یا قدرت. ابعاد معنوی انسان و جهان یا از توجه کنار میروند، یا فقط تا جایی اهمیت پیدا میکنند که به هدفهای دنیوی کمک کنند.
برای روشن شدن موضوع، کسی را تصور کن که هنگام انتخاب شغل، تنها معیار ارزشمندی کار را درآمد و موقعیت اجتماعی میداند و هیچ هدفی فراتر از زندگی اینجهانی در نظر نمیگیرد. این مثال، جهتگیری صرفاً دنیوی را نشان میدهد. پس کلید فهم سکولاریسم در این بحث، واژۀ «صرفاً» است؛ نه فقط توجه داشتن به زندگی روزمره.
کتاب درسی، صفحهٔ ۳۸
آشکار یا پنهان؟
آشکار یا پنهان؟
آیا هر نگاه سکولار، وجود امور معنوی را انکار میکند؟ در تقسیمبندی کتاب، نه. سکولاریسم میتواند آشکار یا پنهان باشد.
سکولاریسم آشکار: ابعاد غیرمادی هستی را انکار میکند؛ مثلاً کسی معتقد باشد هیچ واقعیتی فراتر از جهان مادی وجود ندارد.
سکولاریسم پنهان: لزوماً امور معنوی را انکار نمیکند، اما از باورها و رفتارهای دینی، فقط بخشهایی را میپذیرد که به اهداف دنیوی کمک کنند و بخشهای دیگر را کنار میگذارد.
برای نمونه، تصور کن کسی بگوید: «دعا را فقط برای آرامش و موفقیت روزمره میخواهم؛ هر بخش از دین هم که به این هدفها کمک نکند، برایم اهمیتی ندارد.» این نگاه، معنویت را بهصورت گزینشی در خدمت خواستههای دنیوی قرار میدهد.
پس پذیرفتن فایدههای جسمی یا روانی یک رفتار دینی، بهتنهایی نشانۀ سکولاریسم پنهان نیست؛ نکتۀ تعیینکننده این است که پذیرش دین فقط به همین فایدهها محدود شود.
کتاب درسی، صفحهٔ ۳۸
دنیا؛ هدف یا وسیله؟
دنیا؛ هدف یا وسیله؟
آیا کسی که برای بهتر شدن زندگی مردم تلاش میکند، حتماً نگاهی صرفاً دنیوی دارد؟ نه! برای تشخیص، باید ببینیم آبادی دنیا برای او هدف نهایی است یا وسیلهای در خدمت اهداف معنوی.
در رویکرد معنوی، زندگی دنیا بیارزش نیست و قرار نیست آن را رها کنیم. ساختن مدرسه، درمان بیماران و کسب درآمد میتوانند در خدمت اهداف معنوی باشند. مثلاً کسی ممکن است درآمد کسب کند تا هم نیازهای زندگیاش را برآورده کند و هم با کمک به نیازمندان، مسئولیت دینی خود را انجام دهد. در این نگاه، آباد کردن دنیا وسیله است، نه مقصد نهایی.
کتاب همچنین میان فرهنگ غالب جامعه و رفتار تکتک افراد تفاوت میگذارد: ممکن است فردی در جامعهای با فرهنگ دینی زندگی کند، اما دنیا را هدف برتر خود بداند. پس برای شناخت رویکرد او، فقط به محل زندگی یا ظاهر رفتارش نگاه نمیکنیم؛ جایگاه دنیا در هدفهایش مهم است.
کتاب درسی، صفحهٔ ۳۸
مثال حلشده
دو گروه فروشنده به درستکاری اهمیت میدهند. گروه اول میگوید: «توصیههای دینی به درستکاری را فقط تا جایی میپذیریم که سود بیشتری بیاورند.» گروه دوم میگوید: «سود کسبوکار را برای تأمین زندگی و خدمت به مردم میخواهیم و حتی هنگام کاهش سود هم به درستکاری پایبندیم.» بر اساس توضیح کتاب، تفاوت رویکرد این دو گروه چیست؟
از ظاهر مشترک شروع میکنیم: هر دو گروه به درستکاری توجه دارند؛ پس ظاهر رفتار بهتنهایی برای تشخیص رویکرد کافی نیست.
هدف گروه اول را بررسی میکنیم: این گروه سود دنیوی را معیار پذیرش توصیههای دینی قرار داده است.
نوع برخورد گروه اول با دین را مشخص میکنیم: دین را کاملاً انکار نمیکند، بلکه آن را گزینشی و در خدمت سود میپذیرد؛ این ویژگی سکولاریسم پنهان است.
هدف گروه دوم را بررسی میکنیم: کسب سود برای این گروه هدف نهایی نیست و در خدمت زندگی، خدمت به دیگران و پایبندی معنوی قرار میگیرد؛ بنابراین رویکرد آن معنوی است.
جواب: در توضیح کتاب، نگاه گروه اول نمونهای از سکولاریسم پنهان است، چون معنویت را صرفاً در خدمت سود دنیوی میخواهد؛ نگاه گروه دوم معنوی است، چون سود و آبادی دنیا را وسیلۀ خدمت و رسیدن به هدف معنوی قرار میدهد.
نکات مهم
فرهنگ معاصر غرب در شکلگیری نظام نوین جهانی نقش داشته و این نظام نیز به گسترش آن فرهنگ کمک کرده است.
باورها و ارزشهای بنیادین، عمیقترین لایۀ فرهنگاند و از پاسخ به پرسشهای هستیشناسانه، انسانشناسانه و معرفتشناسانه شکل میگیرند.
در توضیح کتاب، سکولاریسم دنیا را هدف نهایی قرار میدهد و میتواند آشکار یا پنهان باشد، اما در رویکرد معنوی، آبادی دنیا وسیلهای برای اهداف معنوی است.
درس ۲ · صفحهٔ ۳۸ تا ۳۹ · حدود ۱۰ دقیقه · تولید هوش مصنوعی
سکولاریسم و رویکرد دنیوی
در این درس یاد میگیری سکولاریسم آشکار و پنهان را تشخیص بدهی، نقش فرهنگ غالب را در توجیه رفتارها توضیح بدهی و پیوند سکولاریسم با اومانیسم و تفاوت آن با نگاه اسلامی به انسان را بیان کنی.
پیش از شروع
اگر کسی بگوید «نماز برای سلامت بدن مفید است»، آیا همین حرف نشان میدهد که نگاه او سکولار است؟
نه؛ اشاره به فایدههای دنیویِ یک رفتار دینی، بهتنهایی نشانۀ نگاه سکولار نیست. در توضیح کتاب، تفاوت اینجاست که آیا دنیا در خدمت هدفهای معنوی است یا دین فقط به ابزاری برای رسیدن به خواستههای دنیوی تبدیل میشود.
دنیا؛ تنها افق زندگی
دنیا؛ تنها افق زندگی
وقتی کسی برای آیندهاش برنامه میریزد، ممکن است به شغل، درآمد یا سلامت فکر کند. آیا توجه به اینها بهتنهایی یعنی نگاه او سکولار است؟ نه؛ نکتۀ اصلی این است که افق زندگی را به همین دنیا محدود کند.
کتاب سکولاریسم را نوعی نگاه به کل هستی معرفی میکند: در این نگاه، هدفها و آرمانهای انسان صرفاً دنیویاند. بنابراین، مسئله فقط داشتن خواستههای مادی نیست؛ مسئله این است که چیزی فراتر از زندگی اینجهانی، جهتدهندۀ هدفهای انسان نباشد.
مثلاً دو نفر میتوانند برای پیدا کردن شغل تلاش کنند. از همین رفتار مشترک نمیتوان فهمید نگاهشان به هستی چیست؛ باید دید شغل و درآمد در زندگی آنها چه جایگاهی دارد و آیا همۀ هدفهایشان به همین دنیا ختم میشود.
پس واژۀ کلیدی را به خاطر بسپار: «صرفاً»؛ سکولاریسم در تعریف کتاب، صرفاً اینجهانی دیدن هستی است.
کتاب درسی، صفحهٔ ۳۸
دو شکلِ آشکار و پنهان
دو شکلِ آشکار و پنهان
آیا نگاه سکولار همیشه با انکار معنویت همراه است؟ در دستهبندی کتاب، نه؛ سکولاریسم دو شکل دارد:
آشکار: ابعاد غیرمادی هستی را صریحاً انکار میکند؛ مثلاً کسی بگوید: «هیچ واقعیتی فراتر از جهان مادی وجود ندارد.»
پنهان: ابعاد معنوی را نفی نمیکند، اما از دین و معنویت گزینشی استفاده میکند؛ بخشهایی را میپذیرد که به هدفهای دنیویاش کمک کنند و بخشهای دیگر را کنار میگذارد.
برای نمونه، کسی را تصور کن که یک رفتار دینی را فقط برای افزایش درآمدش میپذیرد و میگوید هر آموزۀ دینی که سود مالی نداشته باشد، لازم نیست رعایت شود. این مثال، نشاندهندۀ نگاه گزینشی است، نه انکار صریح معنویت.
پس «پنهان» لزوماً به معنی مخفیکاری فرد نیست؛ یعنی بدون انکار معنویت هم میتوان نگاهی سکولار داشت. کلید تشخیص، تفاوت میان انکار ابعاد غیرمادی و استفادۀ گزینشی از معنویت است.
کتاب درسی، صفحهٔ ۳۸
دنیا هدف است یا وسیله؟
دنیا هدف است یا وسیله؟
آیا توجه به سلامت، درآمد یا آبادانی دنیا، بهخودیخود نشانهٔ نگاه سکولار است؟ نه؛ تفاوت اصلی در جایگاه دنیا است. در نگاه دینیِ توضیحدادهشده در کتاب، آبادانی دنیا ارزش دارد، اما وسیلهای برای رسیدن به هدفهای معنوی است؛ نه هدفی مستقل و نهایی.
مثلاً کسی میتواند به فایدهٔ نماز برای سلامت بدن اشاره کند، بیآنکه نگاهش سکولار باشد. مسئله زمانی پیش میآید که ارزش نماز را فقط به همین فایده محدود کند و هدف معنوی آن را کنار بگذارد.
فرهنگ غالب هم بر شیوهٔ توضیح و توجیه رفتارها اثر میگذارد. کتاب مقایسه میکند: فرد دنیاگرا در فضای دینی ممکن است برای دنبالکردن منفعت خود، توجیه دینی بیاورد؛ در مقابل، دیندار در فضای سکولار برای پذیرفتهشدن رفتارش، به فایدههای دنیوی آن تکیه میکند. پس برای فهم جهتگیری یک رفتار، باید پرسید: «در نهایت، چه هدفی اصل قرار گرفته است؟»
کتاب درسی، صفحهٔ ۳۸
از جهانبینی تا انسانشناسی
از جهانبینی تا انسانشناسی
نگاه ما به جهان، با نگاه ما به انسان ارتباط دارد؛ چون انسان هم بخشی از همین جهان است. جهانبینی میپرسد «هستی چگونه است؟» و انسانشناسی میپرسد «انسان کیست و چه جایگاهی دارد؟»
کتاب با همین استدلال، اومانیسم را نتیجۀ منطقی سکولاریسم میداند: وقتی نگاه به هستی به همین دنیا محدود شود، در شناخت انسان هم بُعد دنیوی او محور قرار میگیرد. اومانیسم در این درس یعنی اصالت دادن به انسان دنیوی و اینجهانی؛ نه صرفاً مهربانی با انسانها یا احترام گذاشتن به آنها.
برای روشن شدن ارتباط این دو نگاه، کسی را تصور کن که تمام افق زندگی را همین دنیا میداند؛ در چنین نگاهی، طبیعی است که خواستهها و هدفهای اینجهانی انسان معیار اصلی شوند. پس زنجیرۀ استدلال کتاب را اینطور به خاطر بسپار: نگاه دنیوی به هستی، زمینهساز اصالت دادن به انسان دنیوی است.
کتاب درسی، صفحهٔ ۳۹
انسان در نگاه اسلامی
انسان در نگاه اسلامی
در نگاه اسلامیِ توضیحدادهشده در کتاب، انسان جایگاهی برتر دارد؛ چون نشانهٔ خداوند و خلیفهٔ او در زمین است. خلیفه بودن یعنی جانشین بودن؛ پس این برتری، جدا از پیوند انسان با خدا معنا نمیشود.
اما آیا هر خواسته و رفتاری، انسان را به این جایگاه میرساند؟ کتاب توضیح میدهد که رسیدن به کرامت و خلافت، با محدود نماندن به زندگی دنیوی و نزدیکتر شدن به خدا پیوند دارد. اگر انسان فقط دنبال خواستههای دنیوی بماند، از این جایگاه دور میشود.
مثلاً دانشآموزی را تصور کن که برای آیندۀ شغلی خود درس میخواند، اما در کنار آن، صداقت و کمک به دیگران را هم برای رضای خدا مهم میداند. در این مثال، تلاش برای زندگی بهتر کنار گذاشته نشده؛ بلکه زندگی انسان به موفقیت دنیوی محدود نمانده است. پس تفاوت اصلی، داشتن یا نداشتن خواستههای دنیوی نیست؛ محدود شدن یا نشدن به آنهاست.
کتاب درسی، صفحهٔ ۳۹
مثال حلشده
دو نفر دربارۀ یک رفتار دینی صحبت میکنند. اولی میگوید: «این کار به من آرامش میدهد، اما هدف اصلیام نزدیک شدن به خداست.» دومی میگوید: «من معنویت را رد نمیکنم، ولی فقط بخشهایی از دین را میپذیرم که موفقیت دنیویام را بیشتر کند.» آیا نگاه این دو یکسان است؟ دلیل بیاور.
ابتدا معیار مقایسه را پیدا میکنیم: مهم این است که فایدۀ دنیوی هدف نهایی باشد یا در خدمت هدفی معنوی قرار بگیرد.
نفر اول، آرامش را میپذیرد، اما هدف اصلی خود را نزدیک شدن به خدا میداند؛ بنابراین بیان این فایده بهتنهایی نشانۀ نگاه سکولار نیست.
نفر دوم، معنویت را انکار نمیکند، اما پذیرش بخشهای دین را به سود دنیوی آنها وابسته میکند.
پس نگاه دوم، به دلیل برخورد گزینشی با دین برای اهداف دنیوی، با تعریف سکولاریسم پنهان مطابقت دارد و با نگاه اول یکسان نیست.
جواب: نه؛ هر دو به یک فایدۀ دنیوی اشاره کردهاند، اما هدف نهایی آنها متفاوت است: در دیدگاه اول، فایدۀ دنیوی در خدمت هدف معنوی است؛ دیدگاه دوم با معیار سکولاریسم پنهان در کتاب سازگار است.
نکات مهم
سکولاریسم، در تعریف کتاب، افق زندگی را به دنیا محدود میکند و در شکل آشکار، ابعاد غیرمادی را انکار و در شکل پنهان، از دین و معنویت استفادۀ گزینشی میکند.
فرهنگ غالب بر توجیه رفتارها اثر میگذارد، اما صرف بیان فایدۀ دنیوی یک رفتار دینی برای تشخیص هدف نهایی فرد کافی نیست.
