نمونه سوال فصل ۵ پیام‌های آسمان هشتم با جواب

در تشبیه کتاب، همان‌طور که علائم جاده به راننده برای حرکت ایمن کمک می‌کنند، احکام نیز راه زندگی را نشان می‌دهند. این راهنمایی گاهی دعوت به انجام کار لازم و گاهی جلوگیری از رفتار خطرناک است. هدف احکام نیز تنها سلامت بدن نیست، بلکه آرامش و سلامت روح و جسم و رستگاری انسان را دربرمی‌گیرد. بنابراین، تفسیر جامع این تشبیه در گزینهٔ دوم آمده است. (صفحهٔ ۸۳ و صفحات ۸۴ و ۸۵) پاسخ: گزینهٔ ۲

دیدگاه نخست، استفاده نکردن از امکانات را نشانهٔ ارزشمندی می‌داند؛ ولی کتاب توضیح می‌دهد که نعمت‌های الهی برای بهره‌گیری انسان آفریده شده‌اند و محروم کردن بی‌دلیل خود از آن‌ها مطلوب نیست. دیدگاه دوم نیز از حلال بودن درآمد، آزادی کامل در مصرف را نتیجه می‌گیرد؛ درحالی‌که اجازهٔ خوردن و آشامیدن با نهی از اسراف همراه شده است. دعای پایان درس نیز بر مصرف متناسب با نیاز و میانه‌روی تأکید دارد. پس راه درست، استفاده از نعمت‌ها همراه با رعایت اندازه است. (صفحات ۹۳ تا ۹۵ و صفحهٔ ۱۰۱) پاسخ: گزینهٔ ۴

کتاب برای نگاه حرام دو جنبه بیان می‌کند: نخست اینکه خودِ آن گناه است و دوم اینکه می‌تواند زمینهٔ گناهان دیگر شود. بنابراین، رخ ندادن گناهی دیگر، جنبهٔ نخست را از بین نمی‌برد. همچنین ممکن است رفتاری کوتاه، حسرت و ناآرامی طولانی ایجاد کند؛ پس کوتاهی زمان نگاه، دلیل بی‌ضرر بودن آن نیست. (صفحات ۸۴ و ۸۵) پاسخ: گزینهٔ ۱

در صورت سؤال تصریح شده است که زمان‌های داده‌شده بدون هدف از دست رفته‌اند. زمان بخش نخست برابر است با $4\times15=60\ \text{دقیقه}$ و زمان بخش دوم برابر است با $2\times20=40\ \text{دقیقه}$. بنابراین، مجموع زمان ازدست‌رفته برابر می‌شود با $60+40=100\ \text{دقیقه}$. این موقعیت، نمونه‌ای از اثر همنشینی با افراد بی‌برنامه بر هدر رفتن عمر است. (صفحهٔ ۱۰۶) پاسخ: گزینهٔ ۳

در گزارش نقل‌شده، افزایش گرایش به پوشش کامل‌تر با دو انگیزه توضیح داده شده است: دور ماندن از آزار دیگران و تمایل به کنترل بهتر خود. از این گزارش نمی‌توان نتیجه گرفت که همهٔ افراد رفتار یکسانی پیدا کرده‌اند. همچنین، نفی خودنظارتی یا بی‌ارتباط دانستن پوشش با رفتار دیگران، برخلاف محتوای گزارش است. (صفحات ۸۷ تا ۸۹) پاسخ: گزینهٔ ۲

گزارهٔ «الف» درست است؛ در آیات نقل‌شده، درخواست بازگشت فرد برای انجام کارهای شایسته پذیرفته نمی‌شود. گزارهٔ «ب» نیز درست است؛ عمر سرمایهٔ نخستین معرفی می‌شود، اما متن با توجه دادن به برخورداری دیگر موجودات از عمر، کافی بودن آن را به‌تنهایی زیر سؤال می‌برد. گزارهٔ «ج» درست است، زیرا همنشینی با افراد بی‌برنامه می‌تواند رفتار ما را شبیه آنان کند. گزارهٔ «د» نادرست است؛ متن زمان باقی‌ماندهٔ زندگی را معلوم و تضمین‌شده نمی‌داند. پس ترکیب درست، الف، ب و ج است. (صفحات ۱۰۵ و ۱۰۶) پاسخ: گزینهٔ ۱