کتاب اومانیسم را اصالت دادن به انسان دنیوی و نتیجۀ سکولاریسم میداند، اما در نگاه اسلامی، برتری انسان با آیت و خلیفۀ خدا بودن و دستیابی به کرامت با نزدیک شدن به او پیوند دارد.
درس ۳ · صفحهٔ ۳۹ تا ۴۱ · حدود ۱۲ دقیقه · تولید هوش مصنوعی
اومانیسم و اصالتِ انسانِ دنیوی
در این درس یاد میگیری اومانیسم را با نگاه اسلامی به انسان مقایسه کنی، بازتاب آن را در هنر، ادبیات و حقوق توضیح بدهی و معنای عام و خاص روشنگری را از هم تشخیص بدهی.
پیش از شروع
چرا فرعون برای توجیه خواستههایش خود را خدا معرفی میکرد، اما در توصیف کتاب، انسان مدرن برای پذیرفتن خواستههای دنیوی خود به چنین توجیهی نیاز ندارد؟
تفاوت فقط در خواستههای افراد نیست؛ فرهنگی که در آن زندگی میکنند هم مهم است. کتاب توضیح میدهد که در فرهنگ دینی، توجیه رفتار به مفاهیم دینی تکیه میکند، اما در نگاه اومانیستی، خواستههای انسانِ اینجهانی میتواند خودش مبنای پذیرش قرار بگیرد.
اومانیسم؛ اصالت با کدام انسان؟
اومانیسم؛ اصالت با کدام انسان؟
وقتی میشنوی «اصالت انسان»، شاید فکر کنی منظور فقط احترام به انسانهاست؛ اما اومانیسم در این درس معنای مشخصتری دارد: اصالت دادن به انسانِ دنیوی و اینجهانی. یعنی انسان با خواستهها و زندگی اینجهانیاش، مستقل از خدا در نظر گرفته میشود.
چرا کتاب اومانیسم را نتیجۀ منطقی سکولاریسم میداند؟ چون نگاه به انسان با نگاه به هستی پیوند دارد. اگر جهان را مستقل از حقیقتی مقدس و متعالی ببینیم، انسان را هم که بخشی از همین جهان است، موجودی صرفاً اینجهانی میشناسیم. در مقابل، اگر خدا در کانون نگاه ما به هستی باشد، انسان و دیگر موجودات نشانههای او هستند، نه مستقل از او.
مثلاً دو نفر ممکن است هر دو برای بهتر شدن زندگی مردم تلاش کنند، اما یکی انسان را فقط در چارچوب زندگی دنیا ببیند و دیگری او را مرتبط با خدا بشناسد. پس صرفِ کمک به انسانها، نشاندهندۀ اومانیسم نیست؛ مهم، مبنای نگاه به انسان است.
کتاب درسی، صفحهٔ ۳۹
انسان در نگاه اسلامی
انسان در نگاه اسلامی
آیا ارزش انسان فقط به تواناییهای بدنی و امکانات زندگیاش بستگی دارد؟ در نگاه اسلامیِ توضیحدادهشده در کتاب، انسان برترین نشانۀ خدا و خلیفۀ او در زمین است؛ یعنی برتری او با نسبتش با خدا معنا پیدا میکند، نه با مستقل بودن از خدا.
اما انسان چگونه به کرامت و جایگاه خلافت دست مییابد؟ کتاب توضیح میدهد که نباید خودش را به زندگی دنیوی محدود کند؛ باید برای نزدیکتر شدن به خدا تلاش کند. پس میان ظرفیت والای انسان و رسیدن به آن جایگاه تفاوت وجود دارد.
برای مثال، دانشآموزی را تصور کن که هم به سلامت و پیشرفت درسی خود اهمیت میدهد و هم برای رضای خدا به همکلاسیاش کمک میکند. او نیازهای دنیوی را کنار نگذاشته، اما زندگی را هم فقط در آنها خلاصه نکرده است. نکتۀ اصلی همین است: مشکل، داشتن زندگی دنیوی نیست؛ محدود ماندن به آن است.
کتاب درسی، صفحهٔ ۳۹
ردّ نگاه به انسان در هنر و ادبیات
ردّ نگاه به انسان در هنر و ادبیات
اگر دو نقاش بخواهند تصویری از انسان بکشند، آیا هر دو بر یک ویژگی تأکید میکنند؟ انتخاب آنها میتواند نشان بدهد که انسان را چگونه میبینند.
در مقایسهای که کتاب ارائه میکند، هنر قرون وسطی بر بُعد معنوی و آسمانی انسان تأکید داشت؛ مثلاً چهرههای اسوه را با هالهای از قداست نشان میداد. در مقابل، هنر مدرن بیشتر بر بُعد جسمانی و زیباییهای بدن تمرکز میکند. کتاب این تغییرِ توجه به انسانِ اینجهانی را بازتاب اومانیسم میداند.
در ادبیات نیز همین جهتگیری دیده میشود: در توصیف کتاب، ادبیات مدرن بهجای سلوک معنوی و مشاهدات الهی، حالات روانی انسان در زندگی روزمره را برجسته میکند؛ مثلاً نگرانی، امید یا کشمکشهای یک شخصیت در روابط روزانۀ او. کتاب اهمیت یافتن رمان در فرهنگ غرب را با همین توجه مرتبط میداند.
پس برای فهم این مقایسه، بپرس: «اثر، کدام بُعد زندگی انسان را در مرکز توجه قرار داده است؟»
کتاب درسی، صفحهٔ ۴۰
مبنای حقوق و توجیه خواستهها
مبنای حقوق و توجیه خواستهها
وقتی کسی میگوید «این حق من است»، میتوان پرسید: این حق بر چه مبنایی پذیرفته میشود؟ کتاب در پاسخ، دو نگاه را مقایسه میکند:
در فرهنگ دینی، حقوق انسان بر ربوبیت خداوند و فطرت الهی انسان تکیه دارد؛ یعنی برای شناخت حقوق، نسبت انسان با خدا و سرشت الهی او اهمیت دارد.
در اندیشۀ اومانیستی، مبنای حقوق، خواستهها، عادتها و تمایلات طبیعی انسانهاست.
این تفاوت در شیوۀ توجیه خواستهها هم دیده میشود. طبق توضیح کتاب، کسی که در فرهنگ دینی دنبال هوای نفس خود میرود، آن را پشت مفاهیم دینی پنهان میکند. فرعون برای توجیه سلطه و رفتار ظالمانهاش، خود را پروردگار برتر معرفی میکرد. اما در توصیف کتاب از انسان مدرن، پذیرفتن خواستههای دنیوی به چنین پوشش الهی نیاز ندارد.
پس نکته فقط این نیست که افراد چه میخواهند؛ مهم است که با چه معیاری خواستۀ خود را موجه میدانند.
کتاب درسی، صفحهٔ ۴۱
روشنگری؛ معنای عام و خاص
روشنگری؛ معنای عام و خاص
آیا «روشنگری» همیشه نام یک شیوۀ شناخت در غرب مدرن است؟ در این درس، این واژه دو معنا دارد. برای تشخیص آنها، بپرس: «چه راههایی برای شناخت حقیقت پذیرفته میشوند؟»
در معنای عام، روشنگری یعنی نشاندادن راه شناخت حقیقت و برطرفکردن موانع آن؛ پس محدود به دوران مدرن نیست. کتاب، تلاش پیامبران برای کنارزدن موانع حقیقت را نیز روشنگری میداند. در فرهنگ اسلامی، عقل، وحی و تجربه راههای شناخت حقیقتاند و با تکیه بر آنها میتوان تفسیری دینی از انسان و جهان ارائه کرد.
در معنای خاص، روشنگری به مبنای شناخت در فرهنگ جدید غرب اشاره دارد که با سکولاریسم و اومانیسم همراه است. این جریان شکلهای گوناگونی داشته، اما طبق کتاب، همۀ آنها وحی و شهود را از شناخت حقیقت کنار میگذارند.
مثلاً اگر در یک گفتوگو کسی از «روشنشدن حقیقت با کمک عقل، وحی و تجربه» سخن بگوید، منظورش روشنگری به معنای خاص غربی نیست. پس تفاوت اصلی را در راههای پذیرفتهشدۀ شناخت جستوجو کن، نه فقط در نام روشنگری.
کتاب درسی، صفحهٔ ۴۱
مثال حلشده
پژوهشگری برای شناخت انسان، هم رفتارهای روزمرۀ او را مشاهده میکند، هم استدلال عقلی به کار میبرد و هم از وحی بهره میگیرد؛ او انسان را نیز محدود به زندگی دنیوی نمیداند. روش او با کدام معنای روشنگری سازگار است؟ دلیل بیاور.
ابتدا راههای شناخت او را مشخص میکنیم: مشاهده و تجربه، استدلال عقلی و وحی.
سپس نگاه او به انسان را بررسی میکنیم: انسان را فقط موجودی اینجهانی نمیداند.
این دو ویژگی را با روشنگری دینی مقایسه میکنیم: در این نگاه، عقل، وحی و تجربه با انسانشناسی دینی همراهاند.
پس روش او با روشنگری دینی در معنای عام سازگار است؛ صرف استفاده از تجربه، آن را به روشنگری خاص غربی تبدیل نمیکند.
جواب: روش این پژوهشگر با روشنگری دینی در معنای عام سازگار است؛ زیرا عقل، وحی و تجربه را راههای شناخت میداند و انسان را به زندگی دنیوی محدود نمیکند.
نکات مهم
اومانیسم به انسان دنیوی اصالت میدهد، اما در نگاه اسلامیِ کتاب، جایگاه برتر انسان با نسبت او با خدا و فراتر رفتن از زندگی صرفاً دنیوی معنا مییابد.
کتاب بازتاب اومانیسم را در توجه هنر مدرن به بدن، ادبیات مدرن به زندگی روزمره و حالات روانی، و حقوق به خواستهها و تمایلات طبیعی انسان توضیح میدهد.
روشنگری در معنای عام به شناخت حقیقت و رفع موانع آن مربوط است، اما در معنای خاصِ غرب مدرن، وحی و شهود را از شناخت حقیقت کنار میگذارد.
درس ۴ · صفحهٔ ۴۱ تا ۴۵ · حدود ۱۵ دقیقه · تولید هوش مصنوعی
روشنگری و علوم جدید
در این درس یاد میگیری دو معنای روشنگری را از هم تشخیص بدهی و توضیح بدهی که در روایت کتاب، تغییر روشهای شناخت در فرهنگ معاصر غرب چگونه با دئیسم، علم ابزاری و بحران معرفتی پیوند دارد.
پیش از شروع
اگر علم بتواند بهترین راه رسیدن به یک هدف را پیدا کند، آیا حتماً میتواند بگوید خود آن هدف هم خوب است؟
پیدا کردن راه رسیدن به یک هدف، با داوری دربارهٔ خوب یا بد بودن آن فرق دارد. در این درس میبینی چرا کتاب، علمی را که فقط وسیلهٔ رسیدن به اهداف دنیوی است «علم ابزاری» مینامد و این موضوع چه ارتباطی با روشنگری دارد.
روشنگری؛ روشن کردن راه شناخت
روشنگری؛ روشن کردن راه شناخت
وقتی دو خبر متفاوت دربارهٔ یک اتفاق میشنوی، چطور میفهمی کدام درست است؟ فقط داشتن اطلاعات کافی نیست؛ باید راه شناخت حقیقت و چیزهایی را که مانع شناخت میشوند هم بشناسی. روشنگری در معنای عام، به همین موضوع میپردازد.
«روشنگری راه شناخت حقیقت و موانع شناخت آن را معرفی میکند.»
این معنای روشنگری مخصوص دوران جدید یا فرهنگ غرب نیست. در نگاه کتاب، پیامبران نیز برای آشکار کردن حقیقت و برطرف کردن موانع شناخت آن آمدهاند.
در فرهنگ دینی اسلام، عقل، وحی و تجربه راههای شناخت حقیقتاند. مثلاً برای فهمیدن اینکه گیاهی در چه شرایطی بهتر رشد میکند، مشاهده و آزمایش میکنیم؛ برای بررسی یک استدلال از عقل کمک میگیریم؛ و برای شناخت هدایت الهی به وحی مراجعه میکنیم. پس در این نگاه، شناخت به یک راه محدود نمیشود و این راهها در کنار هم به فهم انسان و جهان کمک میکنند.
کتاب درسی، صفحهٔ ۴۱
معنای خاص روشنگری
معنای خاص روشنگری
آیا هر جا از «روشنگری» حرف میزنیم، منظور فقط روشن کردن راه حقیقت است؟ نه؛ کتاب برای این واژه یک معنای خاص هم معرفی میکند: مبنای شناختی که در فرهنگ جدید غرب پذیرفته شده و با سکولاریسم و اومانیسم همراه است؛ یعنی با نگرش دنیوی و انسانمحور پیوند دارد.
تفاوت اصلی را در راههای پذیرفتهشدهٔ شناخت پیدا کن. در معنای عام، روشنگری لزوماً وحی را کنار نمیگذارد؛ اما در معنای خاصی که کتاب توضیح میدهد، وحی و شهود از شناخت حقیقت کنار گذاشته میشوند.
برای نزدیک شدن به موضوع، فرض کن در یک گفتوگو، پیش از بررسی پاسخها تعیین کنند چه نوع دلیلهایی پذیرفتنی است. اینجا هم بحث بر سر معیار پذیرش شناخت است. طبق روایت کتاب، شکلهای روشنگری غربی در طول زمان متفاوت بودهاند، اما کنار گذاشتن وحی و شهود ویژگی مشترک آنهاست.
کتاب درسی، صفحهٔ ۴۱
عقلگرایی و دئیسم
عقلگرایی و دئیسم
آیا کسی میتواند وجود خدا را بپذیرد، اما وحی را راهنمای زندگی انسان نداند؟ برای فهم دئیسم باید این دو موضوع را از هم جدا کنیم: «پذیرش وجود خدا» و «پذیرش هدایت الهی».
در روایت کتاب، روشنگری در سدههای هفدهم و هجدهم بیشتر بر شناخت عقلی تکیه داشت؛ اما این عقلگرایی با رویکرد دنیوی و نپذیرفتن وحی همراه بود. حاصل این ترکیب، دئیسم است: خدا پذیرفته میشود، ولی برای او برنامهای جهت هدایت و سعادت انسان در نظر گرفته نمیشود.
برای تصور این دیدگاه، سازندهای را در نظر بگیر که دستگاهی ساخته است، اما هیچ دستور و راهنمایی برای استفاده از آن ارائه نمیکند. این فقط یک تشبیه برای جدا کردن «ساختن» از «راهنمایی کردن» است.
پس دئیسم به معنای انکار خدا نیست. همچنین، در توضیح کتاب، عقلگرایی بهتنهایی به دئیسم نمیانجامد؛ همراهی آن با رویکرد دنیوی و کنار گذاشتن وحی مهم است.
کتاب درسی، صفحهٔ ۴۲
حسگرایی و علم ابزاری
حسگرایی و علم ابزاری
فرض کن میخواهیم مصرف آب مدرسه را کم کنیم. با اندازهگیری و آزمایش میتوانیم بفهمیم کدام شیر آب هدررفت کمتری دارد. اما آیا همین اندازهگیریها بهتنهایی ثابت میکنند که «صرفهجویی کاری خوب است»؟ اینجا فرقِ شناختن راه رسیدن به هدف با داوری دربارهٔ ارزش هدف روشن میشود.
در روایت کتاب، روشنگری در سدههای نوزدهم و بیستم بیشتر به حسگرایی گرایش پیدا کرد؛ یعنی شناخت را به آنچه با حس و تجربه بررسی میشود، محدود کرد. حاصل این محدودیت، علم تجربی سکولار است.
کتاب این علم را ابزاری مینامد: علمی که میتواند وسیله و روش مناسب برای رسیدن به اهداف دنیوی را پیدا کند، اما نمیتواند دربارهٔ خوب یا بد بودن خودِ آن اهداف حکم بدهد؛ چون ارزشها و آرمانها، مانند دمای آب، مستقیماً محسوس و اندازهگرفتنی نیستند.
پس «ابزاری» به معنای بیفایده بودن علم نیست؛ به معنای محدود بودن نقش آن به یافتن وسیلهٔ رسیدن به هدف است.
کتاب درسی، صفحهٔ ۴۲
از افول حسگرایی تا بحران معرفتی
از افول حسگرایی تا بحران معرفتی
اگر دو نفر دربارهٔ درستی یک خبر اختلاف داشته باشند، معمولاً دنبال دلیل میگردند. اما اگر هیچ معیار قابل اتکایی برای سنجیدن دلیلها نپذیرند، چگونه میتوانند اختلافشان را حل کنند؟
در روایت کتاب، از پایان قرن بیستم، با افول حسگرایی، فرهنگ غرب گرفتار «بحران معرفتی» میشود. منظور فقط کمشدن اطلاعات یا بیپاسخماندن چند پرسش نیست؛ مسئله این است که امکان تشخیص باور درست از نادرست و رفتار خوب از بد از دست میرود.
برای تصور این وضعیت، فرض کن در یک گروه دوستانه دربارهٔ درستبودن یک خبر و خوببودن انتشار آن بحث میکنید، اما هیچ معیار مشترک و قابل اعتمادی برای داوری ندارید. مشکل دیگر فقط همان خبر نیست؛ خودِ راه داوری محل تردید شده است.
پس نکتهٔ اصلی این کارت را اینطور به خاطر بسپار: بحران معرفتی، بحران در معیارهای شناخت و داوری است، نه صرفاً ندانستن پاسخ یک سؤال.
کتاب درسی، صفحهٔ ۴۲
مثال حلشده
یک پژوهش با مشاهده و آزمایش نشان میدهد کدام روش تبلیغ، فروش یک کالا را بیشتر میکند. پژوهشگر میگوید: «این بررسی بهتنهایی نشان نمیدهد که تشویق مردم به خرید بیشتر، هدف خوبی است یا نه.» در چارچوب کتاب، این وضعیت چگونه ویژگی علم ابزاری را نشان میدهد؟
ابتدا روش شناخت را مشخص میکنیم: پژوهش بر مشاهده و آزمایش تکیه دارد، پس از شناخت حسی و تجربی استفاده میکند.
سپس هدف پژوهش را پیدا میکنیم: قرار است راه مؤثرتری برای افزایش فروش شناخته شود.
میان وسیله و ارزش هدف تفاوت میگذاریم: دانستن اینکه چگونه فروش بیشتر میشود، با دانستن اینکه خرید بیشتر خوب است یا نه، یکسان نیست.
در تعریف کتاب، دانشی که وسیلهٔ رسیدن به اهداف دنیوی است اما توان ارزیابی ارزش آن اهداف را ندارد، علم ابزاری نام دارد.
جواب: این پژوهش نمونهای از علم ابزاری است: میتواند راه رسیدن به هدفِ افزایش فروش را بررسی کند، اما با محدود ماندن به حس و تجربه نمیتواند دربارهٔ ارزش خود آن هدف داوری کند.
نکات مهم
روشنگری در معنای عام راه شناخت حقیقت و موانع آن را روشن میکند و در فرهنگ دینی اسلام از عقل، وحی و تجربه بهره میگیرد؛ معنای خاص آن در فرهنگ جدید غرب با کنار گذاشتن وحی و شهود همراه است.
در روایت کتاب، روشنگری عقلگرایانهٔ سدههای هفدهم و هجدهم با نفی وحی به دئیسم میانجامد و محدود شدن شناخت به حس و تجربه در سدههای نوزدهم و بیستم علم ابزاری را پدید میآورد.
کتاب از دست رفتن امکان تشخیص درستی باورها و خوبی رفتارها را بحران معرفتی مینامد و آن را با افول حسگرایی از پایان قرن بیستم پیوند میدهد.
درس ۵ · صفحهٔ ۴۵ تا ۴۶ · حدود ۱۱ دقیقه · تولید هوش مصنوعی
درس ششم: چگونگی تکوین فرهنگ معاصر غرب
در این درس یاد میگیری چگونگی شکلگیری فرهنگ را از شناخت ویژگیهای آن جدا کنی و توضیح بدهی فرهنگ غرب از چه دورههایی گذشته و چگونه تضعیف اقتدار کلیسا زمینهٔ گسترش رویکرد دنیوی در رنسانس را فراهم کرده است.
پیش از شروع
اگر فقط ظاهر یک ساختمان را ببینی، میتوانی بفهمی چه کسانی آن را ساختهاند و چرا به این شکل درآمده است؟ برای شناخت فرهنگ معاصر غرب چطور؟
شناخت ویژگیهای امروز یک ساختمان، با شناخت مسیر ساختهشدن آن فرق دارد. دربارهٔ فرهنگ غرب هم دانستن باورها و ارزشهایش کافی نیست؛ باید ببینیم از چه دورههایی گذشته و چه رویدادها و گروههایی در شکلگیری آن نقش داشتهاند.
از شناخت ویژگیها تا شناخت پیدایش
از شناخت ویژگیها تا شناخت پیدایش
فرض کن وارد ساختمانی شدهای و تعداد طبقات، رنگ دیوارها و امکاناتش را بررسی میکنی. حالا اگر بپرسی «چه کسانی آن را ساختهاند؟ قبلاً در این مکان چه بوده؟ آیا نقشهٔ اولیه هنگام ساخت تغییر کرده؟»، پرسش تو دیگر فقط دربارهٔ ویژگیهای ساختمان نیست؛ میخواهی روند ساختهشدن آن را بشناسی.
دربارهٔ فرهنگ هم میتوانیم همین دو نگاه را داشته باشیم:
شناخت ویژگیها: این فرهنگ چه باورها و ارزشهایی دارد؟
شناخت چگونگی پیدایش: این فرهنگ در چه شرایطی شکل گرفته، چه مراحلی را گذرانده و چه افراد، گروهها و نهادهایی در پیدایش آن نقش داشتهاند؟
مثلاً شناخت رسمهای امروز یک مدرسه با بررسی اینکه این رسمها از چه زمانی و با نقشآفرینی چه کسانی به وجود آمدهاند، متفاوت است.
پس برای شناخت شکلگیری فرهنگ معاصر غرب، فهرستکردن باورها و ارزشهای امروزی آن کافی نیست؛ باید مسیر رسیدن به این وضعیت را هم بررسی کنیم.
کتاب درسی، صفحهٔ ۴۵
دورههای غرب و معنای رنسانس
دورههای غرب و معنای رنسانس
برای دنبالکردن سرگذشت فرهنگ غرب، یک خط زمانی در ذهن بساز. در تقسیمبندی کتاب، این تاریخ چهار دوره دارد:
یونان و روم باستان ← قرون وسطی ← رنسانس ← غرب جدید
این ترتیب مهم است: رنسانس پس از قرون وسطی و پیش از غرب جدید قرار میگیرد. رنسانس به معنای «تجدید حیات» یا «تولد دوباره» است و از قرن چهاردهم تا شانزدهم میلادی را در بر میگیرد. اما تولد دوبارهٔ چه چیزی؟ منظور، بازگشت غرب به فرهنگ یونان و روم باستان است، نه آغاز فرهنگی کاملاً بیپیشینه.
برای نزدیکشدن به معنای این نام، تصور کن هنرمندانی دوباره به طرحها و سبکهای قدیمی توجه کنند و از آنها الهام بگیرند؛ در این حالت، چیزی از گذشته دوباره در زندگی امروز حضور پیدا میکند. پس معنای واژهٔ رنسانس را از دلیل نامگذاری آن جدا کن: معنایش تولد دوباره است و دلیل نامگذاریاش بازگشت به فرهنگ باستان.
کتاب درسی، صفحهٔ ۴۶
فاصلهٔ دعوت دینی و عملکرد کلیسا
فاصلهٔ دعوت دینی و عملکرد کلیسا
آیا شعارهای یک نهاد همیشه با عملکردش یکی است؟ برای داوری، باید آنچه میگوید را از آنچه انجام میدهد جدا کنیم؛ مثلاً گروهی ممکن است شعار همکاری بدهد، اما در عمل همهٔ تصمیمها را به یک نفر بسپارد.
در روایت کتاب، فرهنگ یونان و روم باستان اساطیری بود و خداوندگاران گوناگونی در آن پرستیده میشدند؛ اما مسیحیت با دعوت به توحید، یعنی یکتاپرستی شکل گرفت. بااینحال، کتاب میان این دعوت و عملکرد آباء کلیسا در قرون وسطی تفاوت میگذارد. آباء کلیسا متکلمان برجستهٔ مسیحی بودند که آموزههای مسیحیت را توضیح میدادند.
طبق این روایت، آنان از مفاهیم معنوی و توحیدی استفاده میکردند، اما در عمل رویکردی دنیاگرایانه داشتند: به نام خدا مردم را زیر سلطه میبردند و با تکیه بر ایمان و وحی، عقل را بیاعتبار میکردند. پس داشتن شعار دینی، بهتنهایی به معنای دینیبودن عملکرد نیست؛ اینجا باید دعوت آغازین مسیحیت را از رفتار متولیان کلیسا جدا کنیم.
کتاب درسی، صفحهٔ ۴۶
از تضعیف کلیسا تا گسترش دنیاگرایی
از تضعیف کلیسا تا گسترش دنیاگرایی
چطور ضعیفشدن یک نهاد، راه را برای تغییر فرهنگی باز میکند؟ در روایت کتاب، جنگهای صلیبی، روبهروشدن اروپاییان با مسلمانان و فتح قسطنطنیه زمینههای کاهش اقتدار کلیسا را فراهم کردند. با ضعیفشدن کلیسا، پادشاهان و قدرتهای محلی که رقیبان دنیاطلب آن بودند، فرصت بیشتری برای قدرتگرفتن یافتند.
نکتهٔ مهم، تفاوت میان نقد عملکرد کلیسا و انکار دخالت دین در امور دنیوی است. مثلاً اعتراض به عملکرد مدیر یک مدرسه، با این ادعا که اصلاً مدیریت نباید در کار مدرسه دخالت کند، یکسان نیست؛ اولی عملکرد را نقد میکند و دومی اصل دخالت را زیر سؤال میبرد.
طبق توضیح کتاب، رقیبان کلیسا برای کنارزدن آن، بهتدریج از نقد عملکردش فراتر رفتند و دخالت دین در امور دنیوی را انکار کردند. در رنسانس، رویکرد دنیوی در هنر، اقتصاد، سیاست و حتی حرکتهای اعتراضآمیز مذهبی آشکار شد. پس این تغییر فقط به عرصهٔ سیاست محدود نماند.
کتاب درسی، صفحهٔ ۴۶
مثال حلشده
دانشآموزی میگوید: «چون رقیبان کلیسا به عملکرد آن اعتراض داشتند، پس فقط میخواستند رفتار آباء کلیسا اصلاح شود.» با تکیه بر روایت کتاب، توضیح بده چرا این نتیجهگیری دقیق نیست.
ابتدا موضوع اعتراض را مشخص میکنیم: کتاب میان دعوت توحیدی مسیحیت و عملکرد دنیاگرایانهٔ آباء کلیسا تفاوت میگذارد.
سپس دو موضع را جدا میکنیم: نقد رفتار متولیان دین با انکار دخالت دین در امور دنیوی یکسان نیست.
به انگیزهٔ رقیبان توجه میکنیم: در روایت کتاب، پادشاهان و قدرتهای محلی نیز رویکردی دنیاطلبانه داشتند و در پی حذف کلیسا بودند.
نتیجه میگیریم که هدف و اقدام آنان به اصلاح رفتار آباء کلیسا محدود نماند؛ آنان بهتدریج دخالت دین در امور دنیوی را انکار کردند.
جواب: باید میان دعوت دینی، عملکرد متولیان دین و واکنش رقیبان آنان تفاوت گذاشت؛ در روایت کتاب، رقیبان دنیاطلب کلیسا بهجای محدودکردن نقد به عملکرد آن، دخالت دین در امور دنیوی را انکار کردند.
نکات مهم
شناخت پیدایش یک فرهنگ، علاوه بر ویژگیهای آن، نیازمند بررسی پیشینه، مراحل شکلگیری و نقش افراد و نهادهاست.
دورههای تاریخ فرهنگ غرب بهترتیب یونان و روم باستان، قرون وسطی، رنسانس و غرب جدیدند و رنسانس به بازگشت به فرهنگ باستان اشاره دارد.
در روایت کتاب، با وجود دعوت توحیدی مسیحیت، عملکرد دنیاگرایانهٔ آباء کلیسا و سپس قدرتگیری رقیبان دنیاطلب آن، بخشی از مسیر گسترش رویکرد دنیوی بود.
درس ۶ · صفحهٔ ۴۶ تا ۴۸ · حدود ۱۴ دقیقه · تولید هوش مصنوعی
رنسانس و زمینههای تاریخی آن
در این درس یاد میگیری رنسانس چه معنایی دارد، تضعیف اقتدار کلیسا چگونه با گسترش دنیاگرایی پیوند یافت و این دگرگونیها چه ارتباطی با اعتراضهای مذهبی و زمینهٔ فکری فرهنگ جدید غرب داشتند.
پیش از شروع
چطور ممکن است نهادی به نام دین حکومت کند، اما عملکردش زمینه را برای کنار گذاشتن دین از امور دنیوی فراهم کند؟
کتاب، کلیسای قرون وسطی را نمونهٔ چنین وضعیتی معرفی میکند: نهادی با شعارهای معنوی، اما عملکردی دنیاگرایانه. با تضعیف اقتدار کلیسا، رقیبان آن بهتدریج بهجای نقد این عملکرد، دخالت دین در امور دنیوی را انکار کردند.
تولد دوبارهٔ کدام فرهنگ؟
تولد دوبارهٔ کدام فرهنگ؟
اگر بشنوی یک سبک قدیمی دوباره زنده شده، احتمالاً میپرسی: «کدام سبک؟» دربارهٔ رنسانس هم همین پرسش کلید فهم نام آن است.