معیار اسراف، زیاده‌روی در مصرف است، نه صرفِ خریدن یا استفاده کردن. در نمونه‌های درس، تهیهٔ لوازم نوشتاری گران‌قیمت هنگامی که وسایل ساده نیاز را برطرف می‌کنند، از مصداق‌های اسراف شمرده شده است. سه رفتار دیگر بر استفاده از وسیلهٔ سالم یا خرید و مصرف بر پایهٔ نیاز واقعی تکیه دارند. (صفحات ۹۵ و ۹۶) پاسخ: گزینهٔ ۴

در دعای پایان درس، مصرف به‌اندازه، پرهیز از خرید غیرضروری و انفاقِ بیش از نیاز در کنار هم مطرح شده‌اند؛ بنابراین، انفاق مجوز ادامهٔ مصرف نادرست نیست. در بحث عمر نیز همنشین بی‌برنامه عاملی برای هدر رفتن زندگی معرفی شده و بر استفاده از فرصت‌های گذرا تأکید شده است. پس برنامهٔ اصلاح باید هم خرید را با نیاز واقعی هماهنگ کند و هم عامل اجتماعیِ اتلاف وقت را در نظر بگیرد؛ موکول کردن قطعی اصلاح به آینده نیز با نامعلوم بودن فرصت باقی‌مانده سازگار نیست. (صفحات ۱۰۱، ۱۰۵ و ۱۰۶) پاسخ: گزینهٔ ۳

برای ترک ناسزاگویی، تنها شناخت ناپسند بودن آن کافی نیست. در متن، دوری از افرادی که به این رفتار عادت دارند، اندیشیدن به زشتی و پیامدهای آن و خو دادن زبان به گفتار زیبا در کنار یکدیگر مطرح شده‌اند. بنابراین برنامه‌ای که اصلاح معاشرت، توجه به پیامدها و تمرین گفتار پسندیده را جمع کند، با راهکارهای درس سازگار است. تربیت نادرست نیز به معنای تغییرناپذیری این عادت نیست. (صفحهٔ ۱۱۶)
پاسخ: گزینهٔ ۲

در درس، ارزش بالای اندیشیدن در نشانه‌های خداوند بیان شده، اما هم‌زمان تأکید شده است که هیچ عملی جای عبادت واجب را نمی‌گیرد. همچنین صرف داشتن عقل برای هدایت کافی نیست؛ نکوهش کسانی که از توانایی خود بهره نمی‌برند، همین تفاوت را روشن می‌کند. از سوی دیگر، اثر تفکر فقط افزایش اطلاعات نیست، بلکه دعوت انسان به خوبی و عمل کردن به آن است. (صفحهٔ ۱۰۷)
پاسخ: گزینهٔ ۴

در این موقعیت، علاقه به دوست باعث شده است گوینده در توصیف او از واقعیت فاصله بگیرد. متن توضیح می‌دهد که انسان گاهی بدون توجه، به سبب محبت در ستایش کسی زیاده‌روی می‌کند و دروغ می‌گوید؛ بنابراین قصد کمک، خلاف واقع بودن سخن را از بین نمی‌برد. همچنین از پیامدهای دنیوی دروغگویی، کاهش اعتماد دیگران و تنها شدن فرد است. پس نه خیرخواهانه بودن انگیزه و نه نداشتن سود شخصی، دلیل بی‌اشکال بودن این رفتار نیست. (صفحه‌های ۱۱۱ و ۱۱۲)
پاسخ: گزینهٔ ۱

خرید هر خانواده دو برابر نیاز واقعی آن است؛ پس مقدار خرید هر خانواده برابر است با:
$2\times4=8\ \text{کیلوگرم}$
مقدار اضافی هر خانواده:
$8-4=4\ \text{کیلوگرم}$
بنابراین مجموع مواد غذایی دورریخته‌شده برابر است با:
$3\times4=12\ \text{کیلوگرم}$
از نظر اجتماعی نیز، طبق رابطهٔ بیان‌شده در درس، رواج خرید بیشتر از نیاز موجب کمیابی کالا، بالا رفتن قیمت و کاهش قدرت خرید مردم می‌شود. (صفحهٔ ۹۷)
پاسخ: گزینهٔ ۳