برای پیدا کردن جای رنسانس، تاریخ فرهنگ غرب را در چهار دوره ببین:
یونان و روم باستان ← قرون وسطی ← رنسانس ← غرب جدید
رنسانس یعنی تجدید حیات یا تولد دوباره. این دوره از قرن چهاردهم تا شانزدهم میلادی را در بر میگیرد. منظور از تولد دوباره، بازگشت به فرهنگ یونان و روم باستان است؛ نه اینکه غرب تازه به وجود آمده باشد!
اما فرهنگ باستان با فرهنگ دورهٔ پس از آن چه تفاوتی داشت؟ فرهنگ یونان و روم باستان اساطیری بود و در آن خداوندگاران گوناگون پرستیده میشدند؛ در مقابل، فرهنگ قرون وسطی دینی و مسیحی بود و مسیحیت با دعوت به توحید شکل گرفته بود.
پس نام رنسانس به یک بازگشت فرهنگی اشاره دارد، نه بازگشت به فرهنگ مسیحی قرون وسطی.
کتاب درسی، صفحهٔ ۴۶
از اقتدار کلیسا تا ظهور رقیبان
از اقتدار کلیسا تا ظهور رقیبان
چطور ضعیفشدن کلیسا به کنارگذاشتن دین از امور دنیوی کمک کرد؟ برای فهم روایت کتاب، باید ادعای دینی را از عملکرد دنیوی جدا کنیم.
در قرون وسطی، آباء کلیسا از مفاهیم معنوی و توحیدی سخن میگفتند، اما بهگفتهٔ کتاب، در عمل دنبال قدرت و منافع دنیوی بودند؛ یعنی نوعی دنیاگرایی عملی داشتند. آنان همچنین با تکیه بر ایمان و وحی، اعتبار عقل را نادیده میگرفتند.
جنگهای صلیبی، مواجههٔ اروپاییان با مسلمانان و فتح قسطنطنیه، زمینهٔ تضعیف اقتدار کلیسا را فراهم کردند. با ضعیفشدن کلیسا، پادشاهان و قدرتهای محلی فرصت یافتند قدرت خود را گسترش دهند.
نکتهٔ مهم این است: این رقیبان نیز رویکردی دنیوی داشتند. بنابراین، بهجای اینکه فقط عملکرد صاحبان قدرت در کلیسا را نقد کنند، بهتدریج اصل دخالت دین در امور دنیوی را انکار کردند.
برای روشنشدن تفاوت، نقد عملکرد مدیر یک انجمن با ردکردن اصل مقررات آن انجمن یکی نیست. اینجا هم نقد رفتار کلیسا با نفی دخالت دین دو موضع متفاوت بود.
کتاب درسی، صفحهٔ ۴۶
رنسانس در هنر، اقتصاد و سیاست
رنسانس در هنر، اقتصاد و سیاست
اگر بخواهیم تغییر نگاه یک جامعه را ببینیم، فقط نباید سراغ نوشتهها برویم؛ آثار هنری، فعالیتهای اقتصادی و رقابتهای سیاسی هم نشانههایی دارند. در روایت کتاب، رویکرد دنیوی رنسانس در هر سه عرصه آشکار شد:
هنر: هنرمندان دوباره از هنر یونان باستان الهام گرفتند و به بدن انسان و جنبههای دنیوی زندگی او اهمیت دادند؛ مجسمهٔ داوودِ میکلآنژ نمونهای از این گرایش است.
اقتصاد: گسترش تجارت، کشف آمریکا و افزایش اشتیاق به دستیابی به طلا، زمینهٔ فاصله گرفتن از اقتصاد کشاورزیِ ارباب ـ رعیتی را فراهم کرد. دقت کن: فراهم شدن زمینهٔ تغییر، به معنای پایان یکبارهٔ نظام پیشین نیست.
سیاست: شاهزادگان اروپایی برای رقابت با کلیسا، از اعتراضهای کشیشان مخالف قدرت پاپ پشتیبانی کردند.
پس این دگرگونی فقط یک سبک هنری تازه نبود؛ توجه بیشتر به زندگی دنیوی در اقتصاد و کشمکش بر سر قدرت هم نمود داشت.
کتاب درسی، صفحهٔ ۴۷
دو مسیر اعتراض مذهبی
دو مسیر اعتراض مذهبی
آیا همهٔ کسانی که به یک قدرت اعتراض میکنند، هدف یکسانی دارند؟ نه؛ مثلاً دو دانشآموز ممکن است به یک قانون مدرسه معترض باشند، اما یکی خواهان تغییر مسئول اجرای قانون باشد و دیگری خودِ قانون را نادرست بداند.
حرکتهای اعتراضآمیز مذهبی یا پروتستانتیسم هم یکدست نبودند. برای شناخت تفاوتشان، باید بپرسیم: «فقط با قدرت پاپ مخالف بودند یا با جریان دنیاگرا هم مقابله میکردند؟»
گروه نخست با قدرت پاپ مخالفت داشتند، اما در برابر جریان دنیاگرا قرار نمیگرفتند. حمایت قدرتهای محلی به آنان کمک کرد بخشهایی از اروپای مسیحی را از تسلط کلیسا خارج کنند.
گروه دوم رویکرد معنوی داشتند و با جریان دنیاگرا نیز مخالف بودند. این گروهها با حملهٔ کاتولیکها و دیگر پروتستانها روبهرو شدند و امکان گسترش نیافتند.
آناباپتیستها نمونهای از گروه دوم بودند و آمیشها بخشی از بازماندگان آنها هستند. پس مخالفت با پاپ، بهتنهایی نشان نمیدهد که یک جنبش با دنیاگرایی هم مخالف بوده است.
کتاب درسی، صفحهٔ ۴۷
زمینهٔ فکری فرهنگ جدید غرب
زمینهٔ فکری فرهنگ جدید غرب
تا اینجا تغییرهای هنر، اقتصاد و سیاست را دیدیم؛ حالا به زمینهٔ فکری این دگرگونیها میرسیم. روشنگری در معنای خاص فقط به معنای آگاهکردن دیگران نیست؛ نوعی نگاه به شناخت است که با سکولاریسم و اومانیسم همراه میشود. کتاب این مجموعه را «فلسفهٔ روشنگری» مینامد.
برای ورود به این بحث، کتاب وضعیت مسیحیت قرون وسطی را در دو سطح بررسی میکند:
اندیشه و نظر: در روایت کتاب، آموزههای مسیحی با نگرشهای اساطیری آمیخته شدند و پذیرش تثلیث، یعنی باور به سهگانگی در الوهیت، آنها را از جنبههای عقلانی توحید دور کرد.
زندگی و عمل: کلیسا در ارتباط با فرهنگ امپراتوری روم به دنیاگرایی گرایش یافت، اما رفتار خود را با زبان دینی و معنوی توجیه میکرد.
برای تشخیص این دو سطح، به تفاوت «چه باوری دارم؟» و «چگونه رفتار میکنم؟» فکر کن. مثلاً باور یک فرد دربارهٔ عدالت، با رفتار عادلانه یا ناعادلانهٔ او یک چیز نیست. این تفکیک کمک میکند زمینهٔ فرهنگ جدید غرب را فقط مجموعهای از تغییرهای سیاسی نبینیم.
کتاب درسی، صفحهٔ ۴۸
مثال حلشده
در روایت کتاب، کلیسا عملکرد خود را با زبان دینی توجیه میکرد و برخی رقیبانش با قدرت آن مخالف بودند. آیا میتوان نتیجه گرفت که کلیسا حتماً عملکردی معنوی داشت و رقیبانش حتماً مخالف دنیاگرایی بودند؟
ابتدا میان شعار و عملکرد فرق میگذاریم؛ ممکن است نهادی از مفاهیم معنوی استفاده کند، اما هدفهای دنیوی را دنبال کند.
کتاب عملکرد آباء کلیسا را نمونهای از دنیاگرایی عملی در پوشش دینی معرفی میکند؛ پس زبان دینی برای داوری دربارهٔ عملکرد کافی نیست.
سپس هدف مخالفان را بررسی میکنیم؛ پادشاهان و قدرتهای محلی برای رقابت با کلیسا، بهتدریج دخالت دین در امور دنیوی را انکار کردند.
بنابراین برای شناخت هر جریان باید هم عملکردش و هم جهت مخالفتش را سنجید، نه اینکه فقط به نام یا شعار آن تکیه کرد.
جواب: نه؛ استفاده از زبان دینی بهتنهایی معنویبودن عملکرد را ثابت نمیکند و مخالفت با قدرت کلیسا نیز لزوماً به معنای مقابله با دنیاگرایی نیست.
نکات مهم
رنسانس، میان قرون وسطی و غرب جدید، دورهای است که نامش به بازگشت به فرهنگ یونان و روم باستان اشاره دارد.
در روایت کتاب، تضعیف اقتدار کلیسا به قدرتگیری رقیبان دنیاطلب کمک کرد و رویکرد دنیوی در هنر، اقتصاد و سیاست آشکارتر شد.
اعتراضهای پروتستان مسیرهای متفاوتی داشتند و کتاب برای ورود به بحث فرهنگ جدید غرب، هم پیوند روشنگریِ خاص با سکولاریسم و اومانیسم و هم تحولات نظری و عملی مسیحیت قرون وسطی را مطرح میکند.
درس ۷ · صفحهٔ ۴۸ تا ۵۰ · حدود ۱۲ دقیقه · تولید هوش مصنوعی
رابطهٔ فلسفه روشنگری و فرهنگ جدید غرب
در این درس یاد میگیری چگونه دنیاگرایی در غرب زمینهساز گسترش فلسفههای روشنگری شد و این فلسفهها با تغییر بنیانهای فرهنگ، بر زندگی اجتماعی اثر گذاشتند.
پیش از شروع
اگر شیوهٔ زندگی مردم تغییر کند، آیا هویت فرهنگشان هم حتماً عوض میشود، یا باید اتفاق عمیقتری بیفتد؟
در نگاه این درس، تغییر رفتارهای روزمره بهتنهایی به معنای تغییر هویت فرهنگ نیست؛ تغییر باید به باورها و ارزشهای بنیادین هم برسد. فلسفههای روشنگری، دنیاگراییِ گسترشیافته در زندگی مردم غرب را به این لایههای عمیق بردند.
اندیشه و عمل در قرون وسطی
اندیشه و عمل در قرون وسطی
آیا ممکن است یک نهاد ظاهر دینی داشته باشد، اما در عمل به دنبال هدفهای دنیوی برود؟ برای فهم روایت کتاب از مسیحیت قرون وسطی، باید اندیشه و عمل را جداگانه بررسی کنیم.
در سطح اندیشه و نظر، کتاب توضیح میدهد که مسیحیت با رویکردهای اساطیری آمیخته شد و با پذیرش تثلیث، از ابعاد عقلانی توحید فاصله گرفت. منظور از تثلیث، باور به سه شخصِ خداوند، عیسی و روحالقدس با یک ذات واحد است؛ کتاب این باور را زمینهساز تقابل عقل و ایمان در کلیسا معرفی میکند.
در سطح زندگی و عمل، مسیحیان و بزرگان کلیسا در تعامل با فرهنگ امپراتوری روم به دنیاگرایی گرایش یافتند؛ اما رفتار دنیوی خود را با دلایل دینی توجیه میکردند.
برای تصور این تفاوت، فرض کن کسی برای کسب اعتبار شخصی کاری انجام دهد، ولی آن را فقط خدمتی معنوی معرفی کند. این مثال، تفاوت میان هدف دنیویِ عمل و پوشش دینیِ آن را نشان میدهد.
کتاب درسی، صفحهٔ ۴۸
رنسانس و کنار رفتن پوشش دینی
رنسانس و کنار رفتن پوشش دینی
در کارت قبل دیدیم که در روایت کتاب، کلیسای قرون وسطی برخی عملکردهای دنیوی خود را با دلایل دینی توجیه میکرد. در دورهٔ رنسانس، جهت حرکت تغییر کرد: فرهنگ غرب برای گسترش جنبههای دنیوی زندگی، به کنار گذاشتن این پوشش دینی گرایش یافت.
تفاوت را با یک مثال فرضی ببین: کسی ممکن است ثروتاندوزی خود را انجام وظیفهای دینی معرفی کند؛ اما فرد دیگری همان کار را تنها با هدف افزایش رفاه و قدرت توضیح دهد. کار هر دو میتواند دنیوی باشد، ولی شیوهٔ توجیه آن یکسان نیست.
در توضیح کتاب، این تغییر با بازگشت به تفسیر غیرتوحیدی فرهنگ یونان و روم باستان همراه بود؛ یعنی فرهنگ باستان، نه بر پایهٔ نگاه توحیدی، بلکه با برداشتی غیرتوحیدی دوباره مورد توجه قرار گرفت. پس نکتهٔ اصلی، فقط بیشتر شدن توجه به دنیا نبود؛ کنار رفتن پوشش دینیِ آن نیز اهمیت داشت.
کتاب درسی، صفحهٔ ۴۹
روشنگری؛ از رفتار تا بنیان فرهنگ
روشنگری؛ از رفتار تا بنیان فرهنگ
آیا تغییر رفتار مردم همیشه به معنای تغییر هویت فرهنگ است؟ نه؛ باید ببینیم تغییر تا کدام لایه پیش رفته است. رفتارها و هنجارها، لایههای سطحیتر فرهنگاند؛ باورها و ارزشهای بنیادین، لایههای عمیقتر آن. مثلاً تغییر شیوهٔ برگزاری یک جشن با تغییر باور مردم دربارهٔ معنای آن جشن یکسان نیست.
در روایت کتاب، دنیاگرایی ابتدا در زندگی روزمره و هنجارهای مردم غرب رواج یافت. این وضعیت، زمینه را برای گسترش فلسفههای روشنگری فراهم کرد. روشنگری در معنای خاص، نوعی معرفتشناسی همراه با سکولاریسم و اومانیسم بود؛ پس فقط دربارهٔ شیوهٔ رفتار مردم سخن نمیگفت، بلکه به بنیانهای فکری فرهنگ مربوط میشد.
فلسفههای روشنگری، سکولاریسم را از سطح زندگی روزمره به باورها و ارزشهای بنیادین بردند. با رسیدن تغییر به این لایهها، هویت فرهنگ غرب تغییر کرد و فرهنگ معاصر غرب پدید آمد. پس رابطه دوطرفه بود: دنیاگراییِ رایج، زمینهٔ گسترش این فلسفهها شد و این فلسفهها نیز دنیاگرایی را در فرهنگ ریشهدار کردند.
کتاب درسی، صفحهٔ ۴۹
بازتاب فرهنگ در زندگی اجتماعی
بازتاب فرهنگ در زندگی اجتماعی
باورهای بنیادین فقط موضوع بحث فیلسوفان نیستند؛ کمکم بر زندگی روزمره و نهادهای جامعه هم اثر میگذارند. در روایت کتاب، وقتی عقاید و ارزشهای بنیادین فرهنگ جدید غرب شکل گرفتند، آثارشان بهتدریج در عرصههای گوناگون زندگی اجتماعی آشکار شد.
این اثرگذاری از مسیر هنر، دین و فلسفههای جدید صورت گرفت و به علم، فنّاوری و صنعت، اقتصاد، حقوق و سیاست رسید. پس باید میان «مسیرهای انتقال اثر» و «عرصههایی که اثر را میپذیرند» فرق بگذاریم.
برای نزدیک شدن به موضوع، فرض کن در جامعهای ارزشِ همکاری اهمیت بیشتری پیدا کند. داستانها و فیلمها میتوانند این ارزش را بازتاب دهند و رواجش دهند؛ سپس ممکن است شیوهٔ کار در مدرسه یا محیط کار هم تغییر کند. این مثال فقط نشان میدهد که چگونه یک ارزش از راه فعالیتهای فرهنگی بر زندگی اجتماعی اثر میگذارد.
بنابراین، تغییر در بنیانهای فرهنگ غرب در حد اندیشه نماند؛ پیامدهای آن، نه یکباره، بلکه در طول زمان در زندگی اجتماعی نمایان شد.
کتاب درسی، صفحهٔ ۵۰
مثال حلشده
دانشآموزی میگوید: «چون پیش از فلسفههای روشنگری، دنیاگرایی در زندگی مردم غرب رواج داشت، این فلسفهها نقشی در تغییر هویت فرهنگ غرب نداشتند.» اشکال استدلال او چیست؟
ابتدا بخش درست گفته را جدا میکنیم: پیش از فلسفههای روشنگری، دنیاگرایی در رفتارها و زندگی مردم گسترش یافته بود.
سپس میان لایههای فرهنگ فرق میگذاریم: رواج یک شیوهٔ زندگی با تغییر باورها و ارزشهای بنیادین یکسان نیست.
نقش فلسفههای روشنگری را مشخص میکنیم: این فلسفهها سکولاریسم را از لایههای سطحی به لایههای عمیق فرهنگ رساندند.
نتیجه میگیریم که دانشآموز، زمینهٔ پیدایش یک تحول را با عامل تعمیق آن اشتباه گرفته است؛ دنیاگرایی زمینه را فراهم کرد و فلسفههای روشنگری آن را به بنیان فرهنگ بردند.
جواب: فلسفههای روشنگری صرفاً بازتاب تغییر رفتار مردم نبودند؛ آنها دنیاگرایی را در سطح باورهای بنیادین تثبیت کردند و به این ترتیب در پیدایش هویت فرهنگ جدید غرب نقش داشتند.
نکات مهم
در روایت کتاب، مسیحیت قرون وسطی در اندیشه از عقلانیت توحیدی فاصله گرفت و در عمل دنیاگرایی را با پوشش دینی توجیه کرد؛ در رنسانس، گرایش به کنار گذاشتن این پوشش پدید آمد.
دنیاگراییِ رایج زمینهٔ گسترش فلسفههای روشنگری را فراهم کرد و این فلسفهها با رساندن سکولاریسم به بنیانهای فرهنگ، هویت فرهنگ غرب را تغییر دادند.
باورها و ارزشهای بنیادین فرهنگ جدید غرب، از مسیر هنر، دین و فلسفههای جدید، بهتدریج در علم، صنعت، اقتصاد، حقوق و سیاست نمود یافتند.
درس ۸ · صفحهٔ ۵۰ تا ۵۶ · حدود ۱۵ دقیقه · تولید هوش مصنوعی
آثار فرهنگ جدید غرب در زندگی اجتماعی
در این درس یاد میگیری آثار فرهنگ جدید غرب را در علم، اقتصاد، حقوق و سیاست توضیح دهی و نقش قدرت فرهنگی را در شکلگیری روابط و چالشهای جامعۀ جهانی تشخیص دهی.
پیش از شروع
اگر کشوری در جنگ شکست بخورد، آیا حتماً فرهنگش هم شکست میخورد و از بین میرود؟
نه؛ در نمونهای که کتاب بیان میکند، چین از مغولان شکست خورد، اما فرهنگش را بر آنان اثرگذار کرد. برای فهم این اتفاق، باید ببینیم فرهنگ چگونه بر زندگی اجتماعی اثر میگذارد و قدرت فرهنگی چه نسبتی با قدرت اقتصادی، سیاسی و نظامی دارد.
از علم جدید تا اقتصاد صنعتی
از علم جدید تا اقتصاد صنعتی
فکر کن پارچهای که زمانی با ابزار دستی تولید میشد، حالا در کارخانه و با ماشین تولید شود. این تغییر فقط عوضشدن ابزار است، یا رابطۀ آدمها را هم تغییر میدهد؟
در توضیح کتاب، علم جدید رویکردی دنیوی پیدا کرد؛ یعنی بهجای آنکه شناخت عالم را راهی برای رسیدن انسان به کمال معنوی بداند، بیشتر به ابزاری برای تسلط بر طبیعت تبدیل شد. علوم تجربی اهمیت بیشتری یافتند و دستاوردهایشان به گسترش فناوری و صنعت کمک کرد. انقلاب صنعتی از انگلستان آغاز شد و به دیگر کشورهای اروپایی گسترش یافت.
در اقتصاد قدیمِ غرب، کشاورزی محور بود. در نظام فئودالی یا ارباب ـ رعیتی، کشاورزان به زمین ارباب وابسته بودند و امکان جابهجایی نداشتند. با گسترش تجارت و سپس رشد صنعت، قشر سرمایهداران شکل گرفت و اقتصاد بهسوی تولید صنعتی رفت.
در مثال پارچه، حالا صاحب سرمایه، کارخانه و ماشینآلات را فراهم میکند و کارگر در کارخانه کار میکند. پس تغییر فقط در ابزار تولید نیست: رابطۀ ارباب و رعیت جای خود را به رابطۀ کارگر و سرمایهدار میدهد.
کتاب درسی، صفحهٔ ۵۱
تغییر مبنای حقوق انسان
تغییر مبنای حقوق انسان
وقتی میگوییم «انسان حقی دارد»، یک پرسش مهم پیش میآید: این حق بر چه شناختی از انسان تکیه دارد؟ کتاب دو نگاه را مقایسه میکند.
در نگاه دینی، خداوند فقط آفرینندۀ انسان نیست؛ هدایتکنندۀ او هم هست. انسان نیز سرشتی الهی دارد. بنابراین، حقوق فطری الهی هم نیازهای دنیوی و هم نیازهای معنوی او را در نظر میگیرد و راه شناخت آن، وحی و عقل است.
مثلاً برای بررسی حق آموزش، در این نگاه فقط یادگیری مهارت برای شغل مطرح نیست؛ رشد معنوی انسان هم اهمیت دارد.
در روایت کتاب، در قرون وسطی برخی خواستههای دنیوی با نام دین توجیه میشدند. اعتراض به این رفتارها، بهجای بازگشت به حقیقت الهی انسان، به کنارگذاشتن نگاه معنوی انجامید. حقوق بشر جدید نیز بر خواستهها و نیازهای اینجهانی متمرکز شد.
پس تفاوت اصلی در این مقایسه، مبنای شناخت انسان و دامنۀ نیازهای اوست؛ نه اینکه نگاه دینی نیازهای زندگی دنیوی را نادیده بگیرد.
کتاب درسی، صفحهٔ ۵۲
سیاست و آزادی در لیبرالیسم
سیاست و آزادی در لیبرالیسم
چه چیزی باید مبنای قانونگذاری باشد؟ پاسخ به این پرسش، به نگاه ما به انسان و جهان بستگی دارد. در روایت کتاب، لیبرالیسم بر پایۀ اومانیسم یا انسانمحوری شکل میگیرد و خواست انسان را مبنای قانونگذاری میداند. بنابراین، نظام سیاسی جدید غرب نیز با باورهای دنیوی این فرهنگ هماهنگ میشود، نه اینکه در پی حاکمکردن ارزشهای الهی باشد.
در این چارچوب، «آزادی» فقط به معنای داشتن چند حق انتخاب روزمره نیست؛ منظور، آزادبودن انسان از ارزشهای متعالیای است که مستقل از خواست او اعتبار دارند. مثلاً هنگام بررسی مبنای یک قانون، پرسش این است که آیا خواست انسانها معیار است یا ارزشی فراتر از خواست آنان؟ این مثال دربارهٔ مبنای قانون است، نه نبودن هرگونه قانون و محدودیت.
کتاب، انقلاب فرانسه را نخستین انقلاب لیبرال جهان معرفی میکند؛ انقلابی که از رنسانس، فلسفههای روشنگری و دگرگونیهای اجتماعی انقلاب صنعتی تأثیر پذیرفت و الهامبخش انقلابهای دیگر اروپا شد.
کتاب درسی، صفحهٔ ۵۲
فرهنگها در جامعۀ جهانی
فرهنگها در جامعۀ جهانی
جامعهها جدا از هم زندگی نمیکنند؛ مجموع آنها و شبکۀ روابطشان در هر دورۀ تاریخی، جامعۀ جهانی را میسازد. برای شناخت این جامعه، فقط شمار کشورها مهم نیست؛ باید دید فرهنگها چه ویژگیهایی دارند و چقدر اثرگذارند.
کتاب دو حالت را از هم جدا میکند:
غلبۀ یک فرهنگ: اگر فرهنگ غالب ویژگیهای مطلوب یک فرهنگ جهانی را داشته باشد، به انسجام جامعۀ جهانی کمک میکند؛ اما اگر چنین نباشد، چالشهای درونفرهنگی پدید میآید. مثلاً فرهنگ سلطه، کشورها را به «مرکز» و «پیرامون» تقسیم میکند؛ پیرامون را به مرکز وابسته میسازد و زمینۀ ستیز میان آنها را فراهم میکند.
حضور فعال فرهنگهای متفاوت: در این حالت، فرهنگها با یکدیگر گفتوگو، تعامل یا برخورد میکنند و چالشها از نوع بینفرهنگی و تمدنی است. کتاب، مواجهۀ فرهنگ غرب و اسلام را نمونه میداند.
پس هر اختلافی میان دو کشور، لزوماً بینفرهنگی نیست؛ باید ببینیم اختلاف در چارچوب یک فرهنگ غالب رخ میدهد یا میان فرهنگهای متفاوت و فعال.
کتاب درسی، صفحهٔ ۵۵
شکست نظامی، پیروزی فرهنگی
شکست نظامی، پیروزی فرهنگی
حالا به پرسش آغاز درس برگردیم: آیا شکست در جنگ، حتماً به معنای نابودی فرهنگ است؟ نه؛ قدرت نظامی و قدرت فرهنگی یکی نیستند.
کتاب توضیح میدهد که پیش از ظهور غرب جدید، سرنوشت فرهنگها لزوماً تابع قدرت سیاسی، نظامی یا اقتصادی نبود. ممکن بود مهاجمان سرزمینی را تصرف کنند، اما مردم آن سرزمین به کمک توان فرهنگی خود، هویتشان را حفظ کنند و حتی بر مهاجمان اثر بگذارند. مثلاً چین از مغولان شکست خورد، ولی فرهنگ چینی بر فاتحان اثر گذاشت. پس «جذب مهاجمان» یعنی جذب فرهنگی آنان، نه شکستدادنشان در میدان جنگ.
گسترش فرهنگ هم همیشه به لشکرکشی نیاز نداشت. تجارت و گفتوگوهای علمی و معرفتی میتوانستند راه آشنایی با فرهنگهای دیگر باشند. طبق توضیح کتاب، مردم آسیای جنوب شرقی از راه تجارت با فرهنگ اسلامی آشنا شدند و به آن روی آوردند.
بنابراین، برای شناخت نفوذ یک فرهنگ، فقط به وسعت قلمرو حکومت یا قدرت ارتش نگاه نکن؛ توان اثرگذاری خود فرهنگ هم مهم است.
کتاب درسی، صفحهٔ ۵۶
مثال حلشده
کسی میگوید: «هر فرهنگی فقط با پیروزی نظامی میتواند از مرزهای خود فراتر برود.» با استفاده از نمونۀ گسترش اسلام در آسیای جنوب شرقی، این ادعا را بررسی کن.
ابتدا ادعا را روشن میکنیم: گوینده پیروزی نظامی را تنها راه گسترش فرهنگ میداند.
نمونۀ تاریخی کتاب را بررسی میکنیم: مردم آسیای جنوب شرقی از طریق تجارت با فرهنگ اسلامی آشنا شدند و به آن روی آوردند.
راه گسترش را با ادعا مقایسه میکنیم: در این نمونه، عامل آشنایی با فرهنگ، روابط تجاری بود، نه پیروزی نظامی.
نتیجه میگیریم که ادعا درست نیست؛ قدرت فرهنگی و ارتباط میان مردم نیز میتواند زمینهساز گسترش یک فرهنگ باشد.
جواب: خیر؛ آشنایی مردم آسیای جنوب شرقی با اسلام از راه تجارت نشان میدهد که گسترش فرهنگی میتواند بدون پیروزی نظامی و با تکیه بر قدرت فرهنگی و ارتباط میان جوامع رخ دهد.
نکات مهم
در فرهنگ جدید غرب، تغییر نگرش به علم به رشد فناوری و صنعت کمک کرد و گسترش تجارت و صنعت، اقتصاد فئودالی را به اقتصاد سرمایهداری تبدیل کرد.
در مقایسۀ کتاب، حقوق فطری الهی به نیازهای معنوی و دنیوی توجه دارد، اما حقوق بشر جدید بر نیازهای اینجهانی متمرکز است و لیبرالیسم خواست انسان را مبنای قانونگذاری میداند.
شکل و چالشهای جامعۀ جهانی به وضعیت فرهنگها وابسته است و نمونههای تاریخی نشان میدهند که پیروزی نظامی لزوماً به پیروزی فرهنگی نمیانجامد.
درس ۹ · صفحهٔ ۵۶ تا ۵۷ · حدود ۱۰ دقیقه · تولید هوش مصنوعی
جامعۀ جهانی در گذشته و حال
در این درس یاد میگیری تفاوت جامعۀ جهانیِ گذشته با نظام نوین جهانی را توضیح دهی، مراحل شکلگیری این نظام را بشناسی و پیدایش دولت ـ ملتهای جدید را به جدایی رسمی دولت از دین پیوند دهی.
پیش از شروع
آیا ممکن است کشوری در جنگ شکست بخورد، اما فرهنگش بر فاتحان پیروز شود؟
بله؛ برای نمونه، مغولان چین را شکست دادند، اما فرهنگ چینی بر آنان غلبه کرد. در جامعۀ جهانیِ پیش از ظهور غرب جدید، پیروزی نظامی لزوماً به معنای پیروزی فرهنگی نبود.
شکست نظامی، نه لزوماً فرهنگی
شکست نظامی، نه لزوماً فرهنگی
اگر کشوری در جنگ شکست بخورد، آیا حتماً فرهنگش هم از بین میرود؟ پیش از ظهور غرب جدید، پیروزی نظامی لزوماً به معنای پیروزی فرهنگی نبود. فرهنگها و تمدنها حکومتهای خود را داشتند و با یکدیگر تجارت، گفتوگو و گاهی جنگ میکردند؛ اما قدرت نظامی یا اقتصادی، بهتنهایی سرنوشت فرهنگها را تعیین نمیکرد.
برای نمونه، مغولان چین را شکست دادند، ولی فرهنگ چینی بر مهاجمان اثر گذاشت و آنان را جذب کرد. پس ممکن بود فاتحِ میدان جنگ، از نظر فرهنگی تحت تأثیر جامعۀ شکستخورده قرار بگیرد؛ البته این اتفاق به توان فرهنگی آن جامعه بستگی داشت.
گسترش فرهنگ هم همیشه به لشکرکشی نیاز نداشت. مردم آسیای جنوب شرقی از راه تجارت با فرهنگ اسلامی آشنا شدند و به آن روی آوردند. در زندگی روزمره هم ممکن است از راه گفتوگو با یک دوست، با رسم تازهای آشنا شوی و آن را بپذیری؛ بدون اینکه کسی تو را مجبور کرده باشد.
کتاب درسی، صفحهٔ ۵۶
جهانِ مرکز و پیرامون
جهانِ مرکز و پیرامون
در کارت قبل دیدیم که شکست نظامی لزوماً به شکست فرهنگی نمیانجامید. اما از سدۀ هفدهم تا بیستم، با گسترش نفوذ غرب، سازماندهی سیاسی و اقتصادی جهان تغییر کرد: جوامع غربی در جایگاه مرکز و دیگر جوامع در جایگاه پیرامون قرار گرفتند.
اینجا «مرکز» و «پیرامون» نشانیِ جغرافیایی نیستند؛ منظور، جایگاه جوامع در روابط قدرت و اقتصاد جهانی است. برای تصور این تفاوت، شبکهای از فروشگاهها را در نظر بگیر که تصمیمهای اصلی در دفتر مرکزی آن گرفته میشود و شعبهها بیشتر از آن تصمیمها تأثیر میپذیرند.
این تغییر فقط سیاسی و اقتصادی نبود؛ پیامد فرهنگی هم داشت. فرهنگ کشورهای غیرغربی در حاشیۀ روابط و سازمانهای جهانی، متزلزل و آسیبپذیر شد. پس آسیبپذیری فرهنگی را نباید با نابودی کامل فرهنگ یکی دانست؛ منظور این است که موقعیت آن در برابر فشارهای بیرونی ضعیفتر شد.
کتاب درسی، صفحهٔ ۵۷
مسیر شکلگیری نظام نوین جهانی
مسیر شکلگیری نظام نوین جهانی
لباسی را تصور کن که مواد اولیۀ آن از یک کشور میآید، در کشور دیگری تولید میشود و در کشورهای دیگر به فروش میرسد. این مثال کمک میکند بفهمیم تقسیم کار میتواند از مرزهای یک کشور فراتر برود.
طبق توضیح کتاب، از سدۀ هفدهم تا بیستم اقتصادی گسترده شکل گرفت که تقسیم کار آن محدود به مرزهای سیاسی و فرهنگی نبود. این اقتصاد، پایۀ «نظام نوین جهانی» شد؛ نظامی که جوامع غربی را در مرکز و دیگر جوامع را در پیرامون قرار داد.
کتاب برای شکلگیری این نظام، چهار مرحله معرفی میکند:
پیدایش قدرتهای سیاسی سکولار؛
پیوند قدرت با تجارت، سرمایه و صنعت؛
به خدمت گرفتن مبلغان مذهبی و سازمانهای فراماسونری؛
استعمار و ادغام جوامع در نظام نوین جهانی.
پس موضوع فقط بیشترشدن دادوستد میان کشورها نبود؛ قدرت سیاسی و فعالیت اقتصادی به هم پیوند خوردند و جوامع در یک نظام جهانیِ مرکز و پیرامون جای گرفتند. فعلاً این مسیر کلی را به خاطر بسپار؛ در کارت بعد، مرحلۀ نخست را دقیقتر بررسی میکنیم.
کتاب درسی، صفحهٔ ۵۷
قدرتهای سکولار و دولت ـ ملتها
قدرتهای سکولار و دولت ـ ملتها
وقتی حکومتی میخواهد بگوید «ما چه کسانی هستیم؟»، ممکن است بر دین تکیه کند یا سرزمین و گذشتهٔ مشترک را برجسته سازد. کتاب، پیدایش دولتهای جدید غربی را با تغییر در همین تعریفِ هویت توضیح میدهد.
با کاهش تدریجی قدرت کلیسا، ابتدا فئودالها و اربابان بزرگ قدرت گرفتند. سپس با انقلاب فرانسه، دولتهایی شکل گرفتند که جدایی خود را از دین رسماً اعلام کردند؛ یعنی قدرت سیاسی، سکولار شد. این سخن دربارهٔ هویت و ساختار دولت است، نه اینکه همۀ مردم لزوماً بیدین شده باشند.
این دولتها برای معرفی خود، بهجای هویت دینی بر جغرافیا، تاریخ و بهویژه نژاد و قومیت تکیه کردند. برای تصور این تغییر، معرفی یک کشور با «سرزمین و گذشتۀ تاریخی ما» را با معرفی آن بر پایۀ دین مقایسه کن.
در همین روند، دولت ـ ملتهای جدید پدید آمدند: کشورهایی که اعضایشان خود را یک ملت میدانند و یک دولت، ادارۀ امور و نمایندگی آنان را بر عهده دارد.
کتاب درسی، صفحهٔ ۵۷
مثال حلشده
دانشآموزی میگوید: «چون پیش از ظهور غرب جدید هم کشورها با یکدیگر تجارت و جنگ داشتند، پس نظام نوین جهانی از همان زمان وجود داشت.» اشکال استدلال او چیست؟
ابتدا بخش درست حرف او را مشخص میکنیم: پیش از ظهور غرب جدید نیز میان جوامع، روابط اقتصادی، سیاسی، نظامی و فرهنگی برقرار بود.
سپس تفاوت را پیدا میکنیم: در آن دوره، سرنوشت تعاملات فرهنگی لزوماً تابع روابط سیاسی، نظامی یا اقتصادی نبود.
ویژگی نظام نوین جهانی را یادآوری میکنیم: اقتصادی با تقسیم کار فراتر از مرزهای سیاسی و فرهنگی شکل گرفت که غرب را به مرکز و دیگر جوامع را به پیرامون تبدیل کرد.
نتیجه میگیریم که او «وجود ارتباط میان جوامع» را با «شکل خاص سازماندهی این ارتباطات در نظام نوین جهانی» یکی گرفته است.
جواب: این استدلال درست نیست؛ وجود روابط میان جوامع، بهتنهایی به معنای وجود نظام نوین جهانی نیست. ویژگی متمایز این نظام، تقسیم کار اقتصادیِ فرامرزی و سازماندهی جوامع به مرکز و پیرامون است.
نکات مهم
پیش از ظهور غرب جدید، برتری نظامی لزوماً به برتری فرهنگی نمیانجامید و فرهنگها از راه تجارت و گفتوگو نیز گسترش مییافتند.
نظام نوین جهانی با تقسیم کار اقتصادیِ فراتر از مرزها شکل گرفت، جوامع غربی را در جایگاه مرکز قرار داد و فرهنگ جوامع پیرامونی را آسیبپذیر کرد.
مسیر شکلگیری این نظام از پیدایش قدرتهای سکولار آغاز شد و دولت ـ ملتهای جدید بهجای هویت دینی، بر ویژگیهای جغرافیایی، تاریخی، نژادی و قومی تکیه کردند.
درس ۱۰ · صفحهٔ ۵۷ تا ۶۵ · حدود ۱۵ دقیقه · تولید هوش مصنوعی
شکلگیری نظام نوین جهانی
در این درس یاد میگیری نظام نوین جهانی چگونه با شکلگیری دولتهای سکولار، پیوند قدرت و ثروت، استفاده از ابزارهای نفوذ فرهنگی و استعمار پدید آمد و جوامع را در جایگاههای مرکز و پیرامون قرار داد.
پیش از شروع
آیا ممکن است کشوری به اشغال کامل نظامی درنیاید، اما باز هم زیر نفوذ قدرتهای خارجی قرار بگیرد؟
بله؛ در این درس میبینی که سلطه فقط با اشغال نظامی شکل نمیگیرد و میتواند از راه نفوذ اقتصادی، سیاسی و فرهنگی هم پیش برود. ایران در دورهٔ مورد بحث کتاب، از نمونههای همین وضعیت بود.
جهانی با مرکز و پیرامون
جهانی با مرکز و پیرامون
به لباسی که میپوشی فکر کن: ممکن است پنبهاش در یک کشور تولید شده، پارچهاش در کشوری دیگر بافته شده و خودش در جای دیگری دوخته شده باشد. این مثال کمک میکند معنای تقسیم کار فراتر از مرزها را بفهمیم؛ یعنی فعالیتهای اقتصادی به داخل یک کشور محدود نمانند و جوامع مختلف، بخشهایی از کار را انجام دهند.
از سدهٔ هفدهم تا بیستم، گسترش چنین ارتباطاتی به شکلگیری نظام نوین جهانی انجامید. اما جوامع در این نظام جایگاهی برابر پیدا نکردند: جوامع غربی در جایگاه مرکز و دیگر جوامع در جایگاه پیرامون قرار گرفتند. پس موضوع فقط بیشترشدن ارتباط کشورها نبود؛ نوع رابطه و جایگاه آنها هم تغییر کرد.
حواست باشد: «مرکز» و «پیرامون» در اینجا نشانی روی نقشه نیستند؛ جایگاه جوامع را در سازماندهی اقتصادی و سیاسی جهان بیان میکنند.
کتاب درسی، صفحهٔ ۵۷
پیدایش دولتهای سکولار
پیدایش دولتهای سکولار
اگر از یک حکومت بپرسیم «خودت را با چه ویژگیهایی معرفی میکنی؟»، پاسخ آن میتواند نشان دهد هویتش بر چه پایهای بنا شده است.
در روندی که کتاب توضیح میدهد، با کاهش تدریجی قدرت کلیسا، ابتدا فئودالها و زمینداران بزرگ قدرت گرفتند. سپس با انقلاب فرانسه، دولتهایی پدید آمدند که رسماً جدایی خود را از دین اعلام کردند؛ این ویژگی را سکولار بودنِ دولت مینامیم. منظور، جایگاه دین در حکومت است، نه اینکه همهٔ مردم آن جامعه بیدین شده باشند.
این دولتهای جدید برای معرفی هویت خود، بهجای دین بر سرزمین، گذشتهٔ تاریخی و ویژگیهای قومی و نژادی تکیه میکردند. مثلاً برای شناخت هویت یک کشور، به مرزهای جغرافیایی و تاریخ مشترک مردمش توجه میشد، نه صرفاً دین آنان.
در همین روند، دولت ـ ملتهای جدید شکل گرفتند: واحدهایی که اعضایشان خود را یک ملت میدانند و یک دولت، اداره و نمایندگی آنها را بر عهده دارد.
کتاب درسی، صفحهٔ ۵۷
پیوند قدرت و ثروت
پیوند قدرت و ثروت
قدرت سیاسی و ثروت اقتصادی چگونه به هم گره خوردند؟ برای پاسخ، نیاز هر طرف را ببین: دولتها پول میخواستند تا قدرتشان را افزایش دهند؛ بازرگانان هم حمایت نظامی میخواستند تا تجارت کنند و سود ببرند. پس هر طرف چیزی داشت که طرف دیگر به آن نیازمند بود.
برای تصور این رابطه، بازرگانی را در نظر بگیر که کالاهایش را با کشتی جابهجا میکند. حمایت ناوگان نظامی دولت میتواند از کشتیهای او محافظت کند؛ در مقابل، سرمایهٔ بازرگان نیز میتواند پشتوانهٔ افزایش قدرت دولت باشد.
در روند تاریخی توضیحدادهشده در کتاب، گسترش تجارت، بردهداری و انتقال ثروت به اروپا باعث شد جایگاه بازرگانان از زمینداران بالاتر برود. این ثروتاندوزی با بهرهکشی از انسانهای بهبردگیگرفتهشده نیز همراه بود. سپس صنعت، انباشت ثروت سرمایهداران را شتاب داد؛ یعنی ثروت آنان با سرعت بیشتری افزایش یافت.
پس نکته فقط ثروتمندشدن بازرگانان نیست؛ مهم، شکلگیری رابطهای متقابل میان قدرت سیاسی و منافع اقتصادی است.
کتاب درسی، صفحهٔ ۵۸
ابزارهای نفوذ فرهنگی
ابزارهای نفوذ فرهنگی
آیا برای گسترش قدرت، داشتن پول و نیروی نظامی کافی است؟ گاهی مقاومت فرهنگی مردم، مانعی در برابر نفوذ بیگانگان میشود؛ یعنی مردم به پشتوانهٔ باورها و هویت خود، سلطهٔ خارجی را نمیپذیرند.
در روایت کتاب، دولتهای غربی برای تضعیف این مقاومت، از دو مسیر استفاده کردند: مبلغان مسیحی بر فرهنگ عمومی مردم اثر میگذاشتند و سازمانهای فراماسونری راهی برای تأثیرگذاری بر نخبگان سیاسی بودند. حمایت دولتهای سکولار از مبلغان، در این روایت، با هدف گسترش قدرت انجام میشد، نه از روی انگیزهٔ دینی.
برای فهم تفاوت این دو مسیر، به یک مدرسه فکر کن: تغییر نگاه بیشتر دانشآموزان با اثرگذاری بر چند نفر از تصمیمگیرندگان مدرسه یکسان نیست؛ مخاطبان این دو مسیر متفاوتاند.
اما این ابزارها تنها علت تحولات تاریخی نبودند. خود کتاب تأکید میکند که نمیتوان دگرگونیهای گستردهٔ تاریخی را فقط به فعالیت یک گروه پنهانی نسبت داد؛ عوامل سیاسی و اقتصادی را هم باید در نظر گرفت.
کتاب درسی، صفحهٔ ۵۹
دو راه سلطه و ادغام
دو راه سلطه و ادغام
به پرسش آغاز درس برگردیم: آیا کشوری بدون اشغال کامل نظامی هم میتواند زیر نفوذ خارجی قرار بگیرد؟ بله؛ اشغال نظامی تنها راه سلطه نبود. در توضیح کتاب، استعمار مهمترین عامل وارد کردن جوامع غیرغربی به نظام نوین جهانی بود؛ اما این فرایند دو شکل داشت:
اشغال کامل نظامی: استعمارگران کشور را مستقیماً زیر سلطهٔ خود میبردند؛ مانند هندوستان، اندونزی و الجزایر.
نفوذ اقتصادی، سیاسی و فرهنگی: در جوامعی که مقاومت بیشتری داشتند و سلطهٔ مستقیم بر آنها ممکن نبود، قدرتهای خارجی از راه نفوذ عمل میکردند. کتاب این وضعیت را «نیمهاستعماری» مینامد؛ مانند چین، عثمانی و ایران.
ایران نمونهٔ راه دوم بود: بخشهایی از سرزمینش جدا شد، شمالِ قلمرو باقیمانده زیر نفوذ روسیه و جنوب آن زیر نفوذ انگلیس قرار گرفت و اقتصادش به اروپا وابسته شد.
پس اشغال نشدنِ کامل، لزوماً به معنای استقلال واقعی نیست؛ باید دید تصمیمها و روابط اقتصادی، سیاسی و فرهنگی کشور تا چه اندازه زیر تأثیر قدرتهای خارجیاند.
کتاب درسی، صفحهٔ ۶۰
مثال حلشده
دانشآموزی میگوید: «اگر کشوری کاملاً به اشغال نظامی درنیامده باشد، نمیتوان گفت از راه استعمار در نظام نوین جهانی ادغام شده است.» با تکیه بر درس، استدلال او را بررسی کن.
ابتدا فرض او را مشخص میکنیم: او اشغال کامل نظامی را تنها راه ادغام میداند.
دو راه مطرحشده در درس را یادآوری میکنیم: اشغال کامل نظامی، یا نفوذ اقتصادی، سیاسی و فرهنگی در جوامعی که مقاومت بیشتری داشتند.
ایران را شاهد میآوریم: طبق درس، شمال ایران زیر نفوذ روسیه و جنوب آن زیر نفوذ انگلیس قرار گرفت و اقتصاد آن به اروپا وابسته شد.
نتیجه میگیریم که نبودِ اشغال کامل نظامی، به معنای نبودِ سلطه و نفوذ استعماری نیست؛ بنابراین استدلال دانشآموز درست نیست.
جواب: خیر؛ اشغال کامل نظامی تنها راه ادغام نبود و جامعه میتوانست از راه نفوذ اقتصادی، سیاسی و فرهنگی نیز وارد نظام نوین جهانی شود؛ ایران در این درس نمونهٔ این وضعیت است.
نکات مهم
نظام نوین جهانی با گسترش تقسیم کار فراتر از مرزها شکل گرفت و جوامع غربی را در جایگاه مرکز و دیگر جوامع را در جایگاه پیرامون قرار داد.
پیدایش دولتهای سکولار، پیوند قدرت با تجارت و سرمایه و صنعت، و استفاده از ابزارهای نفوذ فرهنگی از مراحل شکلگیری این نظام بودند.
استعمار مهمترین عامل ادغام جوامع غیرغربی در این نظام بود و هم با اشغال کامل نظامی و هم با نفوذ اقتصادی، سیاسی و فرهنگی پیش میرفت.
درس ۱۱ · صفحهٔ ۶۵ تا ۶۷ · حدود ۱۴ دقیقه · تولید هوش مصنوعی
تحولات اقتصادی ـ سیاسی
در این درس یاد میگیری چگونه استعمار اقتصاد کشورها را وابسته کرد، چرا رشد تولید و استقلال رسمی لزوماً این وابستگی را از میان نمیبرد و دولت ـ ملتهای جدید چگونه پدید آمدند و گسترش یافتند.
پیش از شروع
آیا ممکن است کشوری کارخانههای بیشتری داشته باشد و از نظر سیاسی هم مستقل باشد، اما همچنان از نظر اقتصادی به کشورهای دیگر وابسته بماند؟
بله؛ افزایش تولید و داشتن دولت مستقل، بهتنهایی به معنای استقلال اقتصادی نیست. باید دید تولید برای رفع نیاز چه کسانی انجام میشود، سود آن به کجا میرود و کشور تا چه اندازه میتواند دربارهٔ اقتصادش مستقل تصمیم بگیرد.
از تغییر اقتصاد تا وابستگی
از تغییر اقتصاد تا وابستگی
تصور کن بیشتر درآمد یک خانواده از فروش فقط یک محصول باشد؛ اگر خریداران قیمت پایینتری پیشنهاد کنند، آن خانواده چقدر میتواند مخالفت کند؟
پیش از استعمار، اقتصاد کشورهای غیرغربی اغلب با محیط جغرافیایی خود سازگار و مستقل بود. استعمار جهت این اقتصادها را بهسوی تأمین نیاز کشورهای استعمارگر تغییر داد. کشورهای تحت نفوذ، هم بازار فروش کالاهای تولیدشدهٔ غرب شدند و هم نیروی کار و مواد خام مورد نیاز آن را فراهم کردند.
در بسیاری از این کشورها، صادرات عمده به یک مادهٔ خام محدود شد؛ به این وضعیت اقتصاد تکمحصولی میگوییم. تکمحصولی بودن یعنی تکیهٔ صادرات بر یک محصول، نه اینکه کشور هیچ محصول دیگری تولید نکند.
مثلاً کشوری را در نظر بگیر که بیشتر درآمد صادراتیاش از پنبه است. اگر خریداران پنبه قیمت را پایین بیاورند، این کشور گزینههای جایگزین کمتری برای کسب درآمد دارد؛ پس قدرت چانهزنی، یعنی توان اثرگذاری بر شرایط معامله، کاهش مییابد و وابستگی اقتصادی بیشتر میشود.
کتاب درسی، صفحهٔ ۶۵
رشد، بدون رهایی از وابستگی
رشد، بدون رهایی از وابستگی
اگر در کشوری کارخانههای بیشتری ساخته شود، آیا حتماً وابستگی اقتصادی آن کمتر شده است؟ رشد تولید با رهایی از وابستگی یکی نیست. باید دید تولید در چه رابطهای انجام میشود و منافع آن چگونه توزیع میشود.
در رابطهٔ اقتصادی وابسته، مبادلات جهانی نامتعادل است و انتقال ثروت به سوی کشورهای غربی ادامه دارد. حتی انتقال برخی صنایع به کشورهای استعمارزده هم لزوماً این رابطه را تغییر نمیدهد؛ زیرا ممکن است هدف، استفاده از بازار مصرف و کاهش هزینهها برای افزایش منافع شرکتهای کشورهای استعمارگر باشد، نه استقلال اقتصادی کشور میزبان.
برای نمونه، کتاب از انتقال تولیدیهای پوشاک به بنگلادش یاد میکند. تولید پوشاک در این کشور افزایش مییابد، اما کارگران با دستمزد ناچیز و در شرایط ناایمن کار میکنند و شرکتهای بزرگ هزینههایشان را کاهش میدهند.
پس برای سنجیدن استقلال اقتصادی، فقط تعداد کارخانهها کافی نیست؛ باید پرسید: آیا رابطهٔ وابسته و توزیع نامتعادل ثروت هم تغییر کرده است؟
کتاب درسی، صفحهٔ ۶۶
استقلال رسمی و استعمار نو
استقلال رسمی و استعمار نو
فرض کن کشوری پس از مبارزه با استعمار، دولت مستقل خودش را تشکیل داده است. آیا همین اتفاق برای پایان وابستگی کافی است؟
در توضیح کتاب، استعمارگران پس از روبهروشدن با مقاومتهای سیاسی و نهضتهای آزادیبخش، استقلال سیاسی و اقتصادی کشورهای استعمارزده را به رسمیت میشناسند؛ اما بهرسمیتشناختن استقلال، با ازبینرفتن وابستگی اقتصادی یکی نیست.
مثلاً کشوری را تصور کن که دولت مستقل دارد، ولی همچنان برای فروش مادهٔ خام اصلی خود و خرید کالاهای مورد نیازش به کشورهای استعمارگر وابسته است. تغییر دولت، بهتنهایی این رابطهٔ اقتصادی را تغییر نمیدهد؛ در نتیجه، آن کشور همچنان در چرخهای حضور دارد که توزیع ثروت در آن نامتعادل است.
پس وابستگی اقتصادی، زمینهٔ گذار از استعمار به استعمار نو را فراهم میکند: استقلال کشور رسماً پذیرفته میشود، اما رابطهٔ اقتصادی وابسته ادامه مییابد. برای تشخیص این وضعیت، فقط نپرس «آیا کشور دولت مستقل دارد؟»؛ بپرس «آیا رابطهٔ اقتصادی وابسته هم تغییر کرده است؟»
کتاب درسی، صفحهٔ ۶۶
پیدایش و گسترش دولت ـ ملتها
پیدایش و گسترش دولت ـ ملتها
وقتی کسی میپرسد «اهل کدام کشوری؟»، معمولاً نام یک کشور را میگوییم. اما این شیوهٔ تعریف هویت سیاسی، همیشه به شکل امروزی وجود نداشته است.
دولت ـ ملتهای جدید نخست در اروپای غربی و با کاهش قدرت کلیسا پدید آمدند. این حاکمیتهای سیاسی ـ اقتصادی، برخلاف حاکمیتهای پیشین، خود را با هویت دینی و معنوی تعریف نمیکردند؛ هویتشان سکولار، یعنی غیردینی، و اغلب ناسیونالیستی و قومی بود. در اینجا ناسیونالیستی یعنی تأکید بر ملت بهعنوان مبنای هویت سیاسی.
این دولتها در مسیر گسترش قدرت خود، به استعمار روی آوردند. در مناطق تحت نفوذشان نیز مرزهای سیاسی تازهای شکل گرفت و برای این مناطق، هویتهای ملی جدیدی ساخته شد. به این ترتیب، الگوی دولت ـ ملت به بخشهای دیگر جهان گسترش یافت.
برای نمونه، کتاب توضیح میدهد که پس از فروپاشی امپراتوری عثمانی، کشورهای جدیدی شکل گرفتند و در معرفی هویت آنها، ویژگیهای قومی و نژادی بهجای هویت مشترک اسلامی برجسته شد. پس پیدایش اولیه در اروپا را از گسترش بعدی در مناطق دیگر جدا نگه دار.
کتاب درسی، صفحهٔ ۶۷
مثال حلشده
کشوری پس از پایان حکومت مستقیم استعمارگران، دولت مستقلی تشکیل داده و چند کارخانهٔ پوشاک هم در آن راه افتاده است؛ اما صادرات عمدهاش همچنان قهوهٔ خام است و مبادلات نامتعادل، ثروت را به سوی کشورهای استعمارگر میبرد. فردی میگوید: «چون هم مستقل شده و هم کارخانه دارد، دیگر وابسته نیست.» این ادعا را بررسی کن.
ابتدا استقلال رسمی را از وضعیت روابط اقتصادی جدا میکنیم: تشکیل دولت مستقل، بهتنهایی دربارهٔ پایان وابستگی اقتصادی چیزی ثابت نمیکند.
ترکیب صادرات را بررسی میکنیم: تکیهٔ صادرات عمده بر قهوهٔ خام، نشانهٔ اقتصاد تکمحصولی و محدود بودن قدرت چانهزنی است.
وجود کارخانهها را در کنار روابط اقتصادی میسنجیم: افزایش تولید صنعتی لزوماً مبادلات نامتعادل و انتقال ثروت را متوقف نمیکند.
نتیجه میگیریم که ادامهٔ این روابط، با وجود استقلال رسمی، میتواند زمینهٔ استعمار نو باشد؛ پس برای داوری نباید فقط کارخانهها و استقلال رسمی را دید.
جواب: این ادعا دقیق نیست؛ در چارچوب درس، تنوع تولید و استقلال رسمی بهتنهایی کافی نیست و تداوم وابستگی صادراتی و روابط نامتعادل اقتصادی میتواند زمینهٔ استعمار نو را حفظ کند.
نکات مهم
استعمار با تبدیل کشورها به بازار مصرف و تأمینکنندهٔ مواد خام و نیروی کار، اقتصاد آنها را وابسته کرد و تکمحصولی شدن قدرت چانهزنیشان را کاهش داد.
افزایش تولید صنعتی و بهرسمیتشناختن استقلال کشورها، اگر با ادامهٔ روابط اقتصادی وابسته همراه باشد، لزوماً به رهایی از وابستگی نمیانجامد و میتواند زمینهٔ استعمار نو را حفظ کند.
دولت ـ ملتهای جدید ابتدا با افول قدرت کلیسا در اروپای غربی پدید آمدند و سپس با گسترش استعمار، در مناطق دیگر نیز با هویتهای ناسیونالیستی، قومی و سکولار شکل گرفتند.
درس ۱۲ · صفحهٔ ۶۷ تا ۶۹ · حدود ۱۳ دقیقه · تولید هوش مصنوعی
افول دولت ـ ملتها و جهانی شدن
در این درس یاد میگیری پیدایش دولت ـ ملتها و تغییر نقش آنها را توضیح بدهی و دیدگاههای متفاوت دربارهٔ جهانی شدن و واکنش به چالشهای آن را از هم تشخیص بدهی.
پیش از شروع
اگر مرزهای کشورها هنوز روی نقشه هستند، چرا یک شرکت میتواند در چند کشور فعالیت کند و بر اقتصاد آنها اثر بگذارد؟
مرزهای سیاسی از بین نرفتهاند، اما گسترش شرکتهای چندملیتی و شبکههای ارتباطی از اهمیت آنها در فعالیتهای اقتصادی کاسته است. در این درس میبینیم این تغییر چگونه نقش دولتها را دگرگون میکند و چرا دربارهٔ پیامدهای جهانی شدن اختلافنظر وجود دارد.
پیدایش دولت ـ ملتها
پیدایش دولت ـ ملتها
وقتی نام یک کشور را میشنوی، شاید به مرزها، پرچم و هویت ملی آن فکر کنی. اما «دولت ـ ملت» شکل تازهای از حاکمیت سیاسی و اقتصادی در تاریخ است، نه نامی برای همهٔ حکومتهای گذشته.
دولت ـ ملتها نخست در اروپای غربی و با کاهش قدرت کلیسا پدید آمدند. برخلاف حاکمیتهای پیشین، خود را با هویت دینی و معنوی تعریف نمیکردند؛ سکولار بودند، یعنی هویت حاکمیتشان بر دین استوار نبود. هویت آنها اغلب بر ملیت و قومیت تکیه داشت. این ویژگیِ حاکمیت را نباید با بیدین بودن همهٔ مردم آن کشور یکی دانست.
سپس این کشورها به قدرتهای استعماری تبدیل شدند. با گسترش استعمار، در مناطق تحت نفوذشان مرزبندیهای سیاسی تازه و هویتهای ملی، قومی و سکولار شکل دادند؛ به این ترتیب، دولت ـ ملتها به بخشهای دیگری از جهان گسترش یافتند.
برای نمونه، کتاب توضیح میدهد که پس از فروپاشی امپراتوری عثمانی، متناسب با مناطق نفوذ قدرتهای استعماری، کشورهای تازهای تأسیس شدند و برای آنها هویت ملی جدیدی معرفی شد.
کتاب درسی، صفحهٔ ۶۷
اقتصاد فراتر از مرزها
اقتصاد فراتر از مرزها
فرض کن کفشی میخری که طراحیاش در یک کشور، تولیدش در کشوری دیگر و فروشش در چندین کشور انجام میشود. چنین فعالیتی در محدودهٔ اقتصاد یک کشور جا نمیگیرد!
اقتصاد سرمایهمحور در آغاز برای رشد خود به حمایت سیاستهای قومی و منطقهای نیاز داشت؛ اما بهتدریج سه تغییر رخ داد: ثروت انباشته شد، شرکتهای بزرگ چندملیتی پدید آمدند و ارتباطات گسترش یافت. شرکتها توانستند سرمایه و فعالیتشان را به کشورهای مختلف ببرند و با شبکههای اطلاعاتی، تغییرات اقتصادی جهان را شناسایی و مدیریت کنند. شکلگیری نهادهای بینالمللی و بازارهای مشترک منطقهای هم به این گسترش کمک کرد.
پس کمشدن اهمیت مرزهای سیاسی به معنی پاکشدن آنها از نقشه نیست؛ یعنی فعالیت اقتصادی کمتر از گذشته به محدودهٔ یک کشور وابسته میماند. در نتیجه، نقش کشورها و دولتهایشان نیز تغییر میکند؛ نه اینکه دولتها لزوماً از بین بروند.
کتاب درسی، صفحهٔ ۶۸
قدرت جهانی و استقلال کشورها
قدرت جهانی و استقلال کشورها
آیا آسانتر شدن تجارت میان کشورها، همیشه به معنای بیشتر شدن اختیار آنهاست؟ برای پاسخ، باید ببینیم چه کسی بر قواعد تجارت اثر میگذارد.
در تحلیل کتاب، کانونهای ثروت و قدرت برای حفظ منافع خود، از راه سازمانهای بینالمللی موانع تجارت را کاهش میدهند. پیامد این فرایند میتواند تضعیف استقلال اقتصادی و سیاسی کشورها باشد؛ یعنی کشورها برای تصمیمگیری دربارهٔ اقتصاد و سیاست خود، آزادی عمل کمتری داشته باشند.
برای روشن شدن موضوع، فرض کن کشوری میخواهد برای حمایت از تولیدکنندگان داخلی، ورود یک کالا را محدود کند؛ اما زیر فشار قدرتهای اقتصادی ناچار میشود از تصمیمش عقبنشینی کند. در این مثال، مسئله فقط ورود کالا نیست؛ اختیار کشور در تصمیمگیری مستقل هم محدود شده است.
پس زنجیرهٔ استدلال کتاب را اینطور دنبال کن: حفظ منافع کانونهای قدرت ← اقدام از راه سازمانهای بینالمللی ← برداشتن موانع تجاری ← تضعیف استقلال کشورها.
کتاب درسی، صفحهٔ ۶۸
جهانی شدن؛ نظم یا چالش؟
جهانی شدن؛ نظم یا چالش؟
آیا گسترش تجارت و تولید بین کشورها، حتماً به پیدایش یک نظم تازه در جهان میانجامد؟ کتاب دو دیدگاه را مطرح میکند:
دیدگاه نخست: جهانی شدن به مرزهای ملی اعتنا نمیکند و تجارت و تولید بینالمللی، جهان را به سوی نظمی نوین میبرند.
دیدگاه مخالف: ابعاد اقتصادی و سیاسی جهانی شدن، در وضعیت کنونی، برای ایجاد چنین نظمی کافی نیست؛ بلکه چالشها و تضادهایی پدید میآورد.
پس اختلاف این دو دیدگاه، صرفاً بر سر وجود ارتباط میان کشورها نیست؛ بر سر نتیجهٔ این ارتباطها است. مثل وقتی که ارتباط اعضای چند گروه بیشتر میشود، اما هنوز معلوم نیست همکاری آنها به نظمی مشترک میرسد یا اختلافهای تازهای ایجاد میکند.
در برابر چالشهای جهانی شدن، جنبشهایی فعالیت میکنند که به مرز یک کشور محدود نیستند. همچنین دولتها برای مقاومت در برابر سیاست جهانیسازی اقتصادی قدرتهای برتر، پیمانهایی مانند جنبش عدم تعهد و سازمان همکاری اسلامی تشکیل دادهاند. دقت کن: جنبشهای فرامرزی و پیمانهای میان دولتها، دو شکل متفاوت واکنشاند.
کتاب درسی، صفحهٔ ۶۹
مثال حلشده
شرکتی در چند کشور کارخانه دارد و با شبکهٔ اطلاعاتی خود، تغییرات بازارهای جهان را بررسی میکند. چند دولت نیز برای حفاظت از منافع اقتصادی خود پیمان همکاری میبندند. آیا از این وضعیت میتوان نتیجه گرفت که دولتها از بین رفتهاند؟ با مفاهیم درس استدلال کن.
نشانههای فعالیت فرامرزی را پیدا میکنیم: شرکت به یک کشور محدود نیست و اطلاعات بازارهای مختلف را بررسی میکند.
این نشانهها را به رشد شرکتهای چندملیتی و گسترش ارتباطات ربط میدهیم؛ عواملی که اهمیت مرزها را برای فعالیت اقتصادی کاهش دادهاند.
میان «تغییر نقش دولتها» و «از بین رفتن دولتها» فرق میگذاریم؛ اطلاعات مسئله فقط تغییر نقش و محدودیتهای مرزی را نشان میدهد.
پیمان همکاری دولتها را بررسی میکنیم: دولتها هنوز کنشگرند و میتوانند برای مواجهه با چالشهای جهانی شدن با یکدیگر همکاری کنند.
جواب: این وضعیت نشاندهندهٔ فراتر رفتن فعالیت اقتصادی از مرزهای ملی و تغییر نقش دولتهاست، نه حذف کامل آنها؛ همکاری چند دولت نیز میتواند واکنشی به چالشهای جهانی شدن باشد.
نکات مهم
دولت ـ ملتها ابتدا با افول قدرت کلیسا در اروپای غربی پدید آمدند و استعمار به گسترش این الگو با هویتهای قومی و سکولار کمک کرد.
انباشت ثروت، شرکتهای چندملیتی و گسترش ارتباطات از اهمیت مرزها در اقتصاد کاستهاند و در تحلیل کتاب، اقدامات کانونهای ثروت و قدرت استقلال کشورها را تضعیف میکند.
دربارهٔ ایجاد نظم نوین بر اثر جهانی شدن توافق وجود ندارد و جنبشهای فرامرزی و پیمانهای میان دولتها از واکنشها به چالشهای آن هستند.
درس ۱۳ · صفحهٔ ۶۹ تا ۷۲ · حدود ۱۴ دقیقه · تولید هوش مصنوعی
امپراتوری رسانه، علم و فرهنگ
در این درس یاد میگیری دو شیوهٔ اثرگذاری بر تربیت نخبگان، یعنی توزیع هدفمند علوم و تثبیت مرجعیت علمی غرب، را توضیح بدهی و پیامد فرهنگی آنها را از نگاه کتاب تشخیص بدهی.
پیش از شروع
آیا ممکن است کشوری آموزشهای علمی دریافت کند، اما همچنان برای حل مسئلههای مهم خود به کشورهای آموزشدهنده وابسته بماند؟
بله؛ اگر آموزشها گزینشی باشند و دانشهای راهبردی منتقل نشوند، دریافت آموزش لزوماً به استقلال علمی نمیانجامد. کتاب همچنین توجه میدهد که در علوم انسانی، مبانی و معیارهای شناخت جامعه نیز میتوانند بر فرهنگ کشورِ دریافتکننده اثر بگذارند.
دو عرصهٔ اثرگذاری فرهنگی
دو عرصهٔ اثرگذاری فرهنگی
فرض کن در یک روز، هم ویدئویی پربازدید دربارهٔ سبک زندگی میبینی و هم خبری دربارهٔ برنامهٔ آموزشیِ پژوهشگران میخوانی. هر دو میتوانند اثر فرهنگی داشته باشند، اما مخاطب و مسیر اثرگذاریشان یکسان نیست.
کتاب برای توضیح اثرگذاری فرهنگی جهان غرب بر جوامع غیرغربی، دو عرصه را از هم جدا میکند:
فرهنگ عمومی: باورها، سلیقهها و شیوههای زندگیِ رایج میان مردم؛ کتاب رسانه را ابزار مدیریت این عرصه معرفی میکند.
فرهنگ تخصصی: اندیشهها و دانشهایی که متخصصان و نخبگان با آنها سروکار دارند؛ اثرگذاری در این عرصه بیشتر از مسیر تربیت نخبگان انجام میشود.
مثلاً یک برنامهٔ سرگرمی با مخاطبان گسترده، به عرصهٔ فرهنگ عمومی مربوط است؛ اما آموزش دانشگاهیِ متخصصان، به عرصهٔ فرهنگ تخصصی ارتباط دارد. پس برای تشخیص این دو، بپرس: مخاطب اصلی عموم مردماند یا نخبگان و متخصصان؟ این تفاوت به معنای بیتأثیر بودن رسانه بر نخبگان نیست؛ صحبت از مسیر اصلی اثرگذاری است.
کتاب درسی، صفحهٔ ۷۰
آموزش علم، اما گزینشی
آموزش علم، اما گزینشی
آیا دریافت آموزش علمی همیشه به معنای رسیدن به استقلال علمی است؟ در توضیح کتاب، مهم است که چه دانشی آموزش داده میشود و چه دانشی منتقل نمیشود.
کتاب یکی از شیوههای اثرگذاری بر تربیت نخبگان را «توزیع هدفمند علوم» مینامد: کشورهای غربی بخشی از علوم طبیعی را که برای خدمترسانی به خودشان لازم است، به کشورهای در حال توسعه آموزش میدهند؛ اما دانشهای راهبردی را آموزش نمیدهند. منظور از دانش راهبردی، دانشی است که در تواناییهای اساسی و استقلال یک کشور نقش تعیینکننده دارد.
برای نزدیکشدن به موضوع، شرکتی را تصور کن که کار با دستگاهش را به خریدار آموزش میدهد، اما دانش طراحی و ساخت آن را منتقل نمیکند. خریدار میتواند از دستگاه استفاده کند، ولی برای ساخت آن همچنان وابسته میماند.
پس در تحلیل کتاب، مسئله نبودِ هرگونه آموزش علمی نیست؛ مسئله، گزینشیبودن انتقال دانش و خودداری از آموزش دانشهای راهبردی است.
کتاب درسی، صفحهٔ ۷۱
مبانی علوم انسانی غربی
مبانی علوم انسانی غربی
آیا برای شناخت زندگی انسان، فقط جمعآوری اطلاعات کافی است؟ علوم انسانی دربارهٔ انسان و زندگی اجتماعی او مطالعه میکنند؛ اما در این مطالعه، پیشفرضهایی هم دارند.
کتاب توضیح میدهد که علوم انسانی غربی بر سه دسته مبانی فکریِ غرب پس از رنسانس تکیه دارند:
هستیشناختی: جهان و واقعیت را چگونه میشناسیم؟
انسانشناختی: انسان چه ویژگیها و نیازهایی دارد؟
معرفتشناختی: شناخت معتبر را چگونه به دست میآوریم؟
مثلاً وقتی دربارهٔ هدف آموزش در مدرسه فکر میکنیم، پاسخمان به اینکه «انسان چه نیازهایی دارد؟» بر پیشنهادمان اثر میگذارد. پس شناخت انسان، در شیوهٔ سازماندادن زندگی او هم نقش دارد.
در توضیح کتاب، علوم انسانی غربی زندگی آدمی را به شیوهای سکولار تعریف و سازماندهی میکنند؛ یعنی ابعاد معنوی زندگی انسان را در این تعریف و سازماندهی در نظر نمیگیرند. نکتهٔ اصلی این است که این علوم، از نگاه کتاب، بر مبانی فکری مشخصی استوارند.
کتاب درسی، صفحهٔ ۷۱
چه کسی معیار ارزیابی است؟
چه کسی معیار ارزیابی است؟
فرض کن بخواهی دربارهٔ موفقیت یک مدرسه قضاوت کنی. اگر فقط نمرهٔ امتحان را معیار بگیری، ممکن است به یک نتیجه برسی؛ اگر رشد اخلاقی و همکاری دانشآموزان را هم مهم بدانی، ارزیابیات میتواند متفاوت شود. پس معیاری که انتخاب میکنیم، بر داوری ما اثر میگذارد.
کتاب پیامد «تثبیت مرجعیت علمی غرب» را با همین توجه به معیارها توضیح میدهد: علوم انسانی غربی فقط اطلاعات منتقل نمیکنند؛ چارچوبی هم برای شناخت انسان و جامعه عرضه میکنند. در تحلیل کتاب، وقتی این چارچوب مبنای ارزیابی فرهنگهای دینی شود، آن فرهنگها هویت خود را از نگاه فرهنگ غربی بازنگری میکنند، نه بر پایهٔ مبانی معرفتی دینی خودشان.
از نگاه کتاب، پیامد این فرایند، محرومشدن آن فرهنگها از علمی است که بر بنیانهای معرفتی دینی استوار باشد. بنابراین، مسئله فقط «یادگرفتن از دیگران» نیست؛ مسئله این است که چه نگاهی مرجع شناخت و ارزیابی خودمان میشود.
کتاب درسی، صفحهٔ ۷۱
مثال حلشده
فرض کن گروهی از پژوهشگران، برای ارزیابی فرهنگ دینی جامعهٔ خود، فقط معیارهای علوم انسانی غربی را معتبر بدانند و مبانی معرفتی دینی را کنار بگذارند. این وضعیت به کدام شیوهٔ اثرگذاری بر تربیت نخبگان مربوط است و چرا؟
ابتدا موضوع موقعیت را مشخص میکنیم: بحث دربارهٔ معیار ارزیابی فرهنگ است، نه انتقال یا منتقلنکردن یک فناوری.
سپس میپرسیم چه چارچوبی مرجع شناخته شده است: در این مثال، تنها معیارهای علوم انسانی غربی معتبر دانسته میشوند.
این ویژگی را با مفهوم درس تطبیق میدهیم: معیارشدن این چارچوبها، نشانهٔ تثبیت مرجعیت علمی غرب است.
پیامد را از نگاه کتاب توضیح میدهیم: فرهنگ دینی از نگاه چارچوبی دیگر ارزیابی میشود و مبانی معرفتی دینی در تولید علم کنار میروند.
جواب: در تحلیل کتاب، این وضعیت نمونهای از تثبیت مرجعیت علمی غرب است؛ زیرا معیارهای علوم انسانی غربی، مرجع داوری دربارهٔ هویت و فرهنگ دینی قرار گرفتهاند.
نکات مهم
کتاب، مدیریت فرهنگ عمومی از راه رسانه را از اثرگذاری بر فرهنگ تخصصی از راه تربیت نخبگان متمایز میکند.
در توزیع هدفمند علوم، به توضیح کتاب، بخشی از علوم طبیعی آموزش داده میشود، اما دانشهای راهبردی منتقل نمیشوند.
در تحلیل کتاب، تثبیت مرجعیت علوم انسانی غربی با مبانی سکولار، فرهنگهای دینی را به ارزیابی خود با معیارهای غربی سوق میدهد و از علم مبتنی بر مبانی معرفتی دینی محروم میکند.
در پنل یادگیری 1xAi هر کدام از این درسها قدم به قدم پیش میرود: بعد از هر بخش یک سوال کوتاه، بعد مثال حلشده و در پایان برگهٔ خروج. جوابت ثبت میشود و سوالهای هر درس در روزهای بعد برای مرور برمیگردند. درسهای تعاملی رایگاناند؛ فقط تصحیح پاسخ کوتاه سهمیهٔ روزانهٔ رایگان دارد.
ساختن حساب رایگان است و بعد از ثبتنام مستقیم به همین بخش از پنل برمیگردی.